07-07-05

PANIEK IN LONDEN EN ELDERS


Was ik gisteren al sprakeloos, of toch bijna, was ik gisteren alleen maar tot stamelen in staat, ja, hoe zit het dan vandaag? Zomer in Londen, 7 juli 2005. Terrorist attacks. Mijn goede vrienden Paul en Olga wonen tijdens de vakantieperiodes in die mooie stad. Ik kan alleen maar hopen dat ze ongedeerd zijn. Nee, ik weet niet wat gezegd.

Mijn notitie van gisteren klonk misschien nogal negatief, maar in mijn mijmeringen was er meer aan de hand dan negativiteit. Het is een geluk voor ons dat er zoveel voorhanden is, voorwerpen waaruit we kunnen kiezen. Het is een voorrecht om van die overvloed te kunnen genieten. Maar dat kun je niet altijd, niet voortdurend. Er zijn momenten (die dagen, weken kunnen duren) waarop je niets meer kunt 'incorporeren', verinnerlijken. In het lichaam, in de geest. Dat je niets meer kunt combineren met de letters van het alfabet. Momenten waarop je overvol bent. Wat ook kan gebeuren is dat zich onder of achter wat voorhanden is de leegte toont. Memento mori! Eens te meer dringt het tot je door dat niets blijft duren. Ooit worden je verzamelingen betekenisloos. Etcetera. Etcetera. Dat is echter niet iets om de hele tijd over te treuren. Meestal sta je er zelfs niet bij stil.

Paniek wordt stilaan een normale toestand. Dit kan niet blijven duren. Wat kunnen we doen? Wat te doen?

Commentaren

En het blijft duren ... NY/ drieduizend doden / tsji tsjing/ Irak / vijftig doden / tsji tjing / Darfour / onbekend / tsji tjing / London / minstens twee - telt dit nog aan? / tsji tsjing / meer dan drieëndertig / tsji tsjing / Irak again / tsji tsjing / en opnieuw / Israël / tsji tjsing / Egypte / tsji tsjing / wie voelt nog wat? / wie spreekt nog?

Gepost door: Anonymous | 07-07-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.