08-09-05

ZIEKTE EN STANK


Ik hoorde in het ochtendnieuws dat de laatste inwoners van New Orleans nu uit hun huizen worden verjaagd.
Sommigen willen niet weg, omdat ze geen afscheid kunnen nemen van hun woning, van hun weinige bezittingen, of van bepaalde dierbare voorwerpen, en vooral omdat ze hun hond of poes niet mogen meenemen. Maar als ze niet vrijwillig vertrekken worden ze hardhandig uit hun woningen gehaald.
Het water dat de stad heeft overspoeld stinkt kennelijk heel erg, en is bijzonder giftig. Vreselijke ziektes liggen op de loer.
Ik herinner me de zoete geur van magnolia’s en subtropische flora. Blues op de pleinen, marching bands op straat, jazz in Louis Armstrong park. De raderboten op de bruine Mississippi, sinds mijn kinderjaren de rivier van mijn dromen. Mark Twain’s Huckleberry Finn heeft mij toen ik een kleine jongen was en nog maar net kon lezen de weg gewezen. Later verslond ik Life On the Mississippi.
Toen ik in New Orleans aankwam was het alsof ik thuis kwam… En nu… Ik kan me deze Apocalyps nog altijd niet voorstellen. De levendigste stad op aarde is in een spookstad veranderd. Een vreselijke stank van dieren- en mensenlijken, van uitwerpselen, van de rottende inhoud van diepvriezers en koelkasten hangt in de hete, vochtige straten, tussen de met exotische bloemen begroeide ijzeren balkons. Zal Pretty Baby ooit nog eens terugkeren naar dit verloren paradijs?

Commentaren

natuurlijk niet De stad der blinden. La Peste. Het leven is groter dan fictie. Onwaarschijnlijk en verschrikkelijk. Maar het is niet ieder voor zich. Kan niet. Denk aan de vader met zijn moeder en haar kleinkind of de buren die samen hun huizenblok proberen te redden.

Gepost door: Sofie | 08-09-05

Reageren op dit commentaar

Jeder für sich Jeder für sich und Gott gegen Alle is, als ik me niet vergis, de titel van een Werner Herzog-film. Maar ik geloof ook niet in dat absolute egoïsme. Mensen kunnen zelfs heel ver gaan om anderen te helpen. Uit mededogen zetten sommigen soms hun leven op het spel. Liefde en mededogen zijn de beste menselijke eigenschappen. Mijn stuk gaat ook niet over egoïsme, maar over het verdriet dat ik voel bij schoonheid die in verval en stank verandert. Het gaat ook over de woede die ik voel ten aanzien van een lafhartige president die alleen maar opkomt voor de belangen van de (super)rijken en naar ik vermoed herhaaldelijk staat te ejaculeren boven de kaart van Irak (als hij niet impotent is).

Gepost door: pulaski | 09-09-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.