06-05-05

MELANCHOLIE, DOODSANGST


repulsion3


Ik zit vandaag vooral veel voor me uit te staren en te piekeren.
Niet echt voor me uit staren: de blik is veeleer naar binnen gericht, ik zie nauwelijks wat er zich om mij heen bevindt. In de supermarkt ben ik vervreemd van de andere consumenten. Ik zet zonder iemand te zien mijn waren op de transportband, stop de etenswaren in mijn rugzak, betaal en ben weer weg. Mijn huidige toestand doet me denken aan die van Cathérine Deneuve in 'Repulsion'. Dacht zij ook zo veel aan de dood? Dat is vandaag namelijk bij mij het geval. De dood zit mij dwars. Het is diepe melancholie, die verlammend werkt. De zekerheid dat je moet sterven. Het treuren om de dood van vrienden, familieleden, ouders, bewonderde helden.
 
De kwaal waar ik het enkele dagen geleden over had zit in mijn onderlijf, maar ze zit natuurlijk ook als idee in mijn hoofd - en langs die weg heeft ze mij al nare dromen over knekels en uiteenspattende vruchten bezorgd, dromen die zich afspelen in het onder een gouden nevel rustende rijk van de dood.Ik probeer aan die melancholie te ontsnappen met Brian Wilson en the Beach Boys ('Cabinessence', 'Wind Chimes', 'Heroes and Villains'), maar veel helpt het allemaal niet. Ik zal geduld moeten oefenen en wachten tot de zon weer gaat schijnen, of me wat meer inspannen en troost zoeken in de wijsbegeerte.

Commentaren

introspective throught the looking glass ja jong ge kunt zo van die dagen hebben dat je meer gelefd wordt dan dat je leeft...blik op afwezig met een duistere schittering in je ogen en een ziel die het licht verteert tot zwarte pek...

Gepost door: Lord CMS | 07-05-05

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.