08-10-17

ZERO DE CONDUITE: TALK IS CHEAP (2)

blondie___parallel_lines.jpg

Secrets and sharing soda, that's how our time began
Love is a story told to a friend, it's second hand
But I'll listen to his questions, I'll give my answers when they're found
He says she keeps him guessing, but I know she keeps him down
She speaks in sorry sentences, miraculous repentances
I don't believe her
Tomorrow he will come to me and speak his sorrow endlessly
And ask me why
Why can't I leave her?
He comes for conversation, I comfort him sometimes
Comfort and consultation, he knows that's what he'll find

Joni Mitchell, Conversation
joni 1.jpg

Met bovenstaande regels begon gisteravond Zéro de conduite. Het thema was echter niet liefde of ontrouw maar gepraat. We beluisterden allerlei songs over allerlei vormen van praten. De titel, ontleend aan Van Morrisons barse blues ‘Talk Is Cheap’, dekt natuurlijk niet de hele lading. Sommige woorden en zinnen en soms zelfs hele monologen en conversaties blijven ook uitgesproken van goud of ander edel metaal. (Van Morrison zingt letterlijk “talk is cheap almost all the time”).
De afsluiter van het programma was geheel toevallig Frankie Lee Sims’ ‘I done talked and I done talked’. Ik weet niet meer hoe het kwam maar toen ik die song nog eens hoorde bedacht ik dat de duivel niet alleen tot de mooiste muziek inspireert maar ook het laatste woord heeft. Is dat echter de les die ik gisteravond heb geleerd? Zeker niet. Wat ik opnieuw besefte was hoe mooi meisjes kunnen praten, ook al klinkt het in de ogen van iemand als Van Morrison “blah, blah, blah”. Nee hoor, daarin geef ik hem ongelijk. Ik hoor net als Elvis Costello en Dave Edmunds meisjes heel graag praten. En volgende maand wil ik opnieuw zo’n heftige en hartige Zéro maken.

Dit is de volledige playlist gevolgd door titels van songs die ik helaas niet de ether in heb kunnen sturen.

Playlist

Conversation - Joni Mitchell - Ladies Of The Canyon - Joni Mitchell

Everybody's Talkin' - Fred Neil - The Many Sides Of Fred Neil - Fred Neil

I Had A Talk With My Woman - Tim Buckley - Lorca - Tim Buckley

Don't Talk To Strangers - Sons Of Champlin - Fat City – Bob Durand, Ron Elliott

I'm Not Talking - The Yardbirds - Ultimate! - Mose Allison

Talk To You - The Small Faces - Small Faces - Marriott, Lane

Talk Talk - The Music Machine - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era, Vol. 2 - Sean Bonniwell

Let's Talk About Girls - Chocolate Watchband - No Way Out! - Manny Freiser

Girls That Don't Talk - The Undertones - Hypnotized - John O'Neill, Feargal Sharkey

Girls Talk - Dave Edmunds - Repeat When Necessary - Elvis Costello

Talking In The Dark - Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces - Elvis Costello

Talk Of The Town - The Pretenders - Pretenders II - Chrissie Hynde

Hanging On The Telephone - Blondie - Parallel Lines - Jack Lee

If Money Talks - Jason & The Scorchers - Lost & Found - Perry A. Baggs, Larry Napier

Gravity Talks - Green on Red - Gravity Talks - Cacavas, Stuart

Talking In My Sleep - The Rain Parade - Emergency Third Rail Power Trip - David Roback, Matt Piucci

Talk About The Passion - R.E.M. - Murmur - Bill Berry, Michael Stipe, Mike Mills, Peter Buck

Small Town Talk - Bobby Charles - Bobby Charles - Bobby Charles, Rick Danko

We Can Talk - The Band - Music From Big Pink - Richard Manuel

We Better Talk This Over - Bob Dylan - Street Legal - Bob Dylan

Talk To Me - Southside Johnny & The Asbury Jukes - Hearts Of Stone - Bruce Springsteen

Talk, Talk - James Carr - The Complete Goldwax Singles - Bill Husky

Keep On Talking - Arthur Conley - I'm Living Good - Dan Penn, Spooner Oldham

Talk To Me, Talk To Me (Soul '69 Outtake) - Aretha Franklin - Rare & Unreleased Recordings From The Golden Reign Of The Queen Of Soul - Joe Seneca

Talk To Me, Talk To Me - Little Willie John - The King Sessions 1958-1960 - Joe Seneca

chiffons.jpg

Sweet Talking Guy - The Chiffons - The Laurie Records Story, Vol. 1 – Morris, Greenberg

You Talk Too Much - Joe Jones & His Orchestra - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 9 – Jones, Hall

Baby Talk - Jan & Dean - Lou Adler: A Musical History - Schwarz

Telephone Conversation - Frank Zappa & The Mothers of Invention - We're Only In It for the Money - Frank Zappa

I'm Talking About You - Chuck Berry - New Juke Box Hits - Chuck Berry

Double Talkin' Baby - Gene Vincent – Gene Vincent and the Blue Caps! - D. Wolfe

Let's Talk About Us - Jerry Lee Lewis - Jerry Lee's Greatest! - Otis Blackwell

Hush Your Mouth - Bo Diddley - The Story Of Bo Diddley : The Very Best Of Bo Diddley – E. McDaniel

Mama, Keep Your Big Mouth Shut - The Pretty Things - The Pretty Things - E. McDaniel

Talk Is Cheap - Van Morrison - Down The Road - Van Morrison

Don't Start Me Talking - Lightnin' Slim - Rooster Blues - Jerry West

I Done Talked and I Done Talked - Frankie Lee Sims - Lucy Mae Blues – Sims

aretha_franklin_soul_69.jpg

Bonus tracks

Mama Talk To Your Daughter - J.B. Lenoir - Eisenhower Blues - Alex Atkins

Hear Me Talkin' - Lightnin' Hopkins - Come And Get It: The Herald Records Story 1953-1962 - Lightnin’ Hopkins

No One to Talk To (But the Blues) - Lefty Frizzell - The One and Only Lefty Frizzell (bonus track)  - Walker, Sherry

The Girl They Talk About - Johnny Paycheck - The Little Darlin' Sound Of Johnny Paycheck: The Beginning - Karen Keeley, Larry Lee

Talk To Me Lonesome Heart - George Jones - Blue & Lonesome - James O’Gwynne

Loose Talk - Buck Owens - The Fabulous Country Music Sound Of Buck Owens - A. Lucas, F. Hart

Talk To Your Heart - Ray Price - The Essential Ray Price 1951-1962 - L. Ulrich, C.M. Bradley

Never Talk About It - Tift Merritt - See You On The Moon - Tift Merritt

Talk To Me Devil, Again - Magnolia Electric Co. - Fading Trails -  Jason Molina

If I Could Talk I'd Tell You - The Lemonheads - Car Button Cloth - Eugene Kelley, Evan Dando

Something About What Happens When We Talk - Lucinda Williams - Sweet Old World - L. Williams

Talk To Me While I'm Listening - Nanci Griffith - Flyer - Nanci Griffith

People Talkin' - Hurray For The Riff Raff - My Dearest Darkest Neighbor - Alynda Lee Segarra

Talk To Me - Tindersticks - Tindersticks [II] - Alistair McAuley , David Boulter, Dickon Hinchliffe, Mark Colwill, Neil Fraser, Stuart A. Staples, Tindersticks

Miss Pamela's First Conversation With The Plaster Casters Of Chicago - GTO’S - Permanent Damage – GTO’s

Les-Girls.jpg

07-10-17

ZERO DE CONDUITE: TALK IS CHEAP

rain parade.jpg


Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 


Je kunt Zéro via 
streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de zender en de andere radiomakers.  
the_pretenders-pretenders 2.jpg

Vanavond gaan we praten, want ‘talk is cheap’ en conversaties zijn heilzaam voor lichaam en geest. Zelf praten we zo weinig mogelijk, we laten dat aan de liedjes over, die doen dat welsprekend en meestal met welluidende stem. Al dat gepraat is nergens goed voor, zou je echter kunnen opwerpen. Veel beter te zwijgen en te luisteren naar de stilte, zoals Van Morrison en andere mystici ons aanraden. Maar er zijn uitzonderingen, zeker als het gepraat zo melodieus is als dat van Chrissie Hynde of Bobby Charles, zo opzwepend als dat van the Undertones en the Small Faces, zo psychedelisch als dat van the Rain Parade en Green On Red. Om maar enkele voorbeelden te geven. O ja, en wat dacht je van het gepraat in de juke joints en de honky tonks? Sfeervol toch? Hypnotiserend zelfs.

Veel luisterplezier!

(Om het allemaal wat verrassend te houden verklap ik de songkeuze nog niet. De playlist verschijnt hier morgen.)
hypnotised.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

06-10-17

ADIEU ANNE WIAZEMSKY

anne wiazemsky 2.jpg
Gisteren was het de beurt aan Anne Wiazemsky om ons voor goed te verlaten. Ze was een van mijn geliefkoosde actrices, al zag ik haar maar in een tiental films. Maar wat voor films: ‘Au hasard, Balthazar’ van Robert Bresson, ‘La Chinoise’, ‘One Plus One’ en ‘Week-End’ van Jean-Luc Godard, ’Teorema’ van Pier Paolo Pasolini, ‘La semence de l’homme’ van Marco Ferreri, ‘Le retour d’Afrique’ van Alain Tanner en ‘L’enfant secret’ van Philippe Garrel. Ze schreef het scenario voor de ontroerende televisiefilm ‘US Go Home’ van Claire Denis.
Maar dat was niet alles. Ze was eveneens de auteur van schitterende autobiografische romans als ‘Une année studieuse, ‘Un an après’, ‘Un poignée de gens’, ‘Jeune fille’, ‘Mon enfant de Berlin’ en ‘Un saint homme’. 

Anne Wiazemsky was de kleindochter van de katholieke schrijver en Nobelprijswinnaar François Mauriac en haar vader was de Russische prins Yvan Wiazemsky. Van 1967 tot 1970 was ze de echtgenote van Jean-Luc Godard. Dat laatste, “muze van Godard”, schijnt ongeveer het enige te zijn wat de Vlaamse pers over haar te melden heeft.

Adieu Anne!

03-10-17

VAARWEL TOM PETTY

tom petty.jpg
Vaarwel Tom Petty, onbekende tweelingbroer,
weggevlucht in de donkerste Amerikaanse nacht.

19-09-17

NACHTELIJK KLASSEREN

1969-karmelietenstraat2_edited.jpg

Ik geloof dat het allemaal begonnen is met postzegels klasseren. Dat kon een hele of toch zeker een halve nacht doorgaan. ’s Morgens stapte ik uit bed met een gevoel van voldaanheid maar ook met lichte hoofdpijn en het gevoel dat ik niet uitgeslapen was. In plaats van uit te rusten hadden mijn hersens flink doorgewerkt. 

Misschien was dat zo kwaad nog niet maar het ging toch naar erger. Alsof mijn leven ervan afhing ging ik boeken, grammofoonplaten en compact disks klasseren. Bij het ontwaken, soms midden in de nacht, was ik meestal niet veel verder geraakt dan de M. Soms sliep ik weer in en kon dan nog een tweetal letters afwerken. Meermaals leek het of elke ordening nieuwe chaos in leven riep. Je mag me geloven: dergelijke dromen zijn frustrerend. Je klasseert wel maar je weet nooit wat het ordenend principe is, wat de categorieën zijn, waarom je er sowieso aan begonnen bent. Alleen ben je er zeker van dat het moet en dat er geen ontsnappen mogelijk is.

Na enkele weken, of waren het maanden, kwamen de meubelen en de hele inboedel van mijn woning aan de beurt. Alles moest om een mij onbekende reden worden verplaatst of in dozen gestopt en naar de kelder en of het stort gebracht. De dozen hadden een vooraf bepaalde plaats, al wist ik niet wie dat verordend had. Bovendien was ik te afgepeigerd om me daar druk over te maken. Het was een soort van a priori kegelspel en ik was de hond a posteriori. Of een ander dier, een olifant misschien… Meer kan ik er niet over zeggen.
Soms moest er helemaal opnieuw worden begonnen omdat een doos per ongeluk verkeerd was geklasseerd. Soms gebeurde het zelfs dat een voorwerp dat op die of die plaats in een doos moest komen ontbrak. Dan moesten de dozen weer worden geopend en leeggemaakt tot het ontbrekende kopje of de haardroger of een veiligheidsspeld was teruggevonden. Op de dozen bracht ik allerlei tekens aan zodat ik niet vergat wat er in zat en waar ik ermee naartoe moest.


Een paar dagen geleden ben ik met de huizen begonnen. Ik bespaar u het vermoeiende verhaal van wat mijn opdracht inhield. Het komt erop neer dat ze op basis van een obscuur systeem geklasseerd moesten worden. Woningen die niet aan objectieve – al even obscure - criteria voldeden moesten verdwijnen, wat soms met hevige emoties gepaard ging, want ik had die criteria niet opgesteld en er waren gebouwen bij die ik zelf waardevol en zelfs mooi vond.

De voorbije nacht kwamen de wijken van een grote stad, ze leek wat op Los Angeles, aan de beurt. Logischerwijze moest ik beginnen met wijk A. Mijn opdracht was zo weinig mogelijk wijken over te houden maar ik mocht er toch ook geen enkele doen verdwijnen die nog enige relevantie had. Van contradicties gesproken. Het ging over een hele cluster van relevanties. Als een wijk sociaal, historisch, geografisch relevant was moest zij behouden blijven maar dan wel op de juiste plaats. Een wijk waar een revolutie was begonnen mocht niet grenzen aan een waar een eerste steen was gelegd van een gemeentehuis of waar een standbeeld stond van een of andere vrijheidsstrijder. De ellende was dat ik dat standbeeld ook niet mocht verplaatsen naar de wijk waar veel vrijheidsstrijders woonden. Neen, aan de wijken mocht ik helemaal niets veranderen, dat zou te eenvoudig geweest zijn. Pornocinema’s die zich toevallig in de wijk van de blockbusterbioscopen bevonden mochten niet naar de pornozone worden verplaatst. En zowel de wijk van de porno als die van de blockusters moest behouden blijven. Relevantie, zo bleek later, was niet het enige criterium. Het was tevens mijn opdracht de wijken meer homogeen te maken. Diverse functies in één zelfde zone, dat veroorzaakte te veel verwarring.

Je kunt je voorstellen dat mijn werk me behoorlijk wat kopzorgen gaf - en hoe uitgeput ik nu ben. En ik ben maar tot aan de D van Distelheide geraakt. De rest is voor later, als dat nog ooit komt. Voor volgende week, of toch voor binnenkort, heb ik alweer nieuwe opdrachten. Eerst komen de planeten en daarna de sterren aan de beurt. Daar zal ik wel een tijdje zoet mee zijn en dan zien we wel weer.

...

Foto: Martin Pulaski, Brussel, 1970

16-09-17

VAARWEL HARRY DEAN STANTON

harry dean.jpg
Vaarwel Harry Dean Stanton, geliefde acteur, mooie mens. Vriend die ik nooit heb ontmoet.

13-09-17

DE KALKFABRIEK / THOMAS BERNHARD

Thomas-Bernhard-3.jpg


Uit mijn dagboek.

 Over ‘De Kalkfabriek’ van Thomas Bernhard. Hoewel deze roman mij aanvankelijk irriteerde, ben ik op den duur toch onder de indruk geraakt van zijn bijzondere stijl, van zijn heel eigen stem. Een boek over stilte en geluid - rumoer, lawaai. Over alles wat we horen op de wijze van het niet te horen (door saturatie) en alles wat we niet horen op de wijze van het te horen (door angst of stress). Er bestaat geen echte stilte.

Hoofdpersonage Konrad slaagt er niet in zijn studie over het gehoor op papier te zetten. Allerlei buitenissige omwegen zijn nodig om erover te spreken / schrijven. De omweg als enige toegangsweg. De onmogelijkheid van de verwoording brengt onrust te weeg zowel bij Konrad als bij de lezer. Heel frustrerend dat een werk van twintig jaar – zo lang werkt hij al aan de studie - niet veruitwendigd kan worden.

 “De studie opschrijven, gewoon opschrijven, dacht hij steeds, die gedachte was het, de studie gewoon opschrijven, gaan zitten en de studie opschrijven, die volkomen bezit had genomen van zijn bestaan, niet meer de gedachte aan die studie, alleen maar de gedachte de studie op te schrijven, van het ene moment op het andere de studie op te schrijven; hoe meer hij echter van die gedachte bezeten was, des te onmogelijker werd het voor hem de studie op te schrijven.”
Thomas Bernhard, De Kalkfabriek, pagina 69.

Antwerps dagboek, 16 december 1980

...

*In de late jaren tachtig zou Thomas Bernhard een van mijn favoriete toneelauteurs worden, met stukken als ‘De macht der gewoonte’, ‘Het jachtgezelschap’ en ‘Ritter, Dene, Voss’.

10-09-17

EEN JONGEN (IN DE HUID VAN ANTIGONE)

les gauloise bleues3.jpg

Achttien was ik bitter niet zoet.
Een dromer die niet rekenen kon.
Ik had regenbogen als schoenzolen.
Ik was een naïeve bange jongen.
Ik was een ongeschoolde dichter.
Op een mooie dag riep de tragedie mijn naam.
Ik zou voor een commissie verschijnen.
Ik zou Antigone spelen.
(Een stukje Antigone, niet het hele stuk.)
Ik moest een meisje worden mijn jongen.
Een meisje dat zich in de huid van een vrouw moest hullen.
Niet in die van Isengrimus.
Een tweede huid, een derde huid.
Terwijl ik nog droomde van trappers en pels.
Wie zou het meisje zijn en wie de jongen?
Alleen ik lag daar wakker van.
Call me mister Pitiful bitter achttien.

De wereld sliep in halfgouden dromen en zonder veel begeerte.
Er was niets aan de hand.
De verwanten verdienden geld als slijk, slib, smurrie.
Ze sliepen voldaan zonder te snurken.
De mensen de vaders en moeders.
Zij die uit de oorlog kwamen en de wetten spelden.
Ik was achttien bitter en wist weinig niets.
Wist niet dat ik een antieke Griekse worden zou
die appelsienen van de bomen plukt.
Die in de dromen van haar donkere slaap
haar dode broer met lauweren kroont.
Ik at geen appelsienen en laurier was niet meer dan woord.
Niet meer dan geur in moeders keuken.
Waar ik Helena mijn Grieks meisje lange brieven schreef
over hoe we in grotten dansen zouden rond een nieuw vuur.
Naar de overzijde zouden we gaan, schreef ik.
Naar de overzijde, waar de blauwe asters bloeien.
Nee, zei ik, ik word geen man, ik word geen vrouw.
Ik viel in een donkere slaap waarin ik dichter werd.
Ik vluchtte naar de bomen.
In een boomgaard onder appelbomen wachtte ik af.
Ik vluchtte naar het water.
Daar aan het water ging ik zitten wachten
en wachtend de asse uit mijn ogen wassen
Tot de wereld genezen was.

[Recentste versie]

Afbeelding uit 'Les Gauloises bleus' (1968) van Michel Cournot

02-09-17

ZERO DE CONDUITE: PLAATSEN

only-lovers-left-alive.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve griet en een forellenkop. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via 
streaming beluisteren. Hier
vind je meer informatie over de radio.

Plaatsen, plaatsnamen. Als ik deze woorden neerschrijf denk ik meteen aan een hoofdstuk in ‘In de schaduw van de bloeiende meisjes’ van Marcel Proust, hoewel ik me niet meer zo goed herinner wat de schrijver daarin ter sprake brengt en ik niet veel zin heb om mij opnieuw - in dit kort tijdbestek - in de lange zinnen van de recherche onder te dompelen. Het komt erop neer, denk ik, dat plaatsnamen voor ons meer betoverend zijn dan de werkelijke plaatsen waar ze naar verwijzen. In onze verbeelding maken wij een reis naar laten we zeggen Los Angeles, een plaats waar we nooit geweest zijn. Alles aan die ingebeelde stad is buitengewoon, magisch, overrompelend. Als wij evenwel in werkelijkheid in Los Angeles aankomen zijn we enigszins teleurgesteld. Het stralende licht dat we ons daar voorgesteld hadden is flets, de heldere lucht is verre van zuiver, ondanks de Stille Oceaan. Waren we dan vergeten dat er miljoenen auto’s rondrijden in Los Angeles? Ja, dat waren we. Het magische van de stad zit hem in de naam. Om die reden zijn, denk ik, liedjes over steden vaak mooier dan de steden zelf. En ongeveer hetzelfde geldt voor plaatsnamen, ook voor die van pleinen en straten en rivieren en zo meer. Ik weet nog heel goed hoe teleurgesteld ik was toen ik voor de eerste keer (in 1992) in New Orleans op de Mississippi uitkeek. Vooral dank zij de muziek die daar op zoveel plaatsen gespeeld werd kon ik die teleurstelling te boven komen en lukte het mij om de betovering van de stad en de rivier alsnog te ondergaan. (Het zijn bijgevolg niet alleen de namen die het hem doen, maar ook de muziek, de melodieën, de liedjes.)
Iets anders zijn de plaatsen die we ons herinneren vanwege geliefden en vrienden die we er hebben ontmoet. Als we de naam horen van een plaats waar we een geliefde innig hebben omhelsd kan het gebeuren dat we die omhelzing opnieuw beleven. De plaatsnaam – en de herinneringen die hij met zich meebrengt – zorgt ervoor dat we niets meer zien van de banale werkelijkheid van het moment zelf.
Maar goed, voldoende gemijmerd - terwijl het hier in de eerste plaats toch om de muziek gaat.
Veel luisterplezier!
mott-the-hoople.jpg

There's A Place The Beatles - Please Please Me - Lennon-McCartney - 1963

Places I Know - Mike Cooper - Places I Know – Mike Cooper - 1971

Turin at Night - John Cale - Le Vent de la Nuit (bande originale du film) - John Cale - 1999

Streets Of Tangier - Jozef Van Wissem & SQURL - Only Lovers Left Alive – Jozef Van Wissem - 2014

Sous Le Ciel De Paris - Édith Piaf - Ses Plus Belles Chansons  - Paroles : Jean Dréjac / Musique : Hubert Giraud - 1954

Berlin - Lou Reed - Lou Reed - Lou Reed - 1972

Amsterdam - Wally Tax - Tax Free – Wally Tax - 1970

A Minor Place - Bonnie "Prince" Billy - I See A Darkness - Will Oldham - 1999

The Nearest Faraway Place - The Beach Boys - 20/20 - Bruce Johnston - 1969

Neighborhood Blues - David Kauffman & Eric Caboor - Songs from Suicide Bridge - E. Caboor – 1984 / 2015

Angel of Eighth Avenue - Mott The Hoople - Wildlife – Ian Hunter - 1971

The Lord Is in This Place ... How Dreadful Is This Place - Fairport Convention - What We Did on Our Holidays - Sandy Denny, Ashley Hutchings, Richard Thompson - 1968

Powis Square - Ry Cooder - Performance: Original Motion Picture Soundtrack  - Ry Cooder - 1970

performance.jpg

Shakedown On 9th Street - Ryan Adams - Heartbreaker - Ryan Adams - 2000

Union Square - Tom Waits - Rain Dogs - Tom Waits - 1985

Down By The Water - PJ Harvey - To Bring You My Love - Polly Jean Harvey - 1994

The Guns of Brixton - The Clash - London Calling - Paul Simonon - 1979

The Paris Match - The Style Council - Café Bleu - Paul Weller - 1984

The Ballad Of Lucy Jordan - Marianne Faithfull - Broken English - Shel Silverstein - 1979

Going Down To Liverpool - The Bangles – All Over the Place – Kimberley Rew - 1984

Venus Of Avenue D - Mink DeVille - Cabretta – Mink DeVille - 1977

cabretta.jpg

No Place So Alone - Tindersticks - Falling Down A Mountain - Stuart A. Staples - 2010

St. Mark's Place - Mick Harvey - The Journey Is Long - Jeffrey Lee Pierce - 2012

Apartment 6 - Green On Red - Green On Red - 1983

Milly's Garden - Steve Gunn - Way Out Weather – Steve Gunn - 2014

A Place Where I Know - Tarnation - Mirador – Paula Frazer - 1997

Street Scene In A Frontier Town - Bill Frisell - Have A Little Faith - Aaron Copland - 1993

Montgomery - Magnolia Electric Co. - Fading Trails – Jason Molina  - 2006

Montgomery in the Rain - Steve Young - Seven Bridges Road: The Complete Recordings – Steve Young - 1972

I Must Be In A Good Place Now - Bobby Charles - Eponymous -  Bobby Charles - 1972
bobby charles.jpg

Liverpool Lullaby - Judy Collins - In My Life - Stan Kelly-Bootle - 1966

Ventura Boulevard - The Everly Brothers - Roots – Ron Elliott - 1968

Gibsom Street - Laura Nyro - Stoned Soul Picnic: The Best Of Laura Nyro - Laura Nyro - 1969

Mobile Blue - Mickey Newbury - Frisco Mabel Joy - Mickey Newbury - 1971

Tupelo - Jason Isbell & The 400 Unit - The Nashville Sound -  Jason Isbell - 2017

On Grafton Street - Nanci Griffith - Flyer - Nanci Griffith, Fred Koller - 1994

Toulouse Street - The Doobie Brothers - Toulouse Street - The Doobie Brothers – 1972
john lee hooker.jpg

Bonus Tracks

Tuesday Night in Memphis - John Lurie - Mystery Train – John Lurie - 1989

Across 110th Street - Bobby Womack - Jackie Brown - Bobby Womack - 1972

Tenth Avenue Freeze Out - Bruce Springsteen - Born To Run - B. Springsteen - 1975

San Francisco - John Lee Hooker - The Big Soul of John Lee Hooker - John Lee Hooker - 2016

Sarah Street - Otis Spann - The Blues of Otis Spann – Otis Spann - 1995

The Usual Place - Don Covay - The Platinum Collection – Dan Covay  - 2007

Same Time Same Place - Mable John - The Complete Stax/Volt Singles: 1959-1968 - Isaac Hayes, David Porter – 1991 reissue

The Soulful Shack - Smokey Robinson & The Miracles - Make It Happen - William Smokey Robinson - 1970

Smokey Places - The Corsairs - Chess Chartbusters Vol. 5 - Abner Spector - 1961

A Quiet Place - Garnet Mimms & The Enchanters - In The Naked City - Samuel Bell, Norman Meade – 1964
pj harvey3.jpg

Research, techniek & presentatie: Martin Pulaski

Afbeeldingen: Only Lovers Left Alive (Jim Jarmusch); Mott the Hoople; Performance (Nicolas Roeg); Mink DeVille, Cabretta; Bobby Charles; John Lee Hooker; PJ Harvey

17-08-17

ELVIS IS DOOD

elvis.jpg


“Elvis Aaron Presley died August 16th at his home, Graceland Mansion, in Memphis. The victim of a heart attack, he was 42. He was born in January 8th, 1935, in Tupelo, Mississippi, the son of a truck driver and a sewing machine operator.”

Dagboeknotitie. Antwerpen, 17 augustus 1977.

16-08-17

HOE IS HET ZO VER KUNNEN KOMEN MET DE WERELDGEEST?

272.JPG

Alles oké? Met wij wel, ja, dank je. Maar ik weet niet of iedereen er zo over denkt. Dat is uiteraard onmogelijk. Je weet nooit precies wat anderen over je denken. Maar soms hoor je al eens iets. En soms trek je uit wat je hoort al eens conclusies.

Het komt me voor dat je mij oké vindt zolang ik me maar met muziek bezig houd of me aan je toon in de gedaante van een romantische dromer. Als ik echter een wat politiek getinte uitspraak doe, wat niet vaak gebeurt (en ik denk dat ik dat al jaren bedachtzaam en genuanceerd doe), dan ben ik in jouw ogen, en in die van vele onzichtbare en naamloze anderen, opeens een linkse positivo. Je gaat nog niet zo ver mij erop te wijzen dat ik mijn ‘pilleke’ vergat te nemen, wat eveneens tot de mogelijkheden behoort. Ja, dat is al eerder gebeurd. Maar je noemt mij wel een linkse positivo, een naïeve en wereldvreemde dromer. Kortom, je vindt me dan niet oké.

Het eigenaardige is dat ik mijn vlucht in muziek, literatuur, kunst net een beetje wereldvreemd vind. Dat ik meer van de wereld word als ik op wereldse zaken inga. Niet dat muziek, kunst en literatuur negatieve krachten zijn, integendeel. Maar de kans lijkt me kleiner om de wereld en de realiteit dichter te benaderen via een of andere kunstvorm dan via kritisch denken. Jij echter noemt kritisch denken iets wat linkse positivo’s doen. Een pleidooi houden voor solidariteit en mededogen met ‘de anderen’ betekent voor jou dat ik me laat misleiden. Een pleidooi houden voor begrip voor vluchtelingen is dom. Want die vluchtelingen zijn lang niet allemaal vluchtelingen. Je lijkt te denken dat zij een leger vormen, een veroveringsleger. Binnen de kortste keren hebben ze van onze mooie vredelievende Westerse naties één groot kalifaat gemaakt. Wie zich niet aan de wetten van de sharia  onderwerpt belandt in een concentratiekamp. De plannen voor een islamitische endlösung voor ons, andersdenkenden, liggen al op tafel.  Dat zie ik je zo denken.

Vergeef me, maar dat vind ik nu net wereldvreemd. En stug en gesloten en eigenlijk ronduit onnozel. Het is niet nodig om meer dan drie behoorlijke geschiedenisboeken te lezen om tot dat inzicht te komen. Maar opgelet, inzicht is een typisch kenmerk voor linkse positivo’s.

Laat mij het nog even subjectief bekijken. Ik ben nooit een marxist geweest, noch een marxist-leninist, noch een maoïst. Al beweerde in de vroege dagen van dit blog een zekere Marlon Vanco – wat zou er met die moraalagent gebeurd zijn? – dat ik net wél een maoïst was. Waarom? Hij had op een foto gezien dat er in mijn appartement een poster van Voorzitter Mao aan de muur hing. Begin jaren tachtig, in New Wave Antwerpen. Een Mao die we een strikje hadden omgedaan. Elio Di Rupo moest toen nog aan zijn politieke carrière beginnen. Mijn vriendin en ik, polymorf pervers als we waren, vonden het subversief om voor het portret van de Voorzitter – met een strikje om – naaktfoto’s te maken.  Zo’n maoïst was ik. En links? Links is een hol woord. Een hol woord door uitgeholde mensen gebruikt als scheldwoord, als veroordeling, als een eerste stap in de richting van hun stappenplan voor minder democratie. Ik ben niet links en niet rechts. Een enkeling, dat is wat ik ben. Een enkeling voortdurend op zoek naar een gemeenschap. Een gemeenschap, ja. (Zeg nu niet dat ik niet weet wat een gemeenschap is, dat ik in een ivoren toren verblijf en van die dingen.)

En positief ben ik evenmin. Psychologen zouden mij een negativist, een piekeraar, een hypochonder, een melancholicus noemen. Alleszins ben ik diep pessimistisch. Ik maak me veel zorgen over mezelf, maar ook over jou, en eigenlijk over iedereen die ik ken en zelfs over iedereen die ik niet ken. Hoe is het zover kunnen komen met de wereld, met de mensen, met de wereldgeest?


Maar weet je wat? Ik geloof nog steeds dat het tij kan keren. Jazeker. Er zijn altijd tekens, er zijn altijd opflakkeringen van het goede. Dat zie, voel, hoor ik elke dag. Zelf noem ik me helemaal niets, maar mocht jij me iets willen noemen mag dat een ‘optimistische pessimist’ zijn. Dat ben ik altijd geweest, denk ik. En optimistische pessimisten zijn mij het dierbaarst, al doe ik mijn uiterste best om zoveel mogelijk anderen niet alleen het licht in de ogen te gunnen, maar te aanvaarden en te begrijpen. Of dat voldoende is weet ik niet.



[Een genuanceerd antwoord op de vraag ‘Alles oké?’ zou zo kunnen luiden: nee, zeker niet. Althans met mij niet. Zolang het met jou niet goed gaat, gaat het met mij ook niet goed.]

10-08-17

BERLIJNSE BEELDEN

 

150.JPG

163.JPG

168.JPG

Foto's: Martin Pulaski,Berlijn, juli-augustus 2017

09-08-17

ANYWHERE OUT OF THE WORLD

Baudelaire-1024x972.jpg


ANYWHERE OUT OF THE WORLD



N’IMPORTE OÙ HORS DU MONDE.



Cette vie est un hôpital où chaque malade est possédé du désir de changer de lit. Celui-ci voudrait souffrir en face du poêle, et celui-là croit qu’il guérirait à côté de la fenêtre.

Il me semble que je serais toujours bien là où je ne suis pas, et cette question de déménagement en est une que je discute sans cesse avec mon âme.

« Dis-moi, mon âme, pauvre âme refroidie, que penserais-tu d’habiter Lisbonne ? Il doit y faire chaud, et tu t’y ragaillardirais comme un lézard. Cette ville est au bord de l’eau ; on dit qu’elle est bâtie en marbre, et que le peuple y a une telle haine du végétal, qu’il arrache tous les arbres. Voilà un paysage selon ton goût ; un paysage fait avec la lumière et le minéral, et le liquide pour les réfléchir ! »

Mon âme ne répond pas.

« Puisque tu aimes tant le repos, avec le spectacle du mouvement, veux-tu venir habiter la Hollande, cette terre béatifiante ? Peut-être te divertiras-tu dans cette contrée dont tu as souvent admiré l’image dans les musées. Que penserais-tu de Rotterdam, toi qui aimes les forêts de mâts, et les navires amarrés au pied des maisons ? »

Mon âme reste muette.

« Batavia te sourirait peut-être davantage ? Nous y trouverions d’ailleurs l’esprit de l’Europe marié à la beauté tropicale. »

Pas un mot. — Mon âme serait-elle morte ?

« En es-tu donc venue à ce point d’engourdissement que tu ne te plaises que dans ton mal ? S’il en est ainsi, fuyons vers les pays qui sont les analogies de la Mort. — Je tiens notre affaire, pauvre âme ! Nous ferons nos malles pour Tornéo. Allons plus loin encore, à l’extrême bout de la Baltique ; encore plus loin de la vie, si c’est possible ; installons-nous au pôle. Là le soleil ne frise qu’obliquement la terre, et les lentes alternatives de la lumière et de la nuit suppriment la variété et augmentent la monotonie, cette moitié du néant. Là, nous pourrons prendre de longs bains de ténèbres, cependant que, pour nous divertir, les aurores boréales nous enverront de temps en temps leurs gerbes roses, comme des reflets d’un feu d’artifice de l’Enfer ! »

Enfin, mon âme fait explosion, et sagement elle me crie : « N’importe où ! n’importe où ! pourvu que ce soit hors de ce monde ! »

Charles Baudelaire

01-07-17

ZERO DE CONDUITE: MISSING YEARS

La-Chute-de-la-Maison-Usher-2.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenstaart. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

howlin-wolf-549fc26c69bdf.jpg

Als je het leven als een aaneenschakeling van jaren bekijkt is het angstwekkend kort. Dan zijn we niet beter af dan bloemen of vlinders. De vraag is of we hoe dan ook wel beter af zijn. Maar het lijkt me alleszins een beter idee om het leven anders te zien. Er is geen sprake van chronologie en lineaire tijd. Er zijn momenten, ogenblikken, extases; een kus kan oneindig lijken te duren. Je vergeet de tijd.
Een verjaardag maakt mij altijd melancholisch. Op het eerste zicht toch: weer een jaar voorbij. Maar als ik dan terugdenk aan wat ik allemaal heb gedaan en had kunnen doen, lijkt dat jaar veel rijker te zijn dan een jaartal.
Waarom een programma maken over de jaren? Omdat het thema me een week of zo geleden werd aangereikt. Ik had eerst aan iets anders gedacht, was vervolgens in slaap gevallen en bij het ontwaken was ik vergeten wat het was. Op mijn nachtkastje zag ik ‘The Years’ van Virginia Woolf liggen. Dat is een goed alternatief, dacht ik, de jaren. Ik hoef niet langer te zoeken. Nu alleen nog een keuze maken. Ik kwam al gauw aan zeven uur songs, nog geen jaar, maar toch… Ik had er een jaar over kunnen doen om een ultieme selectie van twee uur te maken, maar ik moest genadeloos zijn. Zéro de conduite duurt maar twee uur. Maar kijk, ook dat is relatief. Laat ik ervan uitgaan dat het twee lange uren zullen zijn, niet van verveling, maar van eindeloos genot. Luistergenot.


Met liefde opgedragen aan mijn oude vriend Yves Anné (artiestennaam Yves Year), overleden op 19 juni 2011. 2011 was een rampzalig jaar. Denk maar aan Fukushima, denk maar aan de Arabische ‘revolutie’.

prine-john-504f0b3c8b667.jpg

Here We Are In The Years - Neil Young – Neil Young (First Album) - Neil Young - 1969

1975 - Gene Clark - White Light - Gene Clark - 1971

100 Years - Nancy Sinatra – Nancy In London - Lee Hazlewood - 1966

Paris 1919 - John Cale - Paris 1919 - John Cale - 1973

1914 - Randy Newman - Guilty ~ 30 Years of Randy Newman  - Randy Newman - 1990

1941 - Harry Nilsson - Pandemonium Shadow Show - Harry Nilsson - 1967

1921 - The Who - Tommy - Pete Townshend - 1969

Heaven Is 10 Zillion Light Years Away - Stevie Wonder - Fulfillingness' First Finale - Stevie Wonder - 1974

Golden Years - David Bowie - Station To Station - David Bowie - 1976

100 Years Ago - The Rolling Stones - Goats Head Soup – Jagger, Richards  - 1973

Roll Back The Years - Rainer Ptacek With Joey Burns & John Convertino - Roll Back The Years – Hank Williams - 2011

Long And Wasted Years - Bob Dylan - Tempest - Bob Dylan - 2012

Five Long Years - Freddie King - Getting Ready... - Eddy Boyd - 1971

Fifteen Years - Jimmy Reed - At Soul City – Jimmy Reed - 1964

How Many More Years - Howlin' Wolf - The Genuine Article – Chester Burnett (aka Carl Germany) - 1951

Wasted Years - Van Morrison - Too Long In Exile - Van Morrison - 1993

Frank's Wild Years - Tom Waits - Swordfishtrombones - Tom Waits - 1983

One Hundred Million Years - M. Ward - Hold Time - M. Ward - 2009

1968 - Dave Alvin - Blackjack David – Dave Alvin, Chris Gaffney - 1998

Jesus The Missing Years - John Prine - The Missing Years - John Prine - 1991

Bride 1945 - Paul Siebel - Woodsmoke & Oranges - Paul Siebel - 1970

Texas 1947 - Guy Clark - Old No. 1 - Guy Clark – 1975

Let's Turn Back The Years - Waylon Jennings - Dreaming My Dreams – Hank Williams - 1975

First Year Blues - Hank Williams - The Lonesome Sound Of Hank Williams– Ernest Tubb - 1959

Seven Years With The Wrong Woman - Eddy Arnold - All-Time Hits from the Hills - Bob Miller - 1952

A Good Year For The Roses - George Jones – George Jones With Love – George Jones - 1971

Oh So Many Years - The Everly Brothers – Songs Our Daddy Taught us  – Frankie Bailes - 1958

A Hundred Years From Now - Elvis Presley - I'm 10,000 Years Old - Earl Scruggs, Lester Flatt - 1971

One Hundred Years From Now - The Byrds - Sweetheart Of The Rodeo – Gram Parsons - 1968

In The Summers Of His Years - Bee Gees - Idea - Barry, Robin & Maurice Gibb - 1968

Happenings Ten Years Time Ago - The Yardbirds - Roger The Engineer – Jeff Beck; Jim McCarty; Jimmy Page; Keith Relf - 1966

1983...(A Merman I Should Turn To Be) - The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland - Jimi Hendrix - 1968

I'm Five Years Ahead Of My Time - The Third Bardo - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era, Vol. 3 - Victoria Pike, Rusty Evans – 1967

tomwaits-main.jpg

Bonus tracks:

1969 - The Stooges - The Stooges - Iggy Pop - 1969

This Year's Girl - Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model - Elvis Costello - 1978

1959 - Patti Smith – Peace and Noise -  Smith, Shanahan - 1997

These Important Years - Hüsker Dü - Warehouse: Songs And Stories – Bob Mould - 1987

Reelin' In The Years - Steely Dan - Can't Buy A Thrill - Donald Fagen, Walter Becker - 1972

The Susan Years - Clear Light - Clear Light (bonus track) – Clear Light - 1967

Forty Years - Let's Active - Every Dog Has His Day - Angie Carlson, Mitch Easter - 1988

1917 - Emmylou Harris - Songbird - David Olney - 1999

Sleep A Million Years - Vetiver - A Thing Of The Past - Dia Joyce - 2008

The Bright New Year - Bert Jansch - Birthday Blues - Bert Jansch - 1969

After All These Years - T-Bone Burnett - Proof Through The Night - T-Bone Burnett - 1983

Last Year's Man - Leonard Cohen - Songs Of Love And Hate - Leonard Cohen - 1971

Nancy-sinatra.jpg


Research, presentatie, techniek: Martin Pulaski

 

19-06-17

GEBRUIKSAANWIJZING VAN JIM JARMUSCH

jim jarmusch.jpg


Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems, dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, trees, clouds, bodies of water, light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work, and theft, will be authentic. Authenticity is invaluable; originality is nonexistent. And don’t bother concealing your thievery – celebrate it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: ‘It’s not where you take things from – it’s where you take them to.’ 

Jim Jarmusch, 2002

03-06-17

ZERO DE CONDUITE: KEEP ON TRYING

BigStar_1Record(LP).jpg


Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenstaart. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 

Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

 smokey-robinson.jpg

“Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.” Samuel Beckett in “Westwards Ho”.

Ik schrijf deze korte inleiding op mijn verjaardag (gisteren). Het is een moment waarop je je leven overziet maar, zeker op mijn leeftijd, waarop je eveneens beseft dat het niet meer zo heel lang zal duren. Hoe dan ook duurt een leven nooit lang. Dat we moeten sterven betekent dat we altijd zullen falen. Niets zal ooit helemaal af zijn. Maar moeten we niet blijven proberen, ook al weten we dat het weinig of geen zin heeft?

Een kunstwerk, een gedicht is nooit af. Op een gegeven moment zegt de kunstenaar: nu is het genoeg geweest. En dat zal wel zo zijn. Maar het is een vorm van falen. Ik heb geprobeerd, maar het is me niet echt gelukt. Laat me maar met iets nieuws beginnen. En dan mogelijk opnieuw falen. De grootste kunstenaars laten dat falen zien of horen. Maar het falen betekent dat ze hard gewerkt hebben, dat ze iets groots geprobeerd hebben. Ik denk nu aan schilders als Francis Bacon, Lucian Freud en schrijvers als Marcel Proust en Robert Musil, scheppers van geniale probeersels.

De kunst zit niet zozeer in het falen, ook niet in het ‘beter falen’ van Beckett, maar in het proberen en in het opnieuw kunnen beginnen. En dat is wat we hier ook doen: proberen en opnieuw beginnen. De helaas niet eeuwige herhaling van net niet hetzelfde. Tijdgebonden variaties op thema’s.

Veel luisterplezier!

spirit in the dark.jpg

Trying To Get To You - Elvis Presley - Sunrise - Elvis Presley - 1955

Try Again - Big Star - #1 Record - 1972

Some Things Never Try - Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go - 2006

Trying To Get To Heaven - Bob Dylan - Time Out Of Mind - 1997

Tryin' to Let the Angels Know - Chip Taylor - The Little Prayers Trilogy - 2014

Die Tryin' - Guy Clark - Cold Dog Soup - 1999

Why Don't You Try - Leonard Cohen - New Skin For The Old Ceremony - 1974

Everything Trying - Damien Jurado - Caught In The Trees - 2008

Trying To Find A Home - Tindersticks - Waiting For The Moon - 2003

Sister Let Them Try And Follow - Dirty Three - She Has No Strings Apollo - 2003

Try - Jason Isbell - Sirens Of The Ditch - 2007

Trying So Hard To Forget - Fleetwood Mac - Mr. Wonderful - 1968

Trying To Get Back On My Feet - Sonny Boy Williamson - More Real Folk Blues - 1963

Try Me - James Brown - Star Time - 1958

Try A Little Tenderness - Otis Redding - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 6 (1947-1974) - 1991

You Can Make It If You Try - Gene Allison - The Story Of Vee-Jay - 2002

Try It Baby - Marvin Gaye - That Stubborn Kinda' Fellow - 1963

I'll Try Something New - Smokey Robinson & The Miracles - 'll Try Something New - 1962

Try Love – Dori Grayson - Dave Godin's Deep Soul Treasures Volume 1 - 1967

Try (Just A Litte Bit Harder) - Lorraine Ellison - Stay With Me - 1969

Try Matty's - Aretha Franklin - Spirit In The Dark - 1970

Try It Again - Bobby Byrd - What It Is! Funky Soul And Rare Grooves 1967-1977 - 1973

I'm Through Trying To Prove My Love To You - Bobby Womack - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

Trying To Make A Fool Of Me - The Delfonics – The Delfonics - 1970

Gonna Keep On Tryin' Till I Win Your Love - The Temptations - Cloud Nine - 1969

I've Been Trying - Curtis Mayfield & The Impressions - Keep on Pushing -1964

Trying To Live My Life Without You - Brinsley Schwarz - Surrender To The Rhythm - 1974

I Won't Try to Put Chains on Your Soul - Jackie DeShannon - Jackie - 1972

Try Some, Buy Some - Ronnie Spector - The Very Best Of Ronnie Spector - 2015

Try A Little Bit - Lovin' Spoonful - Everything Playing - 1968

To Try For The Sun - Donovan - Fairytale - 1965

Keep On Trying - The Outsiders - Strange Things Are Happening: The Complete Singles 1965-1969 – 2002

Try And Stop Me - The Creation - Our Music Is Red With Purple Flashes - 1998

Why Try - Kaleidoscope - Side Trips - 1967

No Good Trying - Syd Barrett - The Madcap Laughs - 1970

Try Me On For Size - The Electric Prunes - Electric Prunes - 2013

You Didn't Try To Call Me - Frank Zappa & The Mothers of Invention - Freak Out! – 1966

Chip Taylor prayers_2.jpg

Bonus Tracks

Going To Try - Ten Years After - Stonedhenge - 1968

Try It - The Hollies - Butterfly - 1967

Try It - The Standells - Try It - 1967

Keep On Trying - Clover - Fourty Niner - 1971

Try - Crazy Horse - Scratchy: The Complete Reprise Recordings 1971-'73 Vol. 1

Try Not To Breathe - R.E.M. - Automatic For The People - 1992

Try Not To Look So Pretty - Dwight Yoakam - This Time - 1993

Try To Sleep - Low - C'mon – 2011

jackie deshannon.jpg

 

Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski

23-05-17

GEDUCHT

le-redoutable-image-1.jpg

Vanmorgen luisterde ik naar ‘50’ van Michael Chapman, de mooiste plaat van het jaar. Hoewel ik me herinner dat ik nooit meer de adjectieven ‘mooiste’ en ‘beste’ zou gebruiken. Echter, jezelf tegenspreken kan geen kwaad.
Een paar weken geleden stapte ik na zijn optreden op Michael Chapman af. Een muzikant aanspreken doe ik maar zeer zelden, maar nu kon ik niet anders. Ik vroeg me echter meteen af wat ik hem dan wel te zeggen had. En is zoveel verdriet en zoveel pijn in de wereld en er zijn nog maar zo weinig dingen die er toe doen. Muziek biedt meestal troost, maar dat is een gemeenplaats.
‘I admire your albums since the early seventies’, zei ik.
Chapman keek me onderzoekend en nogal vrolijk aan – hij had rode wijn staan drinken -  en antwoordde: ‘Well, we all have our problems, haven’t we’.
Op weg naar huis dacht ik, humor is de grootste wijsheid.

De grote zaal in Cannes moest wegens bomalarm worden ontruimd. Dat gebeurde tijdens de vertoning van de film ‘Le redoutable’ van Michel Hazanavicius. Hij gaat over Jean-Luc Godard en Anne Wiazemsky en is gebaseerd op twee schitterende autobiografische werken van de actrice/schrijfster, ‘Une année studieuse’ en ‘Un an après’. Het tweede boek beschrijft onder meer de invloed van mei 1968 op het huwelijk van Godard en Wiazemsky. Godard was een van de regisseurs die het festival van Cannes in 1968 saboteerden. (François Truffaut, Jean-Luc Godard en Louis Malle verschansten zich in het Palais des Festivals in Cannes en vroegen de stakende massa: "Faut-il arrêter le festival?". Het festival vond uiteindelijk plaats in een afgeslankte versie.) Zou het kunnen dat hij – of Anne Wiazemsky – nu een valse bommelding heeft gedaan? Gewoon voor het plezier of om, zoals wel vaker, dwars te liggen?
Overigens verwijst de titel van de film naar een uitspraak in ‘Une année studieuse’ die Godard en Wiazemsky als een soort van code gebruikten: ‘Ainsi va la vie à bord du Redoutable.’ Le Redoutable was de eerste nucleaire duikboot van het Franse leger.

MICHAEL CHAPMAN.jpg

 

09-04-17

UITSTELGEDRAG

Goya-Disparate-Los-Ensacados-1815-19-etching-etc-Prado-8.jpg


“Vermoedelijk, in mijn luiheid gewend geraakt mijn werk dag in dag uit tot morgen uit te stellen, verbeeldde ik mij dat het net zo zou gaan wat de dood betrof.” Dat schrijft Marcel Proust in ‘De tijd hervonden’. Ik ga er voor het gemak van uit dat de verteller hier samenvalt met de schrijver. Marcel Proust zegt bijgevolg dat hij zijn werk aan ‘A la recherche du temps perdu’ tot morgen uitstelt. En morgen stelt hij het opnieuw uit. Dus geraakt het werk nooit af. En toch liggen de drie delen van de Pléiade en de zeven delen van de Nederlandse vertaling hier naast me. Ik leid hier uit af dat de schrijver liegt of ten minste overdrijft. De recherche is inderdaad nooit helemaal af geraakt, maar er is verdomd hard aan gewerkt. Elke zin is een kunstwerk, elk woord staat waar het staan moet. Elk personage heeft de naam die het moet hebben.


Het uitstelgedrag wijt de schrijver aan zijn luiheid. Maar ook dat geloof ik niet. Waarom stel ik zelf al maanden ongeveer alles uit wat ik wil doen, niet alleen werk maar ook plezier? Zeker niet uit luiheid. Waarschijnlijk is er al onderzoek gedaan naar uitstelgedrag, maar dat ken ik niet. Ik weet echt niet wat de oorzaak is. Ik heb honderden ideeën voor verhalen, korte prozateksten, gedichten, beschouwingen; meestal borrelen die ’s nachts op. ’s Nachts leid ik een rijk maar uiterst vermoeiend leven.
Na het ontbijt wil ik eraan beginnen, maar het gaat niet. Ik stel uit. Ik schrijf één bladzijde in mijn dagboek, onder meer dat ik de vorige dag niets heb kunnen schrijven. Na die ene bladzijde ben ik uitgeput. Mijn hoofd is helemaal leeg. Het lijkt of ik rustig ben, maar toch kan ik me niet concentreren. Ik lees een paar paragrafen in ‘Op zoek naar de verloren tijd’ en sla het boek alweer toe. Een stukje Heidegger (‘Wat is denken?’) dan maar… Daar moet ik me wel op concentreren… Maar ook dat houd ik niet lang vol. Ondertussen zijn alle ideeën van de voorbije nacht in een dichte mist verdwenen. En met het verdwijnen van die ideeën lijkt de kern van mijn existentie eveneens door het grote niets te zijn verzwolgen. Of uiteen te zijn gespat in honderden brokstukken die elk hun eigen mij onbekende weg willen gaan.

Ik kan niet meer tegen deze ledigheid, tegen deze verveling (die ik tot voor kort nooit gekend heb). Ik ben moe. Terwijl ik zeg dat ik niet wil verdwijnen verdwijn ik, terwijl ik zeg dat ik niet wil berusten berust ik. Terwijl ik zeg dat ik bang ben voor de dood trekt de dood mij aan. Terwijl ik door het raam kijk naar de wolken zie ik betekenisloze vormen. Ik hoef de wolken niet te tellen om in slaap te vallen. Ik val in slaap. Elke dag val ik in slaap terwijl ik toch wakker wil blijven. Wakker en helder en boordevol energie. Vrij van zwaartekracht en zelfbeklag. Een man met een plan, vastberaden en sterk. En dan hoor ik John Lennon het uitschreeuwen: Yes I’m lonely, wanna die. Girl if I ain’t dead already then you know the reason why. Is dit nu wat de blues wordt genoemd? De muziekvorm die mij altijd zozeer heeft weten te bekoren… Ik weet het niet. Ik heb het gevoel dat ik niets meer weet. Als je niet bestaat kun je niet denken en als je niet kunt denken kun je niet weten. Ik heb er veel voor over om uit de nachtmerrie die mijn leven geworden is te kunnen ontwaken.

... 

Afbeelding: Goya,Los Esacados, 1815-1819

01-04-17

ZERO DE CONDUITE: BYE BYE CHUCK BERRY

chuck-berry.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenstaart. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

rock girls.jpg

Wie anders dan Chuck Berry vandaag? Een groot deel van de jongeren opgegroeid in de tijd van de atoombom en de schrik voor een nucleaire apocalyps heeft zich in zijn songs herkend. Chuck Berry heeft met zijn muziek een parallelle wereld gecreëerd, een wereld die even reëel was als die van grijze kantoorbedienden, handelsbalansen, kantoorcommunisten en zwijgende meerderheden allerhande. Velen denken nu dat zijn werk een mythologie is, maar dat is slechts ten dele waar. Tieners in de jaren vijftig en zestig leefden en droomden in die mythologie. Het was allemaal echt: de jukebox, de Thunderbird, zachte zestienjarige meisjes met paardenstaart, haast religieuze verering van chroom, benzine en snelheid. En wat vooral niet mag vergeten worden: seks op de dansvloer. Over de man Chuck Berry valt weinig te zeggen. Hij leek me altijd al een saaie vent. Ook die ene keer dat ik hem live zag – 21 januari 1973 in Vorst – straalde hij niets bovenmenselijks uit. Maar die songs, en die teksten – en het gitaarspel! Degenen die beweren dat Chuck Berry een dichter was overdrijven niet. Hij was tevens een fotograaf en een filmmaker – in woorden. Jammer dat zijn bron zo gauw is opgedroogd. Zou hij daar onder geleden hebben? Was zijn leven veel tragischer dan ik het mij voorstel? Ik weet het niet. Hij is alleszins negentig geworden. En zijn rock & roll zal nog veel langer meegaan dan dat.

Veel luisterplezier!
cars americana.JPG

Back In The U.S.A. - Jonathan Richman & The Modern Lovers - Jonathan Richman & The Modern Lovers

Thirty Days - Chuck Berry – After School Session

Forty Days - Ronnie Hawkins - Ronnie Hawkins

Sweet Little Sixteen - Jerry Lee Lewis - The Essential Jerry Lee Lewis - The Legendary Sun Recordings

Don't You Lie To Me - Fats Domino - The Legendary Imperial Recordings

Roll Over Beethoven - Margaret Lewis - Lonesome Bluebird

Brown Eyed Handsome Man - Wanda Jackson – Right Or Wrong

Wanda_Jackson_0.jpg

Let It Rock - Chuck Berry - Single Version

Memphis - Lonnie Mack - The Wham Of That Memphis Man!

You Can't Catch Me - The Rolling Stones - The Rolling Stones, Now!

Come On - Chocolate Watchband – No Way Out

Johnny B. Goode - Johnny Winter - Second Winter

Bye Bye Johnny - Chuck Berry - Gold: Chuck Berry

Brown Eyed Handsome Man - Buddy Holly - Rave On: The Very Best Of Buddy Holly

Maybelline - The Everly Brothers - Rock'n Soul

Roll over Beethoven - The Sonics - Here Are the Sonics

Jaguar And Thunderbird - The Troggs - From Nowhere the Troggs

Rock And Roll Music - The Beatles - Beatles For Sale

Surfin' USA - The Beach Boys - Surfin' U.S.A.

No Particular Place To Go - Chuck Berry - St. Louis To Liverpool

Around And Around - The Animals - The Animals

Oh Baby Doll - The Pretty Things - The Pretty Things

pretty things.jpg

Too Much Monkey Business - The Yardbirds – Five Live Yardbirds

Carol - The Flamin' Groovies - Teenage Head

13 Question Method - Ry Cooder - Get Rhythm

C'est La Vie - Emmylou Harris - Luxury Liner

The Promised Land - Johnnie Allan – Johnnie Allan Sings

I'm Talking About You - Rick Nelson - Garden Party

Too Much Monkey Business - Elvis Presley - From Nashville To Memphis: The Essential 60's Masters

Nadine - John Hammond, Jr. - Southern Fried

The Promised Land - Dave Edmunds - Rockpile

You Can't Catch Me - John Lennon - Rock 'N' Roll

Havana Moon - Levon Helm – Levon Helm and The RCO All-Stars

Johnny B. Goode - Grateful Dead - Skull & Roses

School Day (Ring Ring Goes The Bell) - Chuck Berry - After School Session

Almost Grown - The Lovin' Spoonful - What's Shakin'

Sweet Little Rock 'n' Roller - Rod Stewart - Smiler

Memphis - John Cale - Animal Justice

hula hoop.jpg

Bonus tracks:

No Money Down - Duane Allman - Skydog: The Duane Allman Retrospective

You Never Can Tell - Ronnie Lane - Ronnie Lane's Slim Chance

Memphis - The Faces - A Nod Is As Good As A Wink...To A Blind Horse

Downbound Train - Chuck Berry – After School Session

Carol [Live] - The Rolling Stones - Get Yer Ya-Ya's Out!

Memphis, Tennessee - Sandy Bull - Re-Inventions

Back In The USA - MC5 - Back In The USA

Monkey Business - The Youngbloods - Earth Music

Maybelline - George Jones - The Essential - The Spirit Of Country

chuck-barber-.jpg



Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

18-03-17

TRISTESSE ANDERLECHTOISE

DSC_0224.JPG

“…aangezien elektrische stroom kostbaar is en een in zijn eigen autonomie ingesponnen mens het best zonder dat licht kan stellen, heb ik lange nachten.”
Hermann Broch, Huguenau of de zakelijkheid

Als ik vanuit mijn werkkamer naar buiten kijk zie links van me de bomen van het Astridpark en een stukje van het stadion van Anderlecht. Aan dat stadion heb ik me jarenlang geërgerd omdat het zoveel ruimte van het park in beslag neemt. Maar die ergernis is langzaam weggeëbd. Eerst is er berusting voor in de plaats gekomen, daarna heb ik mij stilzwijgend met de mastodont verzoend. Voor mij mag het hele Astridpark nu voetbalstadion worden. Dan kan ik er ooit misschien nog eens een keer naar U2 gaan kijken, of naar Lady Gaga.
Het stadion is zowat het enige wat in deze buurt nog enige aantrekkingskracht uitoefent. Ik heb nooit van voetbal gehouden – maar ik ben er ook niet tegen. Dat zou absurd zijn. Soms gebeurt het zelfs dat ik opga in een match. Dan voel ik mij een echte Belg, een Rode Duivel, of afhankelijk van waar ik mij bevind nog iets anders, vorig jaar in Parijs bijvoorbeeld was ik nog een Portugees. Als het stadion er niet zou zijn zou deze buurt helemaal doodbloeden.  Nu zijn er nog wat supporterscafés en als er een match is staan er kraampjes met frieten en Anderlecht-parafernalia. Voor de rest is er niets en zeker niets dat me uitnodigt tot een wandeling. Ik zou op zijn minst een uur per dag moeten wandelen, niet alleen voor het heil van mijn lichaam maar zeker ook voor dat van mijn geest. (Het is zelfs dom onderscheid te maken tussen die twee). Waar echter kan ik naartoe? Het Pajottenland is pittoresk, maar om daar te geraken moet ik langs drukke steenwegen lopen en dan nog eens de ziekmakende Ring oversteken. Al die razende monsters daar beneden, meestal met maar één inzittende. Een ding is zeker: mocht ik er ooit een eind aan maken zou het niet daar zijn. Het is er veel te afzichtelijk. Stel je voor dat er leven is na de dood en dat je je alleen maar je allerlaatste indrukken zou herinneren, tot in de eeuwigheid. Geen sprake van. Als ik ooit zelfmoord zou plegen zou het op een van de Bovenwindse Eilanden zijn. Ik vermoed namelijk dat het daar mooi is. Maar vrees niet: ik wil vooral leven. Gisteren hoorde ik nog een mooi liedje, ‘Live Til You Die’ van Emitt Rhodes. Die titel is mijn levensmotto. Ik kan dan wel somber en melancholisch zijn – en dat duurt nu al een zestal maanden - , ik kan ook tevreden zijn met kleine dingen. Ik moet deze kamer niet eens verlaten. Nu zie ik bijvoorbeeld de oranje en bruine dakpannen van het huis aan de overkant van de straat en de grijze duif op datzelfde dak, die daar rustig zit. Te wachten wilde ik schrijven. Maar ik denk niet dat ze wacht, ze zit alleen maar. Kijk, nu is ze weg. Waarom zou ik hier dan niet gewoon maar wat zitten, zonder meer. Ach ja, omdat mijn huisarts me aanraadt om een uur per dag te wandelen. En hij heeft natuurlijk gelijk. Soms zie ik op Instagram foto’s van mensen die wandelingen maken. ‘My daily walk’ staat er dan onder. Je ziet beelden van het mooiste dat de aarde te bieden heeft: bloemen, bomen, schilderachtige paadjes, zachtaardige dieren, een rivier… Wat ben ik dan jaloers. Als ik wil gaan wandelen in een betoverende omgeving moet ik eerst een kwartier naar de metro door fijn stof lopen. Dan op de metro stappen, hopend dat niemand zich opblaast, en vervolgens is het nog bijna een uur tot Hermann-Debroux, waar mijn gezonde wandeling eindelijk kan beginnen. Het is goed mogelijk dat de zon schijnt als ik hier buitenkom en dat het regent als ik in metrostation Hermann-Debroux boven de grond kom. Of dat ik onderweg ergens moet uitstappen omdat die hele Hermann-Debroux in rook is opgegaan. Ik vraag me altijd af naar wie dat station is genoemd. Waarschijnlijk naar een schepen of een voorzitter van iets. Een zakkenvuller, zoals de mensen zeggen. Waarom niet naar Hermann Hesse, of liever nog naar de geniale schrijver Hermann Broch? Wie nooit iets van hem gelezen heeft raad ik ten stelligste de slaapwandelaarstrilogie aan (bestaande uit ‘Pasenow of de romantiek’, ‘Esch of de anarchie’ en ‘Huguenau of de zakelijkheid).

Mijn oplossing is: af en toe een reis maken. Op de plaats van bestemming wandel ik dan ongeveer vijf uur per dag. Zo haal ik mijn schade in en zie ik ook de schoonheid van de grotere wereld. Dan hoef ik mij niet tevreden te stellen met een dakpan of met een boek van een van de vele Hermannen. Zeker is het nooit mijn ambitie geweest duivenmelker te worden. Mijn vader was duivenmelker. Kort voor zijn dood heeft hij al zijn duiven een voor een de strot omgewrongen.

DSC_0242.JPG

Foto's: Martin Pulaski, Anderlecht, 2008

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende