27-11-05

SPOREN IN AUTOMATISCHE ZINNEN


Werelddingen, wendingen. Waarom dit en niet dat? When the night has fallen. Stand by me? Vrienden stellen geen vragen. Maken geen lijstjes? Geen lijsterbessen? Waarom niet? Angst voor waanzin, dronkenschap, afdwalen, verdwalen.

Een heel avontuur: van Antwerpen naar Brussel met natte voeten in de trein. Een sneeuwstorm, na de warme dagen, en nu wennen aan het vuur. Het vuur in mij, in jou. Het vonkje van de ziel. Ik kan geen zin meer zien en geen zinnen bouwen. Had ik een huis of een auto, dan misschien… Automatische zinnen. Zingenot. Maar de gave blijkt te verdwijnen. Een gebrek, een open wonde. Jongens, meisjes, vrolijkheid gevraagd op dit late uur, als de geliefden al lang te slapen liggen!

De nachtwacht ploetert door de sneeuw, maar waarschijnlijk heeft hij geen natte voeten. Of zij? Rode laarsjes? Cowboy boots. Blijft ze even staan voor mijn deur? Belt ze aan? Laat ik haar binnen? Sporen. Ja, ze laat sporen na. Uitwissen. Een nieuw leven beginnen, waar alles mogelijk is, geen draadjes, geen rafels, geen stenen tafels. Een vrij leven. Een toekomst tegemoet. Aan ziekte en dood ontsnappen en voor de liefde leven. Sporen van rode laarsjes, van Arthur Schnitzler en alle andere namen uitgewist.

Commentaren

.. 'Had ik een huis of een auto...?'
Heel diepe vraag hoor... moet een mens zich afvragen wat hij/zij niet heeft, of net wat hij wel heeft? enz enz?

Misschien, zijn vragen, vooral die van vrienden, helemaal geen vragen. Misschien wordt er alleen maar een vraagteken gezet, omdat de vraagsteller vindt dat hij de waarheid niet in pacht heeft?

Dit bericht doet me, heel stil, verdriet, want ik kan nu zo veel vragen stellen. Het zijn er te veel, en ik heb het recht niet.
Vragen die geen vragen zijn, want het zijn mijn vragen niet, het zijn de jouwe, en zo zijn ook de antwoorden.
Maar misschien hoef jij je helemaal geen vragen te stellen, misschien hoef je zelfs niets te verwachten, en bewust het zo vele te koesteren dat je al hebt, je hebt al zo veel, zie je dat?
En verder, dankbaar, draadjeskiezend aanvaarden wat nog moet komen, of niet, en ook het 'niet' aanvaarden?
Is dit een vraag, Martin?
Ik wens jou een mooie vele-dingen-en-weinig-woorden-zondag, en hoop, voor mezelf, dat de koolmezen zich laten zien, buiten, aan de notenbol, en dat ik ze, met deze ogen, zal kunnen zien, en dat ook dat me kippenvlees kan blijven geven...

Gepost door: Evy | 27-11-05

Reageren op dit commentaar

verwijzingen al die verwijzingen in mijn 'dronken tekst' naar Eyes Wide Shut en het oorspronkelijke verhaal van Schnitzler zijn er teveel aan.

Gepost door: pulaski | 28-11-05

Reageren op dit commentaar

Geraakt. Ergens, je tekst lezend, voel ik diep in mij een geraaktheid.
Wat is het? Een diep herkend verlangen naar vrijheid en creativiteit ,ontroering.Me laten zien zonder terughouding ik ben die ik ben.Het denken stil de overwegingen DAT WAT IS.

Gepost door: enscho | 30-11-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.