17-09-05

L'ATALANTE


Dit lied zal niet met jou verzinken.
De vrouw op het voordek drinkt en waait
in de wind als was ze een wimpel
aan de mast, de wolken bevallig.

De man op de brug dompelt de aak onder
in donkernuances, de vrouw in het wit
is je bruid Juliet. Stalen klinkers smelten
tot op één meter van haar geheupwieg.

Als alle kranen in de haven hun geratel staken
zie je als in een spiegel je eigen stilstand.
Later, in Juliet’s ogen, ontwaar je het geheim
dat 's werelds reuzen kluistert.

Maar de grootstad lokt met haar Air
à danser en haar troostrijke straten.
Juliet laat je roer los voor de Hungerkünstler
die haar in geaderd marmer bekoelt.

De commentaren zijn gesloten.