03-04-06

BRUSSELSE NACHTEN

werk,vrienden,intelligentie,transcendentie,ego,cat power,alexander spence,skip,orval,drinken,cafes,schaterlachen,nazi s,eighties,kater,antwerpen,radio,televisie,ziel,restaurant,faust,greenwich,peter sloterdijk,geert mak,cafe kafka,cafe de monk,droom,rva,vpro

Het ware drukke dagen, maar een soort dorheid had zich daarna van me meester gemaakt. Dat gebeurt wel vaker, ik geloof ten minste één keer per week, maar ik houd het niet nauwlettend in de gaten. Vrijdag was het ongewoon druk op het werk. ’s Avonds ben ik gaan drinken en lekker eten met lieve vrienden (die ook ex-collega’s zijn). Ze zijn jong en weten zo buitengewoon veel dat ik soms denk dat ze hun ziel aan de duivel hebben verkocht. Meermaals vraag ik me af of ik dat niet beter zelf zou doen. Maar de vraag is of ik wel een ziel heb, ik ben geen katholiek, ik ben niet eens gelovig (tenzij je goedgelovigheid ook een geloof noemt). Ik geloof wel in de ‘ziel’ van de muziek, het ritme, de beweging, ook de ‘geestelijke’ beweging die ze veroorzaakt lijkt mij te bestaan, de ontroering, de vervoering. Daar geloof ik allemaal wel in. Maar een eigen ziel die ik zou kunnen verkopen, zoals Faust? Ik betwijfel het. 


Laten we echter terugkeren naar de Greenwich. We zitten daar dan te praten en te luisteren en na een tijdje vergeet je wie wat weet, het heeft geen belang meer, er vindt een transcendentie van het ego plaats. Dat kan wel even duren, maar je komt natuurlijk altijd wel weer terug bij jezelf terecht. Nog een geluk, anders zou je niet meer kunnen functioneren in de gemeenschap van volkeren.

Ik zal geen poging doen om de conversatie hier te reconstrueren, veel meer dan zeven procent herinner ik er mij overigens niet meer van. We hadden het onder meer over Peter Sloterdijk en Geert Mak. Dat dat boek van Geert Mak over Europa zo moeilijk leest in bed. Dat Sloterdijk geen eenvoudige jongen is. Je kunt hem nergens bij indelen, hij hoort nergens thuis. En andere diepzinnigheden. Dan komt het moment van afscheid, mijn vrienden moeten naar huis, mij lokt de stad met haar bekoringen.

werk,vrienden,intelligentie,transcendentie,ego,cat power,alexander spence,skip,orval,drinken,cafes,schaterlachen,nazi s,eighties,kater,antwerpen,radio,televisie,ziel,restaurant,faust,greenwich,peter sloterdijk,geert mak,cafe kafka,cafe de monk,droom,rva,vpro

In café Kafka ontmoet ik een zielsverwant, al is het niet Kafka, zelfs niet Kamiel. Ik kan hem moeilijk ‘vriend’ noemen omdat ik hem nog maar twee weken ken. Maar ik noem hem toch maar zielsverwant. We houden onder meer van dezelfde muziek. Cat Power, Alexander Spence. Ik dacht dat ik de enige Belg was die Alexander Spence zelfs nog maar kende. Wat heb ik mij vergist. Vrijdagnacht in café De Monk bleek dat deze man zelfs de songs van Spence kon zingen, wat ik zelf niet eens kan. Ik kan helemaal niet zingen. In een van die liedjes van Alexander Spence (die ook Skip heet) komt de zin: ‘I’ve searched everywhere in heaven, but I’ve never found a friend like you…’ Ondertussen dronken we Orval, geloof ik, of was het Tripel van Westmalle? Ik denk Orval, niet omdat ik dat bier lekkerder vind, maar omdat het minder straf is dan de heerlijke Tripel. Ja, dit klinkt weer als een opstel. Zou ik het niet over een andere boeg gooien?

Die nacht heb ik in een droom zo liggen schaterlachen. Dat heb ik gisteren al verteld. Werklozen liepen in een processie en droegen elk een of ander grappig voorwerp. Een eindeloze stoet was het, op weg naar het stempelkantoor. Vroeger, nog in de jaren ’80 van de vorige eeuw, moesten werkloze Belgen elke dag op een ander uur een stempeltje gaan halen in een stempelkantoor. Ik heb dat zelf lang moeten doen. Vreselijk vernederend was dat. We moesten in dat kantoor in een rij gaan staan, op nummer! Nazi’s hadden het niet beter kunnen bedenken. Ik ben de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening er nog altijd dankbaar voor dat hij mij niet heeft vergast. Ik ben nu zeer ernstig. Het waren volgens mij zulke mensen als daar toen werkten die de Endlösung hebben bedacht. In ieder geval heb ik, in tegenstelling tot vrijdagnacht in mijn slaap, als werkloze nooit gelachen, toch niet als ik in de rij stond.


Trappist is lekker bier maar het is ook vergift. Over zaterdag kan ik daarom kort zijn (en over zondag ook). Ik had een flinke kater en in die toestand moest ik naar Antwerpen voor mijn radioprogramma. Ik neem in zo’n geval wat pilletjes tegen misselijkheid en braakneigingen. Anders zou het bijvoorbeeld kunnen gebeuren dat ik het mooie pak van de kaartjesknipper onderkots, en daarvoor ben ik veel te goed opgevoed. De treinreis leek drie keer zo lang te duren. Misschien is dat een nevenwerking van die pilletjes? Eens in Antwerpen loop je dan dan misselijk over de Meir, tussen al die prille zonnige winkelende meisjes. Het is een verschijnsel dat ik heel sterk met Antwerpen associeer, prille zonnige winkelende meisjes. Vervolgens wat nachos met een glas bier; mijn vriend PG in hogere sferen; toch nog een radioprogramma maken dat enige samenhang vertoont; konijn met pruimen en abrikozen bij de vrienden; met een vroege trein weer naar huis.

Gisteren voornamelijk zitten suffen en me laten deprimeren door een programma op de VPRO over vrouwenhandel. Zonder enige glamour, gelukkig – maar wel een wakende nachtmerrie.

Commentaren

Als het geloof in jezelf meetelt dan ben ik ook een gelovig mens.
Ik kan wel getroffen zijn en onmacht voelen door onrechtvaardigheden en menselijke ellende ; me echt laten deprimeren heb ik afgeleerd omdat ik heb aangeleerd, als individu, de wereld niet te kunnen veranderen, wel mijn eigen steentje bij te dragen tot....en dat doet me blijvend hopen.
groetjes,
Iris

Gepost door: Iris | 03-04-06

Reageren op dit commentaar

Veel thematiek in een stukje. Ik heb in ieder geval wel een idee over hoe EGO,s in trancendentie kunnen geraken tijdens het hijsen van westmalle grimbergen of welk Bels biertje dan ook.En geest ziel het verborgene een ex katholiek die doet het niet meer of anders.Heb het goed.

Gepost door: enscho | 03-04-06

Reageren op dit commentaar

geloof en geluk @enscho: we doen het allemaal min of meer hetzelfde, alleen weten we het niet van elkaar of willen het niet weten.

@iris: ja het geloof in jezelf telt mee. het leven veranderen, altijd.

Gepost door: martin | 03-04-06

Reageren op dit commentaar

Theater? Martin dan toch theater en een groot spel waar we allen aan deelnemen, alleen wie is dan de regiseur? Allen moeten we ons hooghouden t.o.v?, maar vlgs wie? Is een groot deel van de pijn niet gelegen in het feit dat we moeten deelnemen aan dit theater?? En de meesten tot aan hun dood volharden?

Gepost door: enscho | 04-04-06

Reageren op dit commentaar

.. theater?
regisseurs?
geloven?
De pijn voorbij??
en de grenzen?

Gepost door: evy | 04-04-06

Reageren op dit commentaar

.. theater?
regisseurs?
geloven?
De pijn voorbij??
en de grenzen?

Gepost door: evy | 04-04-06

Reageren op dit commentaar

Zelfgeloof Op ons 1tje de wereld willen veranderen zou tot neerslachtigheid leiden, zo leren we uit de vele reacties. Waar drie of meer bijeenkomen is er een vergadering en ziet de wereld er alweer veel veranderbaarder uit. Schenk bovendien een Tripel van Westmalle in, of een glas witte - liefst droge - wijn, of toch nog een Grimbergen, en zie, zie: de wereld wacht op ons. 's Morgens lonkt dan weer de kater.
Besluit: de wereld ligt aan de voeten van de mensen die vroeg opstaan. Ergens tussen dag en dauw krijgen we misschien bij wijze van nuchtere illusie vat op de wereld. Vanaf pakweg 9 uur krijgt de wereld dan weer vat op ons.

Gepost door: marc tiefenthal | 05-04-06

Reageren op dit commentaar

.. dit wou ik hier sinds vorige week al zetten:
Ik denk dat iemand de wereld wel degelijk op zijn eentje kan veranderen.
De geschiedenis heeft dat toch bewezen? Deden velen dat niet? Weliswaar werden zij soms-vaak bijgestaan door wat 'supporters'.
Het ‘kleine individu'tje’ kan toch ook de wereld veranderen? Zijn eigen kleine stukje van de wereld? Door middel van veel kracht. En veel energie? Inderdaad, soms zijn wat vergaderingen nodig. Vanwege de supporters. De aanhangwagens. Voor het stimuleren van de lokomotieven.
Wordt daardoor de grote wereld niet veranderd? Ik denk van wel. Uiteindelijk wel. Véél méér dan dat kleine steentje.
Ik ken enkele levende voorbeelden. Hier vlakbij. Voorbeelden van mensen die niet opgeven, en die wel degelijk kleine stukjes wereld veranderden, met gevolgen voor veel grotere stukjes wereld.
Ben ik weer naïef? Tja.
Voila. Ik wou dat zeggen. nu staat het er. Dat werd hoog tijd. Ik hoop dat iemand dit nog leest.

Gepost door: evy | 08-04-06

Reageren op dit commentaar

gelezen en goedgekeurd @ marc tiefenthal: ben je nu niet wat te cynisch? waarom worden hegel, kant, nietzsche, proust, joyce nog gelezen? waarom wordt er nog gesproken over alexander de grote en frank lloyd wright? etcetera.

@evy: ja, maar veel nare kerels (ook vrouwen), kleine en grote hitlers, hebben me wantrouwig gemaakt t.a.v. 'veranderaars'. toch wil ik nog, ook na 9 uur.

@enscho: het hangt ervan af wat je ziet in theater. voor mij is het theater het ideaal, waar we allen naar mekaar luisteren en even belangrijk / onbelangrijk zijn. wij vallen dan samen met onze rol, die we zelf regisseren. living theatre.

Gepost door: martin | 10-04-06

Reageren op dit commentaar

.. daarvan was ik me heel erg bewust. van de hitlers. en van de vrouwen.

ik reageer hier wel heel traag.
maar dat is helemaal niet erg.

Gepost door: evy | 12-04-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.