29-11-05

SCHIJN BEDRIEGT: OVER VRIENDEN EN FIGURANTEN


Het valt me op dat er mensen en dingen zijn waar ik niet of weinig of uitzonderlijk over schrijf. Noem ik de naam van mijn levensgezellin, de vrouw die veel van mijn zorgen met me deelt (en vice versa natuurlijk, hopelijk is er enig evenwicht)? Schrijf ik iets over mijn goede vriend Patje, met wie ik een radioprogramma maak? Over Paul, schilder en filosoof? Over Eddy en Rita, fijne en intelligente mensen. Rita en Jules, vrienden die onlangs nog op visite waren. (Rita herinnerde mij aan de periode dat Johan Reygaerts in de boekwinkel werkte)? Over mijn zoon Jesse, die zo intelligent en creatief is, en die me bijzonder dierbaar is? Over mijn ex, van wie ik al een eeuwigheid gescheiden ben, maar aan wie ik mooie herinneringen heb, zeker aan onze eerste jaren? Over Bart en Brecht, die collega’s, maar ook vrienden zijn. Over Inge V, met wie ik graag op reis en op restaurant ga, en met wie ik graag over boeken praat. Over Inge F, met wie ik graag op restaurant ga en over het leven praat en die me altijd moed inspreekt? Over Didi, een hele lieve en bijzondere vrouw, sterk en moedig, die me zeer genegen is, maar die ik veel te weinig zie. Over haar dochter Deborah, die in zowat alle delen van de wereld heeft gestudeerd, een heel mooi en bijzonder intelligent meisje? Haar vader Yves, met wie ik destijds wijn dronk en over T.Rex, Eddie Cochran en klassieke muziek praatte? Over JFK Canard, een ex-taxichauffeur en kunstenaar die ik al eeuwen ken? Over Jan en Isabelle uit Gent, jonge vrienden met veel gevoel voor humor en vol levenslust. Over Inge VD, al jarenlang mijn psychoanalytica, maar nu niet meer (vrees ik)? Over mijn broer François, die in armoede leeft, maar niet echt ongelukkig lijkt (hij heeft wel eigen huis)? Over Gerrit, mijn vriend, dichter en psychiater. Over Bruno, die in een Atheens ziekenhuis ligt. Over Marc T, dichter en taalproever, een man met wie ik enige jaren samenwerkte aan het tijdschrift Brutaal (de titel heeft men van ons gepikt, voor een of ander taalproject)? Over Georges, schooldirecteur, toeverlaat van kunstenaars en dichters en bezieler van Brutaal? Over Gerda, uit Brugge, een collega en een goede vriendin. Over Marc, met wie ik een boekje schreef in één exemplaar en ruzie maakte over één van zijn films, maar die toch mijn vriend blijft tot het einde van mijn dagen? Over Gottfried Van Salzburg, die tekeningen voor mijn dichtbundel maakte? Over Louis en Liesje? Over degenen die ik nu even vergeet. Waarom schrijf ik zelden over hen? Uit narcisme? Dat denk ik niet. Ik moet er over nadenken, maar ik denk dat ik het antwoord ken. Wil ik deze mensen niet vooral beschermen, wil ik niet verhinderen dat zij door de wereld aan stukken worden gereten, ook al is deze cyberwereld de vriendelijkheid zelve?

Ik probeer discreet te blijven en niet teveel ‘vertrouwelijkheden’ van degenen die mij dierbaar zijn aan (vaak) onbekenden prijs te geven. Ik vertel hier mijn verhaal, waar zij allen ongetwijfeld een rol in spelen, maar een rol die ik bewust of onbewust tot figurantenrol herleid. Zij verdienen beter. Het zij zo. Op dit ogenblik kan ik niet anders.

Commentaren

.. Het valt me, telkens, op, hoe andere mensen andere woorden een andere betekenis kunnen geven.
Bekijk het niet als muggenzifterij, maar eerder als een vaststelling van nadrukkelijk positieve verwondering (die ik – weer – niet kan verzwijgen).
Volgens Van Dale is ‘litanie’ (naast de religieuze betekenis): een lange, eentonige opsomming.
Gek, om dit woord hier te gebruiken: het is, voor mij, weer, te lelijk voor wat er onder staat…: dit is geen litanie.
Je litanie is te positief voor het gebruik van het woord litanie, en dit is geen verbetering, het is een compliment.
Jezelf zo heel bewust je leven laten overlopen, en zo veel mooie namen en herinneringen de revue laten passeren…. dat geeft toch kippenvlees, en stil geglimlach?
Hele mooie denkoefening, te koesteren in een doos, waarvan het deksel meestal dicht is, maar nooit met plakband toegeplakt.

Gepost door: Evy | 29-11-05

Reageren op dit commentaar

.. bijna vergeten;
Het zij, inderdaad, zo.
Mad world.
Bad world.
Bad people, veel te vaak.
Ik ga slapen, met boek en potlood, goed, voor enkele pagina's vandaag. Maar niet vergeten: de eenvoudige en lieve luxe van een warm bed.

Gepost door: Evy | 29-11-05

Reageren op dit commentaar

Ik klungel. Je leven leeft het rode vuur ontspringt aan de woorden,de intensiteit waarmee, raakt me.
Kom nog eens lezen.

Gepost door: enscho | 30-11-05

Reageren op dit commentaar

Litanie Onbekend op blog is daarom nog niet onbemind. Je hebt gelijk: pour vivre heureux, vivons cachés.

Gepost door: marc (T) | 30-11-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.