16-09-05

HET DUBBELE LEVEN VAN VERONICA


jacob

Als ik toch een aanbidder moet zijn aanbid ik bij voorkeur een denk-beeld. Van in het begin van mijn verzinsel bestaat de sopraan namelijk niet echt. De tong die trilt in haar open mond wijst op haar onwezenlijk wezen. Als zij zingt, wandel ik bij een vijver waar kinderen zich komen verdrinken. Als zij zingt, vlieg ik over de hoge pijnboomtoppen, ergens in een woud in Centraal-Europa.

Dat verzinnen en verzinnebeelden gebeurt meestal in het donker: zonder omzien stel ik me nu voor dat Veronica zich uitkleedt voor het diepgelovige koor, dat haar losbandigheid prijst.

Is het geen droom die telkens terugkeert? Een droom van haar eeuwig evenbeeld. Van k
abbelend lentewater waarin ik slaap uit mijn altijd verbaasde ogen was.

Als ik toch een aanbidder moet zijn duurt wat zich in het halfdonker aanbiedt liefst niet te lang. Er is nog zoveel schijnbaars voorhanden, zoveel schitterend beeld, voedingsstof voor de verbeelding.

Commentaren

* Neen, No Direction Home is nog niet in mijn bezit..
Gewoon de oude cdtjes en platen die ik had nog eens uit hun doosje/hoezen halen :)

En dit stukje is echt zalig beschreven en geschreven!
Prettig weekend!

Gepost door: pam | 16-09-05

Reageren op dit commentaar

dylan Dat is altijd een revelatie, die oude Dylan-platen nog eens tevoorschijn halen.

Gepost door: martin pulaski | 17-09-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.