12-03-06

HOE LUCINDA WILLIAMS IN MIJN LEVEN KWAM

 

pop,folk,popcultuur,country,patje,1992,bob dylan,michael cimino,gent,randy newman,ms,radio,invloed,schakels,mao,vinyl,new york,victoria williams,david mansfield

Niemand ‘ontdekt’ iemand zomaar vanuit zichzelf. Wie is de eerste? Wie zal het zeggen? Ooit gaf een werkgever mij een boekje getiteld ‘Waar komen de juiste ideeën vandaan?’, ontsproten aan het brein van voorzitter Mao. Ik heb het nooit gelezen, saai en taai geschreven als het was. Eén zin volstond om tientallen onvruchtbare ideeën in slecht geformuleerde frasen te laten emaneren. Met alle respect voor voorzitter Mao’s zwemcapaciteiten en de goede bedoelingen van mijn toenmalige werkgever, die overigens zelf aan de culturele revolutie had 'deelgenomen'. (Van hem heb ik geleerd om een goede knoop te leggen.)


Wat betreft Lucinda Williams weet ik wel zeker wie mij voor de eerste keer over haar sprak, en mij zelfs een elpeehoes van haar toonde, en mij naar de erin verpakte elpee liet luisteren. Het was Guido P., alias Teddy Bear, met wie ik nu nog steeds een radioprogramma maak. Hij is dan ook niet de eerste de beste. Hij is mijn beste vriend. De plaat – toen nog op vinyl, zo oud zijn we dan ook al weer – had als titel gewoonweg ‘Lucinda Williams’ en er stonden enkele songs op die mij toen kippenvel bezorgden: ‘I Just Wanted To See You So Bad’ en ‘Am I Too Blue’. Guido P. en ik verloren elkaar daarna enkele jaren uit het oog. (Dat was in de jaren ’80 in Antwerpen. Vanwege de verveling daar verhuisden we in 1991 naar Brussel.)

In september 1992 was ik in New York. Lucinda Williams was toen uit mijn geheugen verdwenen, ik had er geen muziek van in huis. Er was wel een concert van de prettig gestoorde Victoria Williams, bij wie toen net MS was vastgesteld. Zij was de liefste vrouw van de wereld en iedereen wilde een bijdrage leveren om haar te helpen genezen. Alleen was haar concert uitverkocht. In de Village Voice zagen we dan dat er nog een zekere Lucinda Williams optrad, ook ergens in Manhattan, niet te ver van ons hotel. Ik dacht meteen aan het lied 'Lucinda' van Randy Newman, niet aan de plaat die mijn oude vriend me had getoond en laten beluisteren. Lucinda Williams was toen - gelukkig voor ons - nog niet beroemd: er waren nog kaartjes. Een onvergetelijk concert was dat! De engelachtige jongen David Mansfield speelde viool. David Mansfield kenden we van bij Bob Dylan. Hij speelde ook mee in ‘Heaven’s Gate’ van Michael Cimino, een van mijn favoriete films. Die avond is Lucinda Williams mijn heldin geworden. Ik weet niet welke rol zij speelt in mijn leven… De zus die ik nooit heb gehad, misschien? Met wie je tot 2 uur ’s nachts kan zitten drinken in een bar een sentimenteel doen en sigaretten roken als je al twintig jaar gestopt bent?
Te moe om dit verhaal af te maken. Er moest nog een paragraaf over Lucinda Williams in Gent volgen, maar dat is dan voor een andere keer.

Commentaren

Victoria ivm Lucinda zijn we mooi mee, maar about Victoria: kan het zijn dat we haar een 2-tal jaartjes geleden bezig hebben gezien in de club van AB, oa in het gezelschap van haar man Mark Olson (ex-Yahawks) en andere gast-muzikanten, of halen we nu echt alles door elkaar?
En medio '90 (?) zagen we de 'grote' Yahawks aan het melancholieke werk in het Luna-theater, Olson met Gary Louris, meest bezwerende samenzang ooit aanhoord, een gebrandmerkt mannelijk sirenen-optreden.

Marlon (herinnert zich af).

Gepost door: marlon vanco | 12-03-06

Reageren op dit commentaar

correctie stupide tikfoutje wegens nog ziekjes: bedoel natuurlijk "The Jayhawks"

mv

Gepost door: marlon | 12-03-06

Reageren op dit commentaar

jayhawks - mark olson - gary louris ja, victoria williams trad al meermaals op in de AB, meestal met haar man mark olson en nog wat muzikanten (ze noemen zich dan the original ridge creek dippers) - als ze wat te veel improviseren of rommelen op het podium wil het wel eens tegenvallen. lang niets meer van victoria gehoord... ze heeft een aantal uitstekende cd's. mark olson is solo wat eentonig.
the jayhawks in de luna waren schitterend. jammer dat olson de band verliet, maar hij deed het allemaal voor miss williams (miss williams ' guitar, van the jayhawks). prachtige samenzang, hun grote voorbeeld waren the flying burrito brothers.

Gepost door: martin | 12-03-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.