30-11-05

SCHIJN BEDRIEGT: IL CATALOGO E QUESTO


HEIMAT


Natuurlijk vergeet ik dan heel wat hartendieven over wie ik evenmin een boekje opendoe. (Dit is overigens geen roddelrubriek, al kan het daar soms wel eens op lijken). Marc en Annick uit Antwerpen. Annick is een styliste en heeft een mooie klerenwinkel. Marc is dj-vrijwilliger op onze feestjes, en zoveel meer. Dank zij deze vienden hebben wij Essaouira en de Villa Maroc leren kennen. Theo en Anne-Marie ken ik nog niet zo lang, maar er is nog veel toekomst voor onze vriendschap. We gaan graag samen naar concerten. David en Els, want 'nieuwe' vrienden mag ik ook niet vergeten. Natuurlijk vertel ik niets over Leo, een denker. We hebben, lang geleden, in dezelfde straat gewoond en samen naar Im Lauf der Zeit gekeken op televisie. We hebben (samen met Flor, bijna over het hoofd gezien) tequila leren drinken in het Hard Rock Café aan het Fernand Cockplein. Dat bestaat niet meer. Misschien nog een geluk dat het niet meer bestaat. Er bestaan nogl voldoende Hard Rock Cafés en ze zijn allemaal hetzelfde. Niet beter dan een McDonald. Over de kunstenares Maria D zeg ik al helemaal niets. Geen woord. Het mag niet. Guido uit Lot. Talloze concerten gedeeld met Guido (Van Desmond Dekker tot Gillian Welch). Joost, de koning van de straathoekwerkers. Menchu, de prinses van Cadiz. Nico, de ecologista en Kiko, de arabist en verhalenverteller, beiden uit Cadiz. Katrin L. met wie we Londen, Parijs en Madrid verkenden en die we misschien nooit meer terugzien. Katrin, dat mag niet gebeuren! En waar zijn Ilse en Ton? Waarom niets over hen? Van Ilse staat er wel een foto op flickr, met een grote pompoen. Johny en Corine, Afrika-reizigers, situationisten, gewetenschoppers. Ria, kunstenares, van de Antwerpse en Romeinse nachten. Guillaume, een beroemd kunstenaar, een man met een warm hart. Koen P, Annick F, Sonja D, Sonja S (waar zit jij eigenlijk en je Jan?). Max, met wie ik altijd afspraken maak die nooit ergens toe leiden. De kameraden van Bureau des Ports. Harry en Herman en Gigi. Sabine en Tinneke. Martine, die al jaren door haar persoonlijk hel gaat. Tonko (dichter, professor) en Arlette. Ik word er moe van. Zoveel stiltes, zoveel ademnood, zoveel onuitgesproken gedachten, zoveel goeds, zoveel dagen, zoveel nachten. Zoveel leven in één leven. En dit is niet het einde. Het einde is niet in zicht.

Commentaren

.. dit is levenoverlopend.
geestleegmakend maar geestvullend
verhalend, over wat je had, en nog steeds hebt?

Gepost door: evy | 30-11-05

Reageren op dit commentaar

ja ja

Gepost door: martin | 30-11-05

Reageren op dit commentaar

.. (dubbele ja?)
(dit is geen nieuwsgierig-vraag): Weet je zelf waarom?

Gepost door: Evy | 01-12-05

Reageren op dit commentaar

ja ik heb vermoedens, nooit zekerheid. het moet ook, ik moet ja zeggen, voor mijn geestelijke gezondheid, ja. zoals penelope in ulysses.

Gepost door: m | 01-12-05

Reageren op dit commentaar

.. Je hebt zo veel...
al die rijkdom...
enerzijds ben ikzelf vaak blij zo heel weinig tijd te hebben,vanalles niet te kunnen doen... en anderzijds... mis ik wel veel.

Gepost door: evy | 01-12-05

Reageren op dit commentaar

.. Ik kan niet schrijven, over jouw alles, en jouw niets.

Gepost door: evy | 02-12-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.