07-05-05

TREURLIED TUSSEN KALE BOMEN


jos d in 1976

Gisteren wilde ik iets schrijven over mijn in 1991 overleden beste vriend Jos Dorissen.
Ik heb onlangs een scanner gekocht en had een foto van hem uit 1976 ingescand (ik denk dat de opname dateert uit de lente van dat jaar, net voor de mooiste zomer van ons leven), die ik hier wilde tonen. De foto had, met bij mij veel meer effect dan een madeleine in een kopje thee, mijn herinneringen weer op gang gebracht. Toch kreeg ik over Jos geen regel, geen woord op 'papier'. Ik denk dat ik eerst heel veel moet drinken eer dat wil lukken, want dat is wat wij samen ook meestal deden. Maar ik wil niet schrijven onder invloed van alcohol en eigenlijk wil ik ook helemaal niet meer drinken. Maar dat terzijde. Ik heb dus niets geschreven over mijn beste vriend en ik heb de foto ook niet getoond. Dat is me niet gelukt. Kennelijk is hij te zwaar voor dit medium, ofwel ligt het aan mijn onkunde, dat kan ook. Ik kan nauwelijks rekenen en heb geen verstand van techniek. Later, als iemand mij zal hebben geholpen, zal hier wel een beeld verschijnen van een goede, intelligente en mooie man. Maar vooral een diep melancholische jongen die zich niet met dit saaie leven kon verzoenen. Zelfs het pessimisme van Schopenhauer bood hem geen houvast, laat staan een uitweg. Omdat ik ook vandaag niets over Jos kan schrijven grijp ik hier terug naar een gedicht dat ik schreef naar aanleiding van zijn dood.
 
Treurlied tussen kale bomen."
 
In Romeins marmer gebeiteld zie ik voor mij zijn buste. Hij heeft het ongelauwerd hoofd van een jonge dode dichter die geen sterveling kent. Ik zit zo stil mogelijk gebogen over dit kringlooppapier, waarop ik zijn naam schrijf: een neerliggende berk met een boogje op zijn top. Als ik met mijn ogen knipper beland ik in een klein Alexandrië tussen boeken die moeten branden als bossen omdat hij ze aanbad. Goden die hij in zijn handen had. Denken vindt geen vleugels voor een beter woord dan wit. Mijn dromen doven uit. Zij vergezellen de sterrren die tussen kale bomen vallen in de tuin. Niet dat de bomen een treurlied aanheffen voor een onaangepaste paljas of dat zij lijken op dorische zuilen. Nu het al zo vroeg donker wordt staan zij er alleen maar zo."
 
(Omdat Jos hier niet wil verschijnen plaats ik Neil Youngs 'After the Goldrush'. Neil Young was samen met Gram Parsons een van de grote helden van Jos. Lange tijd heeft hij rondgelopen met van die gelapte jeans aan, ook toen hij trambestuurder was in Antwerpen, wat ze daar wattman noemden.)
 
Inmiddels is Neil Young's foto hier verdwenen en heeft Jos zijn rechtmatige plaats gekregen. Ik moet toegeven dat niemand me daarbij geholpen heeft, wat ik nochtans gehoopt en verwacht had. Maar ik begrijp nu dat je niet op de andere moet rekenen om je problemen op te lossen. Eigenlijk moet je nooit op de anderen rekenen. En dan kan het gebeuren dat er soms toch nog iemand uit nacht en nevel opduikt en je de hand reikt.

Foto: Martin Pulaski, Jos in 1976.

Commentaren

jos dorissen erg geschrokken met de foto en het ontdekken dat Jos dood is. Ik wil je enkele vragen stellen. Kan dit? Ik was in 1972 zijn geliefde. Of hij veel van mij heeft gehouden, zal ik nooit weten. Ik heb hem heel graag gezien.
Zijn beeld zal voor altijd verbonden zijn met Heart of gold en de kleine single die hij me gaf met de (melancholische ) muziek van Mahler uit de film 'Dood in Venetië. Jos zat toen in zijn eerste jaar Rits. Mijn tweede zoon zit nu in zijn tweede jaar Rits. Mail je me even, MSN kan ook

Gepost door: kristien dieltiens | 02-01-06

Reageren op dit commentaar

jos dorissen kun je even terugmailen?

Ik wil graag meer weten over Jos

Gepost door: kristien | 04-01-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.