02-07-05

NARCISSEN


De narcissen voor de gouden spiegel
vlammen als de blik van een zeeman
in de haven op zoek naar zijn hoer.
Achter mijn ramen laat ik de meisjes
verwelken, de Red Star Liners vergaan.

Wat mogen de bon-mots betekenen
die je met lipstick op de spiegel schreef?
Je weet toch dat ik je niet kan lezen
en mijn vaccin kan alle vloeken vinden.

Wat ruis in de kosmos was hoorbaar
toen op een winterdag je namaakbont
de geur en de kleur van je lijf verzegelde,
verzadigd als een soldaat die vertrekt
uit een verwoeste woestijnstad.

De narcissen voor de gouden spiegel
belemmeren het uitzicht op mijn gezicht
en hemel, ik wil leren lachen, zelfs
al gaf je me daarvoor deze lippen niet.

11:33 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gedicht |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.