12-03-06

HET DODE MEISJE EN DE BLOEMEN


collage 2

’s Nachts maakt een mens wat mee! Stuff voor allerlei diepgravende analyses!

Ik ga geregeld naar ons tuintje kijken. Het achterste stuk, zowat de helft, is in twee ongeveer gelijke delen verdeeld. Op het linkergedeelte deponeren we ons afval: etensresten, rotte groenten, enzovoort, een stinkende brij. Opeens heb ik de indruk dat de brij hard is geworden, dat er eigenlijk geen verschil meer is tussen de twee delen. Ik wil dat toch eens van dichterbij bekijken. Maar zodra ik mijn voeten op de toch nog altijd stinkende massa zet zakken zij erin weg. Dat wekt een grote walging bij mij op. Ik stel nu vast dat het daar krioelt van de wormen.
Wat later. Ik heb een schop in mijn handen. Tussen het afval zoek ik naar wormen. Telkens als ik er eentje gevonden heb, verpletter ik hem met mijn schop.

Een zomerdag in een grote, schilderachtige tuin, een beetje zoals in Bertolucci's 'Strategie van de spin'. Rechts in de tuin ligt een man in het gras met het geweer in de aanslag. Maar het is duidelijk dat hij ernstig gewond is. Hij heeft niet lang meer te leven. Op ongeveer twee meter van hem verwijderd staat de persoon op wie de liggende man zijn geweer probeert te richten. Ben ik zelf deze persoon? Hij staat daar heel stil, alsof hij niet kan bewegen. Misschien denkt hij dat het geen zin meer heeft zich nu nog uit de voeten te maken? De man in het gras zal hem toch neerschieten. Nu maakt de liggende man, nog steeds op zijn buik, zeer traag een draai van 180 graden. Waarom doet hij dat? Toch lijdt het geen twijfel dat zijn laatste kogel de staande persoon, die zelfs van deze kans geen gebruik maakt om zich te verwijderen, dodelijk zal treffen. Wat verderop, enigszins aan het zicht onttrokken door enkele bloeiende rozenstruiken, speelt een klein meisje met lange blonde lokken met een springtouw. Een schot weerklinkt. Het meisje stort neer. Bloed stroomt uit een wond in haar borst. Ze is dood.

Nu komt haar vader op haar toegesneld. "Bloemen!" roept hij, met stem die verstikt in zijn verdriet. "Bloemen!". Onmiddellijk daarop komt er een dame uit het huis en loopt op de vader toe met een vaas vol delicate paarse tulpen in haar handen. Een zusje van het gestorven meisje komt met een tuiltje vergeet-mij-nietjes en viooltjes aangelopen. Nog andere mensen brengen andere bloemen, waarvan ik de namen niet ken. Alle aanwezigen gaan in een kring om het dode meisje staan. Ook de man die dreigde neergeschoten te worden voegt zich bij de rouwenden. Hij heeft het geweer van de liggende man bij zich.
Ze gaan hem van deze moord beschuldigen. Dat kan toch niet, denk ik in een moment van paniek, hij is toch onschuldig.
Op kalme toon vraagt de vader of hij de fatale kogel heeft afgevuurd.
"Neen", antwoordt de man met het geweer, "de liggende man heeft het gedaan."
Een van de aanwezige vrouwen, die blijkbaar alles gezien heeft, bevestigt deze uitspraak. Maar zelfs zonder dit getuigenis, besef ik nu, zou niemand de staande man hebben durven beschuldigen. Zijn "neen" klonk zo ondubbelzinnig en direct, dat niemand had durven betwijfelen dat het de waarheid was.

Commentaren

.. Ik probeer een reactie te formuleren op al je laatste teksten maar dat lukt me niet zo goed, dus ik zwijg maar even.
Lucinda Williams is inderdaad heel mooi. Mooie mevrouw, en mooie muziek. In november moeten we een paar keer naar het buitenland. Jammer.
En klassieke muziek hoor ik ook wel graag. Niet alles, maar toch voldoende. Ik beluister niet zo vaak klassiek, maar graag genoeg om een zomerse Verona op mijn persoonlijk lijstje te zetten.

Gepost door: evy | 12-03-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.