30-01-06

ALCHIMIE VAN DE WANHOPIGE LIEFDE


Geen bloem op de wereld maakt
van mij een beter mens, mijn lief.
Zelfs niet de oriëntaalse papaver
die ik me verbeeld tussen het klaver.

Het woord dat mij geluk brengt
wordt niet uitgesproken onder de zon.
Het stomme dat ik het schrappen bespaar
lijkt er zelfs van verre niet op.

Maar wat verwacht ik van jou?
Dat je huid van de rupsen afstamt
en ook wil ik drinken uit je mond.
Mijn dorst is die van een matroos.

Dat je in mij meedanst door het dorp,
de verloren zoon, met zakken vol goud
en ogen door Venus aangetast -
als ik weer op mijn eigen bodem spuw.

23:38 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (5) | Tags: gedicht, dorst, liefde |  Facebook

Commentaren

.. Mooi, met de M van ... Martin?
Wanneer heb je dit geschreven?
Het is mooi.

Gepost door: evy | 31-01-06

Reageren op dit commentaar

wanneer bedankt, evy. geschreven heb ik dit in de periode 1994-2006.

Gepost door: martin | 31-01-06

Reageren op dit commentaar

alchimie Blijkbaar kun je het nog altijd (niet laten) en zelfs beter dan ooit. Zwaar onder de indruk teken ik met zeer vriendelijke groet (en doe zo voort en zo verder)

Gepost door: marc tiefenthal | 01-02-06

Reageren op dit commentaar

.. vooral verder?
(denk ik zo)

Gepost door: evy | 01-02-06

Reageren op dit commentaar

dank dank je evy, dank je marc t.

Gepost door: martin | 03-02-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.