27-02-06

SCHOONHEID VAN BOUWWERVEN

stad,steden,architectuur,paradijs,bijbel,adam,doodsdrift,psychoanalyse,verlangen,sneeuw,foto,god,psychose,bouwwerf,martin pulaski,berlijn,einstein

De tegenstelling natuur/cultuur. Michelangelo in de Sixtijnse kapel: God schenkt leven en ziel aan Adam. Adam ontstaat uit de natuur, uit de grond, als een bloem, is nog natuur, moet zich eruit losrukken. Dat lukt door de ziel die God hem inblaast. Die ziel is niets anders dan de cultuur, het inzicht, het project van de toekomst, het vooruitzicht, de taal - dat alles geeft aan de mens Adam de mogelijkheid zich los te scheuren van het natuurlijke en onschuldige leven.Dat natuurlijke en onschuldige leven in de natuur is de paradijselijke toestand. Het is de toestand voor de mens zich bewust is van zijn bestaan, van het lijden, van de arbeid, van de sterfelijkheid. Alles is dan nog ongedifferentieerd. Naar deze toestand blijft elke mens bewust of onbewust verlangen. Het beste is nooit geboren te zijn: in hoeveel teksten klinkt geen variatie op dit thema door... Kunnen we dat verlangen gelijkstellen aan de doodsdrift? 


De val uit het paradijs begint op het ogenblik dat God Adem een ziel inblaast. Dit is natuurlijk een metafoor. De val begint met de cultuur, de zorg, het ontwerpen van een toekomst. Het bouwen van een stad. Waar de natuur was is nu de stad. Het verlangen naar de terugkeer - naar de natuurlijke staat - wordt bij de mens in evenwicht gehouden met een ander verlangen, een verlangen naar een betere toekomst, een menselijk-ideale samenleving, een schitterende stad of staat. Dat is de utopie. Ook hier weer bewust of onbewust (want niet iedereen weet waar hij naar streeft) en met gradaties: het evenwicht kan worden verstoord. Doodsdrift kan de overhand krijgen, of de euforie kan de overhand krijgen, een soort van manische psychose kan zich voordoen.

Als ik een bouwwerf zie ben ik tevreden. Zolang er gebouwd wordt kan ik niet ontstemd worden. Maar het resultaat kan me vaak zeer ontmoedigen. De meeste gebouwen storen me uitermate. Wat hier vroeger stond, was mooier, zeg ik dan. Want meestal stond er vroeger iets anders. Of de natuur die verwoest is om plaats te maken voor dit gedrocht was mooier. Dit zeg ik nooit wanneer ik mensen zie bouwen. Dat is dan een duidelijk spoor van mijn behagen in de cultuur. Het wordt allemaal beter, denk ik vaak. Er staan ons nog mooie dingen te wachten. Maar de momenten van melancholie en walging worden talrijker en heviger. Zal ik de twee polen in evenwicht kunnen houden? Zoals die zo schitterend in evenwicht worden gehouden in het kunstwerk van Michelangelo?

De sneeuw die door de mensen wordt vertrappeld. Dat kan mij enorm storen en bedroeven. Als vogels door de sneeuw trippelen laten ze een spoor na dat bij de sneeuw hoort, dat het tapijt zelfs verfraait. Maar onze voetstappen zijn altijd een verstoring. Wij zijn een ziekte van de aarde, een wanklank. Wij horen hier niet. Zo denk ik dan. En zit dit gevoel niet geworteld in de menselijke geschiedenis? Want waarom zouden wij anders ooit zover zijn kunnen komen in het uitvinden en verbeteren van vernietigingswapens? Toch omdat wij als mensen onszelf teveel vinden op deze wereld, ongepast.

Commentaren

20400 Ik weet niet of ik nummer 20000 geweest ben. Vast wel niet. Ik heb er die ochtend ook helemaal niet op gelet.
Nu zie ik toevallig dat ik nummer 20400 ben.
Wat mij betreft is dat bijna even rond, bijna even goed. Ik wil dus graag van de gelegenheid gebruik maken om jou nu, bloggers-traditioneel, te feliciteren met dat bezoekersaantal, en ook om je te danken, Martin, voor deze, en voor al jouw andere mooie woorden.

Gepost door: evy | 27-02-06

Reageren op dit commentaar

20.000 De kans is groot dat jij ook de 20.000ste was! Alvast bedankt voor jouw mooie woorden, en voor je vriendelijke en inspirerende commentaren. Nu op weg naar het miljoen... En dan nog met de lotto winnen. En vrede op aarde.

Gepost door: martin | 28-02-06

Reageren op dit commentaar

Meanwhile Hallooo tienduizenden bloggers !

http://www.sargasso.nl/archief/2006/02/28/2006-battle-of-the-blogs-field-report-2/#more-2324

;-)


But seriously, bouwwerven. Zeer mooi, altijd. Is het de achtjarige in me die dat vindt, nog steeds ? De constructivist ? Zondeval en doodsdrift zijn geen associaties die ik erbij maak. Veeleer : ritme. Of hoop. Men are building sand. Ik postte hier onlangs iets over La notte. Daarin zit niet alleen een prachtige wandeling maar ook een fijne bouwkraan, als ik me goed herinner. Ook bij Fellini en Pasolini vind je fijne scènes met wijkjes in aanbouw. Wat jammer ook dat Tati geen prequel heeft gedraaid van Playtime, ooit, een soort gesofisticeerde versie van Laurel & Hardy's huis in aanbouw klassieker. En laat ons ook de parking in aanbouw in Get Carter niet vergeten. Maar de mooiste bouwwerven zijn die in Themroc ;-)

'n Cinefiele tip of the hat,

(pv)

Gepost door: (pv) | 01-03-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.