12-12-17

VREEMDELINGEN IN EEN VREEMDE STAD

verhaal, stad, steden, mysterie, dwalen, dolen, zwerven, verdwalen, dérive, alleen, elvis, conversatie, bezoek, maaltijd, bendes, gevaar, zand

Elke stad bevat meerdere steden, sommige zichtbaar, sommige onzichtbaar. In zo’n stad in een stad liep ik over straat met een plastieken tas boordevol boodschappen en haastte me naar huis. Maar waar was mijn mooi huis en waar was mijn mooie vrouw? Dat zullen we later wel zien, dacht ik, en ik vervolgde mijn weg. Het was eerder een steegje dan een straat, zag ik nu. Een donker steegje in een middeleeuwse stad, met links en rechts van mij grijze en zwarte gebouwen waarvan de gevels elkaar bijna raakten. Verderop een brede boulevard met meer licht.
Wie is toch deze man die naast me loopt, vroeg ik me af. Terwijl ik dit dacht vielen mijn haast en mijn ongerustheid van me af. Ik zag dat de onbekende man – die ik zeker wel ergens van kende – en ik vrolijk doorstapten, nieuwsgierig om ons heen kijkend naar al het betoverende dat deze mysterieuze stad te bieden had. Ik zag dat omdat ik kennelijk uit mezelf was getreden, heel even maar, en een stukje achter mezelf en die vreemde man aanliep. Wat waren we opgetogen over deze stad! Zelfs de stinkende steegjes vertederden ons en wel zozeer dat ik meteen een foto maakte: een close up van onze pretoogjes.

Ik was al lang niet meer gehaast. Waarom zou ik me haasten? Ik had geen doel, tenzij je dit drentelen zelf, deze dérive, het doel zou noemen. En een bestemming dan? Ja, daar zeg je zoiets. Wat is het verschil tussen een doel en een bestemming? Alleszins was onze stemming opperbest, maar dat vermeldde ik al. We praatten er lustig op los; a little less conversation, dat merkwaardige advies van Elvis, was aan ons niet besteed.
Een vrouw sprak ons aan. Ze nodigde ons uit voor het avondmaal bij haar thuis. Haar eetkamer bestond uit twee delen, gescheiden door een wit gordijn in balenkatoen. Het was niet duidelijk waar ik plaats mocht nemen. Ik wist namelijk niet op basis van welke criteria de tweedeling was gemaakt. Al gauw bleek dat wij onder de genodigden de enige vreemdelingen waren. De andere aanwezigen waren allemaal familie van elkaar. Ze zaten met z’n allen, zeker wel dertig, aan grote langwerpige tafels. Waar vond ik een plaats om mijn boodschappentas achter te laten? Niemand bleek zich iets van mijn beslommeringen aan te trekken. Zag iemand mij wel? Waarom was ik hier uitgenodigd? Ik had zelfs geen honger.
Het was al donker geworden toen mijn metgezel en ik in de gevaarlijke wijk van de stad belandden. Op straathoeken waakten gewapende mannen. Meerdere bendes - met elk haar eigen kleuren en kapsels - terroriseerden deze buurt. We moesten ons gauw uit de voeten zien te maken. Hier en daar waren al straatgevechten aan de gang. Soms ook een eenzame wolf met een in het maanlicht flikkerend mes. Een psycho killer?
Gelukkig was het niet ver tot de nieuwere wijk, waar de zon opkwam. Ik liep voorop. Met mijn armen gestrekt bootste ik als een kind een vliegtuig of een engel na. Het leek wel of ik kon vliegen. Ik kon vliegen! Ik zag het vanop een afstand, met mijn eigen ogen. In deze wijk is de bevolking wel erg vriendelijk, zei mijn compagnon. Ja, zei ik, dat komt door het zand. In plaats van tegels, kasseien, straatstenen, was er overal zand. We deden onze schoenen uit en voelden de warmte van het witte zand.
We waren thuis gekomen. Niet bij mij thuis maar in het appartement van mijn metgezel, mijnheer Angelo Mysterioso. Hij was meteen in een diepe slaap gevallen. Alles was nu rustig. Ik was alleen met mezelf, met mijn onnauwkeurige gedachten. Wat mistte ik onze kinderlijke gesprekken. In een kartonnen doos naast zijn bureau zag ik folders over banken, over beleggen, over beursnoteringen. Doe je aan beleggen, vroeg ik. Ja, antwoordde hij met slaperige stem. Ik was diep teleurgesteld. Wie was deze man? Niemand om bevriend mee te zijn. Ik verliet het appartement en stond opnieuw op straat in het heldere licht van de dag. Ja, ik was alleen en redelijk gelukkig. Niets kon me nu nog tegenhouden.

...

Afbeelding: Martin Pulaski, Jaén, 2005

11-12-17

ROEM

phil ochs 3.jpg


Tijdens mijn presentatie van Zéro de conduite zaterdagavond ontsnapte mij in een onbewaakt moment de uitspraak dat iedereen verlangt naar bijval en roem. Dat was in verband met een song van de van geboorte Texaanse singer-songwriter Phil Ochs, ‘The Chords Of Fame’, waarin hij onder meer dit zingt:

“They'll rob you of your innocence, they will put you up for sale
The more that you will find success, the more that you will fail
I been around, I've had my share, and I really can't complain
But I wonder who I left behind the other side of fame”.
Phil Ochs, zelf niet bepaald beroemd geworden, heeft het over de keerzijde van de roem. Hij plaatst bijval en succes in een donker, winters licht. Maar wees hij de roem werkelijk af? Meende hij het wel? Was hij oprecht? Was het geen bluf, de laatste cynische woorden van een mislukkeling*, van een man die geen weg weet met succes?
Hoewel ik er tientallen jaren anders over dacht geloof ik nu dat iedereen die creëert, die iets maakt dat aan zijn verbeelding ontspruit, verlangt naar erkenning, en zelfs naar roem. Al zal dat verlangen niet bij iedereen even sterk zijn. Je mag duizend keer zeggen dat bijval je koud laat, het is niet waar. Nee, ik geloof niet dat het waar is.

Van the ‘The Chords Of Fame’ draaide ik zaterdag een cover uitgevoerd door Melanie Safka, ook een sixtiesmeisje maar wel nog steeds actief. De originele versie van de song is terug te vinden op het allbum ‘Phil Ochs’ Greatest Hits’, dat de ondertitel ’50 Phil Ochs Fans Can’t Be Wrong’ meekreeg, een wrange verwijzing naar ‘50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong’. 'Greatest Hits' was de laatste studio-elpee van Phil Ochs. Er stond geen enkele hit op.



*Phil Ochs kende aanvankelijk wel succes maar raakte aan lagerwal, werd dakloos, trok uiteindelijk bij zijn zus in, waar hij zich in 1976 verhing. Zijn leven is een soort van film noir, maar dan gesitueerd in Greenwich Village in de swinging sixties.

10-12-17

ZERO DE CONDUITE: CHORDS OF FAME (PLAYLIST)

margo price willie nelson.jpg

Gisteravond weer twee uur parels uit de popmuziek gedraaid op Radio Centraal 106.7 FM in mijn programma Zéro de conduite. Na wat technische problemen in de studio bij de eerste twee nummers is daarna alles op zijn pootjes terechtgekomen. Er was voor een keer geen thema, tenzij de jaartallen 1970 en 2017 daarvoor in aanmerking zouden kunnen komen.
Ziehier de playlist. Bedankt voor het luisteren!

Walk a Mile In My Shoes - Joe South - Don't It Make You Want To Go Home? - Joe South

Chords Of Fame - Melanie - The Good Book – Phil Ochs

The Dolphins - It's A Beautiful Day - Marrying Maiden – Fred Neil

Wildflowers - Tom Petty - Wildflowers - Tom Petty

Birds [Previously Unreleased Version] - Neil Young - The Archives Vol. 1: 1963-1972 – Neil Young

Refuge Of The Roads - Joni Mitchell - Hejira - Joni Mitchell

I Don't Know What To Say - The Weather Station - The Weather Station – Tamara Lindeman

If You Need To, Keep Time On Me - Fleet Foxes - Crack-Up – Robin Pecknold

Nothing's Gonna Change That Girl - Hurray For The Riff Raff - The Navigator - Alynda Segarra

Slip Away - Barbara Lewis - The Many Grooves Of – Armstrong, Daniel, Terrell

Going Back Home - Ground Hog - Back To The River - More Southern Soul Stories - B. Guy, J. Richardson

Sick And Tired - Johnny Jenkins - Ton-Ton Macoute! - C. Kenner, D. Bartholomew & A. Domino

Wade in the Water - Clover - Clover - Traditional

Parachute Woman - The Rolling Stones - Beggars Banquet - Keith Richards, Mick Jagger

Little Girl Blue - Janis Joplin - I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! - L. Hart, R. Rodgers

Midnight Rider - The Allman Brothers Band - Idlewild South - Gregg Allman, Robert Payne

My Only True Friend - Gregg Allman - Southern Blood - Gregg Allman, Scott Sharrard

Dirty Old Man - Lulu - New Routes - Delaney Bramlett, Mac Davis

Do Right By Me - Margo Price  - All American Made – Margo Price, Jeremy Ivy

Making a Liar Out of Me (Rehearsal) - Bob Dylan - Trouble No More: The Bootleg Series, Vol. 13 / 1979-1981 (Deluxe Edition) – Bob Dylan

Most Likely You Go Your Way (and I'll Go Mine) - Rita Coolidge - Nice Feelin' – Bob Dylan

Fortunate Son - Todd Snider – Peace Queer – John Fogerty

Someday Never Comes - Creedence Clearwater Revival – Mardi Gras - John Fogerty

Percy's Song - Arlo Guthrie - Washington County – Bob Dylan

How Sweet I Roamed – Acetone: 1992-2001 – Acetone – William Blake, Ed Sanders

Precious Memories - J.J. Cale - Okie - Traditional

Stories We Could Tell - John Sebastian - Tarzana Kid – John Sebastion

Do For The Others - Stephen Stills - Stephen Stills 1 - Stephen Stills

alynda segarra.jpg

Reserve:

Easy Now - Eric Clapton - Eric Clapton 1st - Eric Clapton

Nature's Way - Spirit - Twelve Dreams Of Dr. Sardonicus - Randy California

All The Things - The Byrds - (Untitled) - Roger McGuinn, Jacques Levy

She Don't Care About Time - Chris Hillman - Bidin' My Time – Gene Clark

Working Family - Michael Head & The Red Elastic Band - Adiós Señor Pussycat - Head

Looper - Moby Grape - Truly Fine Citizen - P.S. Lewis

No Time - The Guess Who - Greatest Hits – Bachman, Cummings

(Nothing Is Everything) Let's See Action - Pete Townshend - Who Came First – Pete Townshend

You Got A Reputation - Tim Hardin - Hange On To A Dream: The Verve Recordings - Tim Hardin

Fortune - Sam Amidon - The Following Mountain - Sam Amidon

Forest Fire - Mount Eerie - A Crow Looked at Me – Phil Elverum

Beautiful Friend - The Deslondes - Hurry Home - Snyder, Cutler, Tourville, Downing, Doores

arlo washington.jpg

Zéro de conduite is een (meestal) thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal 106.7 FM (en streaming) in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds.

Afbeeldingen: Margo Price & Willie Nelson; Alynda Lee Segarra (Hurray For The Riff Raff); Arlo Guthrie.

09-12-17

ZERO DE CONDUITE: CHORDS OF FAME

working on a groovy thing.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming
 beluisteren.  Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

In de aflevering van Zéro de conduite van vandaag gaat het opnieuw om de sfeer, om wat ontstaat door de opeenvolging van songs (melodie/ritme/tekst) en gesproken woord. In september 2013 wilde ik al breken met rond een thema opgebouwde programma’s, vooral omdat er wat sleet op de formule was gekomen. Ik maakte al dergelijke programma’s sinds 1982. Stilaan was zowat iedereen thematische radioshows gaan maken. Ik wilde iets anders gaan doen. Maar die beslissing, als het dat al was, vergat ik gauw, de thema’s lieten mij voorlopig niet met rust. Het idee van sferen was nochtans interessant.
Ik zal hier even herhalen wat ik toen schreef: “Voortaan en tot nader order ga ik op zoek naar sferen… Ik gebruik het woord sfeer in de betekenis van “gedachten en gevoelens die de gemoederen bezighouden”, wat toch heel wat mogelijkheden geeft. Sfeer als een stemming; gestemde muziekinstrumenten en stemmen die een stemming scheppen, die de luisteraar in stemming brengen.
Een sfeer (sphaira) is ook “een bolvormig volume rond een centraal punt”. Dat kan ik ook gebruiken. Zo zou elke song in dit programma een centraal punt van zijn eigen sfeer kunnen zijn, maar ook van het hele programma, alle punten samen vormen met hun eigen sferen de algemene sfeer, die toch voor elke luisteraar weer anders zal zijn. Het fijne van zo’n sfeer is dat ik van een punt kan vertrekken en er op het einde ook weer uit kan komen: het einde is het begin. Dat is goed, want eigenlijk weet ik niet van ophouden. Op die manier kan ik het programma beëindigen zonder er daadwerkelijk mee op te houden. Ik onthoud het begin dat het einde is, blijf er trouw aan en kom er in volgend programma op terug, om dan een andere sfeer te scheppen.”

Buiten mijn wil is er toch nog een thema in deze selectie geslopen en wel “Hogere Sferen van 1970 tot 2017”. De playlist is voor het grootste deel al een week klaar. (Wegens ziekte heb ik vorige week niet kunnen uitzenden.) Vandaag maak ik hem nog niet publiek. Laat mijn songkeuze nog even een verrassing blijven. Veel luisterplezier.

 hejira.jpg

Research, samenstelling en presentatie: Martin Pulaski

05-12-17

TABULA RASA: NABESCHOUWING

etymologie, voornamen, namen, mommaerts, mom, vermomming, geest, wolk, serie, televisie, veronica, v, vogel, vera icona, berenice, pherenike, spoor


Gisteravond bedacht ik dat in de naam van dokter Mommaerts de stam mom – niet al te diep - verborgen zit. Een beetje vermomd, zeg maar. ‘Mom’ betekent etymologisch ‘masker’, vandaar zich vermommen, vermomming, maskerade. Waarschijnlijk verwant aan het oude Franse woord ‘momer’ (se deguiser). In het Etymologisch Woordenboek der Nederlandsche Taal lees ik: “het werkwoord mommen ‘zich vermommen, aan gemaskerd bal deelnemen,’ komt reeds eind veertiende eeuw voor.” De huidige betekenis van ‘momerie’ is volgens Larousse: ‘affectation ridicule d'un sentiment qu'on n'a pas, et en particulier de sentiments religieux, bigoterie.’ Dat is ook mooi meegenomen.

En dan Véronique, of V. In het initiaal V zien we uiteraard de al dan niet met kinderhand getekende vogels. Maar interessanter nog is de betekenis van Véronique of Veronica. Die voornaam komt van het Griekse Pherenike, brengster van de zege, overwinnaar; denk ook aan Bérénice (Βερενίκη). Het is tevens de naam van de legendarische Veronica, een christen uit Jeruzalem, die Jezus een doek aanbood om het zweet en bloed van zijn gezicht te vegen terwijl hij zijn kruis droeg. Het gelaat van Christus werd zo op miraculeuze wijze op de doek ingeprent. Op grond hiervan wordt de naam soms verklaard uit een mengsel van het Latijnse verus en het Griekse icona. Dat wordt dan vera icona of het ware beeld. Veronique toont ons het ware beeld van de moordenaar: zij is het dader.
Mochten we van in het begin van Tabula Rasa wat aan naamkunde en etymologie hebben gedaan dan hadden we al gauw het ware gelaat van de slechte vrouw gekend.  Thomas De Geest, zoon van een speurder en appel die niet ver van de boom valt - en zoon van een wolk die Wolkers heet, had ons meteen op het goede spoor kunnen zetten. Dan hadden we meteen door haar niet eens helemaal geslaagde vermomming heen gekeken. Nog een geluk dat we dat pas hebben gedaan nadat het mysterie eindelijk was opgelost. Want leven we niet liever in onwetendheid dan het lot van onze helden (of antihelden) en van onszelf al van in het begin te kennen?

... 

Afbeelding: El Greco, De heilige Veronica.

04-12-17

TABULA RASA

tabula rasa.jpg

Gisteren op één de laatste episode van ‘Tabula Rasa’ gezien. Een van de beste Vlaamse televisieseries ooit. Hoewel ik er meteen moet aan toevoegen dat ik geen deskundige ben. Zoveel Vlaamse televisieseries heb ik nu ook weer niet gezien.
Ik heb van elke episode intens genoten. Op elk gebied is dit goed gemaakte fictie: scenario, regie, fotografie, acteertalent, muziek. ‘Tabula Rasa’ is een inventieve, meeslepende thriller met horror-ingrediënten. Sommigen zullen zich misschien geërgerd hebben aan de vele verwijzingen naar andere films en series, zelf heb ik er plezier aan beleefd. Misschien wat te veel knipogen naar Kubricks 'The Shining', maar goed, dat is dan ook een meesterwerk van filmkunst.
Bedankt Malin-Sarah Gozin, Jonas Govaerts, Christophe Dirickx, Veerle Baetens, Jeroen Perceval, Stijn Van Opstal, Peter Van den Begin, Natali Broods, Hilde Van Mieghem en Gene Bervoets (en de hele ploeg) – voor al die heerlijke, spannende zondagavonden.
Toegegeven, in de film ‘Broken Circle Breakdown’ vond ik Veerle Baetens niet bijzonder. Ik begreep niet wat zoveel mensen in deze actrice zagen. Nu besef ik pas wat mij toen misschien ontgaan is.

03-12-17

DUIVEL VAN DE ONRUST

night and the city 2.jpg

Je had genoeg van de stad. Ze had je afgemat: het rumoer, de kitsch, de uitlaatgassen, de shoppers, de junkies en dronkaards en het nachtelijk geweld. Het gebrek aan manieren, aan savoir-vivre. Je dacht aan Will Oldhams woorden, “I could fuck a mountain". Zo kwam het dat je naar de bergen ging, één week, twee weken… Daar vergat je de tijd, de dagen. Je was in goed gezelschap. Friedrich Nietzsche, Thomas Mann, Werner Herzog, Percy Shelley. Maar die mannen hadden nog een air van stedelijkheid. Je ging naar de hillbillies. Naar Dolly Parton met haar bergluchtstem. Naar Bill Monroe, en de vele bluegrassbroers, de McReynolds, de Stanleys, de Delmores… Je zag er muzikanten hun instrumenten inpluggen en hoorde ze je oren verdoven, maar onder die laag elektriciteit hoorde je nog steeds de ziel van de hillbilly. En zo, met een reiskoffer vol bergliederen, keerde je terug naar de stad, waar je altijd naar was blijven verlangen. Omdat de stad nooit inslaapt en het er nooit volstrekt donker is. Maar je wist dat je er op een dag weer van zou gaan walgen, dat je weer naar de heuvellanden zou afreizen. Naar Kentucky of, dichterbij, naar Tirol, Umbrië, de Twelve Bens in Ierland. En zo zou het blijven duren, met die duivel van de onrust in je ziel.


... 

Afbeelding: Jules Dassin, Night and the City.

07-11-17

EEN MEXICO VAN HET HART

alfredo garcia_edited.jpg

“Solitude is the profoundest fact of the human condition. Man is the only being who knows he is alone, and the only one who seeks out another. His nature - if that word can be used in reference to man, who has ‘invented’ himself by saying ‘no’ to nature - consists in his longing to realize himself in another. Man is nostalgia and a search for communion. Therefore, when he is aware of himself he is aware of his lack of another, that is, of his solitude.”
Octavio Paz, The Labyrinth Of Solitude.

Ik herinner mij een rit met de Greyhound van San Antonio in Texas naar Laredo, een stadje gelegen op de Noordelijke oever van de Rio Grande. Aan de overkant, in Mexico, ligt Nuevo Laredo, dat ik kende van een Tex Mex-liedje van the Sir Douglas Quintet. In Laredo vluchtte ik vanwege de verzengende hitte meteen een hotel in waar de koelte van de lobby mij voor een gewisse dood behoedde. Ik dacht aan The Streets 0f Laredo van Johnny Cash, voor mij een van zijn mooiste songs, hoewel hij het niet zelf heeft geschreven. I spied a young cowboy all dressed in white linen. Daarna te voet de streng bewaakte grens over. Bedelaars, dealers, hoeren, tandartsen, slechte tequila. Nuevo Laredo, Mexico.

Ik herinner mij de films van Sam Peckinpah, Pat Garrett and Billy the Kid, The Wild Bunch en vooral The Getaway, waarin  Steve McQueen en Ali McGraw, met de hulp van Slim Pickens, kunnen ontsnappen naar Mexico. In weinig films loopt het met misdadigers  zo goed af. Het is niet toevallig dat Dan Stuart van de rockgroep Green On Red Slim Pickens in een van zijn songs bij naam noemt. Dan Stuart heeft het wel vaker over zulke karakteracteurs, ook over Warren Oates, hoofdrolspeler in Bring Me The Head Of Alfredo Garcia, ook van Peckinpah. Oates doorkruist in die film Mexico, met het bewuste hoofd in een vuile linnen zak, bebloed, vol vliegen. Hijzelf ook stinkend van het zweet, bebloed, onder de vliegen. Zijn van de Mexicaanse hitte en moordlust op hol geslagen blik.

Ik herinner mij de Border Trilogy van Cormac McCarthy. All The Pretty Horses, The Crossing, Cities of the Plain. Tragische liefdesavonturen in het woeste Noorden van Mexico. Paarden, vacqueros (in enkele Noord-Amerikaanse staten heten ze buckaroos), bandieten. De mythische deelstaten Sonora, Chihuahua, Durango. Bob Dylan’s Romance In Durango, gedeeltelijk geïnspireerd door zijn samenwerking met Peckinpah. En net als Elvis trekt Dylan naar Acapulco, om er fun te beleven. Op zoek naar goedkope cocaïne, hoeren, pokerpartners?
Fun-In-Acapulco.jpg

Tientallen films herinner ik mij over het labyrint van de eenzaamheid, zoals begenadigd dichter Octavio Paz het land noemt. John Hustons The Treasure Of The Sierra Madre. Met Walter Huston en Humphrey Bogart. Hebzucht stort de goudzoekende antihelden in de afgrond. Niet alleen koorts leidt naar het inferno. “Hell is my natural habitat,” zijn de woorden van Geoffrey Firmin, de aan alcohol verslaafde Consul uit Quauhnahuac (Cuernavaca), in Mexico – uit de sublieme roman Under The Vulcano van Malcolm Lowry, een auteur die zich heeft doodgedronken in Mexico en elders. John Huston heeft het boek verfilmd, een moeilijke opdracht, ook al kon hij over Albert Finney beschikken voor de rol van de Consul. Een indrukwekkende Canadese documentaire uit 1976: Volcano: An Inquiry Into the Life and Death of Malcolm Lowry, van Donald Brittain en John Kramer. Met Richard Burtons stem als hoofdacteur.
MALCOLM LOWRY.jpg

Ik vermeld terloops nog John Sayles’ kleine maar sterke film Lone Star, gesitueerd in het grensstadje Frontera in Texas. Een originele en kritische kijk op de problemen van zo’n melting pot. Met een prima soundtrack, die mij vertrouwd maakte met de liederen van Lydia Mendoza.

Mexico is tegelijk reëel en een verzinsel. Alleen al de muziek uit en over dat land zit barstensvol stof waar je dromen van gemaakt zijn. Of verhalen. Je ontmoet er bizarre mensen, engelen, duivels, uit de echt gescheiden gokkers; je gaat op uitstap naar Laredo, Ciudad Juarez, Acapulco, Tijuana; er is Amor en de taal van de liefde, extase, uitputting, hitte, seks, verdovende middelen, moordlust, wanhoop, eenzaamheid.  Je zwerft door grensstadjes in Arizona, Californië en Texas. Slangen, woestijn, tequila, mezcal, zwetende paarden, macho’s met gevaarlijke messen en machinegeweren. De hel en de hemel op aarde. Mexico City Blues van Jack Kerouac. Neonlicht. Lost highways. Mexicaanse country & western. Een Mexico van de verbeelding. Een Mexico van het hart.
nuevo laredo, mexico II (2).jpg

Afbeeldingen: Warren Oates in 'Bring Me the Head of Alfredo Garcia' (Sam Peckinpah); Elvis Presley in 'Fun In Acapulco' (Richard Thorpe); Malcolm Lowry; Nuevo Laredo (Martin Pulaski)

04-11-17

ZERO DE CONDUITE: GITAREN, GITAREN EN GITAREN

marlon brando the fugitive kind.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 

Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.link wray.jpg

“Guitars will play your grand finale.
Down in some Tularosa alley,
Maybe in the Rio Pecos valley
Billy, you’re so far away from home.”
Bob Dylan


Als ik aan gitaren denk denk ik onwillekeurig aan blues- en rockmuzikanten. Namen die mij meteen te binnen schieten zijn Guitar Slim, Jimi Hendrix, Jeff Beck, Freddie King, Peter Green en Link Wray. Namen van oude of al geruime tijd dode mannen. Op die manier herleidt mijn wat vastgeroest denken een rijke werkelijkheid tot een armere fictie: die van de elektrische gitaar en de gitaargoden. Want de gitaar is zoveel meer dan een blues- en rockinstrument. Ik wil hier niet de hele geschiedenis van de oude Griekse kithara via de Spaanse barokgitaar en de rol van dat snaarinstrument aan het hof van Lodewijk XIV uit de doeken doen. Elke melomaan wordt geacht die te kennen. Of net niet, want je kan even goed een primitivo (en daarmee bedoel ik niet de wijn) zijn en toch van muziek en gitaren houden. De wereld behoort niet alleen toe aan snobs, kenners en veelweters.

Als ik aan gitaren denk denk ik eveneens aan het mooie, lange gedicht ‘The Man with the Blue Guitar’ van Wallace Stevens. Dat begint als volgt:
“The man bent over his guitar, / A shearsman of sorts. The day was green.//
They said, ‘You have a blue guitar, / You do not play things as they are.”
Met die vier regels is veel gezegd. Ze geven onder meer een impressie van het gitaarspel van Jimi Hendrix. Net zoals in Hendrix’ muziek hoor je er onbekende werelden in.
Deze aflevering van Zéro de conduite gaat over songs die over gitaren gaan. Niet één van de songteksten die we gaan horen is even sterk als het gedicht van Wallace Stevens, maar in combinatie met de muziek mogen ze zeker gehoord worden. Sommige van deze liederen zijn er zelfs voor lange tijd, zoveel is zeker. Andere zijn trash, kitsch, amusement. De context bepaalt hoe goed of slecht trash kan zijn. Onlangs zag ik een voorstelling van het theatergezelschap De warme winkel over de Russische dichter Majakovski. Op een nogal plechtig moment weerklonk opeens het überkitschnummer ‘Junge komm bald wieder’ van Freddy Quinn. Opeens werd het een groot kunstwerk. Iets gelijkaardigs gebeurt in heel wat films van Rainer Werner Fassbinder. Tijdloze muziek kan dan weer naar beneden gehaald worden in zielloze films of televisieseries. Dit programma van ons heeft als een doelstelling liederen zowel vulgair als heilig te maken.

Veel luisterplezier!
JOHNNY GUITAR ALBUM.jpg

The Guitar - Guy Clark - Somedays The Song Writes You - Guy Clark

This Old Guitar - Neil Young - Prairie Wind - Neil Young

For A Spanish Guitar - Gene Clark - White Light - Gene Clark

Rhythm Guitar - Emmylou Harris - The Ballad Of Sally Rose - Emmylou Harris, Paul Kennerley

Guitar Town - Steve Earle - Guitar Town - Steve Earle

Miss Williams' Guitar - The Jayhawks - Tomorrow The Green Grass - Gary Louris, Mark Olson

Perfectly Good Guitar - John Hiatt - The Best Of John Hiatt - John Hiatt

Steel Guitar Rag - John Fahey - The Dance Of Death & Other Plantation Favorites - Sylvester Weaver

Steel Guitar Heaven - Ry Cooder - I, Flathead - Ry Cooder

The Guitar Player (The Ballad Of James Burton) - James Burton - James Burton: The Early Years [1956-1969] - Scott Turner

Tennessee Flat-Top Box - Johnny Cash - Man In Black - The Very Best Of Johnny Cash – John R. Cash

Guitar Man - Elvis Presley - Clambake - Jerry Reed

Daddy Frank (The Guitar Man) - Merle Haggard - Let Me Tell You About a Song – Merle Haggard

Ragtime Blue Guitar – Steve Young - Seven Bridges Road: The Complete Recordings - Steve Young

Dolly Parton's Guitar - Lee Hazlewood - Back On The Street Again - Lee Hazlewood

Second Fiddle (To an Old Guitar) - Jean Shepard - Honky-Tonk Heroine: Classic Capitol Recordings, 1952-1964 - Betty Amos, Bob Amos

Guitar Child - Duane Eddy & The Rebelettes - Break-A-Way: The Songs Of Jackie De Shannon 1961-1967 - Sharon Sheeley

Wild Guitar Trailer (1962) - Dialogue - The Wild Wild World Of Mondo Movies Music

Hully Gully Guitar - The Percells - Girls With Guitars - Peter Antell,  John Linde

Guitars, guitars, guitars - Al Casey With The K-C-Ettes - Califia - The Songs Of Lee Hazlewood - Lee Hazlewood

Mr Guitar - Link Wray & The RayMen - Early Recordings - Link Wray

Space Guitar - Johnny "Guitar" Watson - Space Guitar - John Watson

Johnny B. Goode - Chuck Berry - Chuck Berry Is on Top - Chuck Berry

Guitar Lovin' Man - John Lee Hooker - Don't Turn Me From Your Door - John Lee Hooker

Me and My Guitar - Freddie King - Texas Cannonball - Chuck Blackwell, Leon Russell

Play My Guitar - Quicksilver Messenger Service - Quicksilver – Dino Valente

While My Guitar Gently Weeps - The Beatles - The Beatles (White Album) - George Harrison

The Lonesome Guitar Strangler - Dr. John - Babylon - Mac Rebennack

Ziggy Stardust - David Bowie - The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars - David Bowie

Impossible Guitar - Phil Manzanera - Primitive Guitars - Phil Manzanera

Solo Guitar with Tin Foil - Brian Eno & David Byrne - My Life In The Bush Of Ghosts - Eno, Byrne

Guitarra - Madredeus - Ainda – Magalhães

mazzy star.jpg

Bonus Tracks

Five String Serenade - Mazzy Star - So Tonight That I Might See - Arthur Lee

That Black Guitar - The Walkabouts - Train Leaves at Eight - Chris Eckman

Song for a Blue Guitar - Red House Painters - Songs for a Blue Guitar -  Mark Kozelek

Torn And Frayed - The Rolling Stones - Exile On Main Street - Keith Richards, Mick Jagger

Guitar Man Upstairs - Drive-By Truckers - Southern Rock Opera: Act I - Drive-By Truckers

Real Live Bleeding Fingers & Broken Guitar Strings - Lucinda Williams - World Without Tears - Lucinda Williams

Johnny B. Goode - Grateful Dead - Skull & Roses - Chuck Berry

Stan's Guitar - Davy Graham - Davy Graham (A Scholar & A Gentleman) - Stan Watson

Johnny Guitar - Peggy Lee - The Peggy Lee Songbook: There'll Be Another Spring - Peggy Lee, Victor Young

Billy 4 - Bob Dylan - Pat Garrett & Billy The Kid - Bob Dylan

Johnny-Guitar-Watson.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

27-10-17

IK HERINNER ME DE WARME WINKEL

majakovski 1.png

Ethische en esthetische opmerkingen naar aanleiding van de voorstelling ‘Majakovski/Oktober’ van De warme winkel, in het Kaaitheater op 24 oktober 2017. Concept en spel: Dik Boutkan, Annelinde Bruijs, Sara Lâm, Lois Brochez, Martijn Nieuwewerf, Vincent Rietveld, Mara van Vlijmen. Eindregie: Marien Jongewaard. Muziek: Rik Elstgeest, Bo Koek. Scenografie en lichttechniek: Julian Maiwald. Fotografie: Sofie Knijff.

Ik herinner me ‘De warme winkel’.  Drie dagen geleden woonde ik hun voorstelling ‘Majakovski/Oktober’ bij maar het lijkt al langer geleden. Ik herinner me hoe de warme winkelmeisjes gekleed waren, hun dunne doorzichtige jurken, alsof het nooit winter zou worden. De warme winkelmeisjes bewogen zich op een onverschrokken wijze sexy. Hun sensualiteit leidde me soms van het revolutionaire elan van hun spel af. Van de geest van Majakovski die zij zich, samen met de warme winkeljongens, luidop herinnerden. De rebelse geest die zij opnieuw adem inbliezen door zelf rebels te worden, erotische en opstandige lichamen.

In de proloog heeft Majakovski al zijn afscheidsbrief geschreven en is hij - met niet eens een dramatische geste - uit het leven gestapt, de afgrond in, zijn nalatenschap tegemoet. Een nalatenschap waar wij het nog steeds moeilijk mee hebben. Wat te denken van hoe de dichter zich tot Stalin verhield, bijvoorbeeld? Ik vermoed dat de warme winkeljongens het daar nog moeilijker mee hebben dan de meisjes. De meisjes weten hun plan te trekken. Aan hen behoort de toekomst, aan de jongens het verleden en een beetje nog het heden. Onder hun lange jassen met bontkragen zie je hun blote borst, een beetje stoer nog, maar toch grotendeels nutteloos. Niet zoals de in zwarte tule gehulde borsten van de meisjes.

Het begint allemaal met Boem! Paukeslag! Veel gordijnen in primaire kleuren. Rood, zwart, goud. Een ritmisch lawaai dat je meesleept naar de stilte van de dode Majakovski. Grotesk hoe er met zijn kadaver wordt omgesprongen. Hoe er met zijn lijk de charleston wordt gedanst en hoe het ruimschoots te laat een sigaret en een blikje bier krijgt toegediend. Hoe het corpus op een van de warme winkelmeisjes wordt neergelegd. Hoe er coïtusbewegingen op worden uitgevoerd.

Ik herinner me hoe de Nederlandse en Vlaamse acteurs daar op het podium gulzig champagne drinken, zoals in de goede oude tijd, de glorieuze, van kort voor 1917, toen alles nog moest gebeuren. Drinken deze warme winkelmeisjes en winkeljongens echte bubbels of doen ze maar alsof? Staan ze ons dronken te belazeren of spelen ze toneel? Want als het lijk dat ondertussen wordt gewassen niet echt is, en dat is het niet, dat weten we, is de drank misschien ook niet echt. Maar we hebben toch kurken horen knallen? En hoe revolutionair is champagne?

Ik herinner me ‘Een wolk in een broek’ vertaald door Marko Fondse en uitgegeven bij de Bezige Bij in 1967. Ik heb dat ‘vierluik met poëtische held’ nooit kunnen lezen. Veel te moeilijk, veel te compact. De woorden die daar in stilte op het wit staan doen me pijn aan de ogen. Misschien moet ik ze declameren? Of moet ik alsnog Russisch lezen? Want toen een van de Vlaamse warme winkelmeisjes een stukje Majakovski in het Russisch scandeerde, met luide stem, net niet pathetisch maar wel met overgave, toen werd ik door dat ritme meegesleurd, ook al begreep ik geen woord van de inhoud. Haar stem kwam diep uit haar lichaam, krachtig en waardig boos. Die inheemse pussy riot leek me de echte Majakovski, veel meer dan die van Marko Fondse (die geen lichaam heeft, geen erotiek, geen blote borsten).

“Boeken! Allemaal kul!” roept Majakovski uit in ‘Een wolk in een broek’. Dat begrijp ik maar al te goed. Al ben ik het daar volstrekt oneens mee. Maar kijk, in het geval van De warme winkel, zoals ik mij hem herinner, klopt die uitspraak helemaal.

MajakovskiOktober-Sofie-Knijff-1.jpg

 

08-10-17

ZERO DE CONDUITE: TALK IS CHEAP (2)

blondie___parallel_lines.jpg

Secrets and sharing soda, that's how our time began
Love is a story told to a friend, it's second hand
But I'll listen to his questions, I'll give my answers when they're found
He says she keeps him guessing, but I know she keeps him down
She speaks in sorry sentences, miraculous repentances
I don't believe her
Tomorrow he will come to me and speak his sorrow endlessly
And ask me why
Why can't I leave her?
He comes for conversation, I comfort him sometimes
Comfort and consultation, he knows that's what he'll find

Joni Mitchell, Conversation
joni 1.jpg

Met bovenstaande regels begon gisteravond Zéro de conduite. Het thema was echter niet liefde of ontrouw maar gepraat. We beluisterden allerlei songs over allerlei vormen van praten. De titel, ontleend aan Van Morrisons barse blues ‘Talk Is Cheap’, dekt natuurlijk niet de hele lading. Sommige woorden en zinnen en soms zelfs hele monologen en conversaties blijven ook uitgesproken van goud of ander edel metaal. (Van Morrison zingt letterlijk “talk is cheap almost all the time”).
De afsluiter van het programma was geheel toevallig Frankie Lee Sims’ ‘I done talked and I done talked’. Ik weet niet meer hoe het kwam maar toen ik die song nog eens hoorde bedacht ik dat de duivel niet alleen tot de mooiste muziek inspireert maar ook het laatste woord heeft. Is dat echter de les die ik gisteravond heb geleerd? Zeker niet. Wat ik opnieuw besefte was hoe mooi meisjes kunnen praten, ook al klinkt het in de ogen van iemand als Van Morrison “blah, blah, blah”. Nee hoor, daarin geef ik hem ongelijk. Ik hoor net als Elvis Costello en Dave Edmunds meisjes heel graag praten. En volgende maand wil ik opnieuw zo’n heftige en hartige Zéro maken.

Dit is de volledige playlist gevolgd door titels van songs die ik helaas niet de ether in heb kunnen sturen.

Playlist

Conversation - Joni Mitchell - Ladies Of The Canyon - Joni Mitchell

Everybody's Talkin' - Fred Neil - The Many Sides Of Fred Neil - Fred Neil

I Had A Talk With My Woman - Tim Buckley - Lorca - Tim Buckley

Don't Talk To Strangers - Sons Of Champlin - Fat City – Bob Durand, Ron Elliott

I'm Not Talking - The Yardbirds - Ultimate! - Mose Allison

Talk To You - The Small Faces - Small Faces - Marriott, Lane

Talk Talk - The Music Machine - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era, Vol. 2 - Sean Bonniwell

Let's Talk About Girls - Chocolate Watchband - No Way Out! - Manny Freiser

Girls That Don't Talk - The Undertones - Hypnotized - John O'Neill, Feargal Sharkey

Girls Talk - Dave Edmunds - Repeat When Necessary - Elvis Costello

Talking In The Dark - Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces - Elvis Costello

Talk Of The Town - The Pretenders - Pretenders II - Chrissie Hynde

Hanging On The Telephone - Blondie - Parallel Lines - Jack Lee

If Money Talks - Jason & The Scorchers - Lost & Found - Perry A. Baggs, Larry Napier

Gravity Talks - Green on Red - Gravity Talks - Cacavas, Stuart

Talking In My Sleep - The Rain Parade - Emergency Third Rail Power Trip - David Roback, Matt Piucci

Talk About The Passion - R.E.M. - Murmur - Bill Berry, Michael Stipe, Mike Mills, Peter Buck

Small Town Talk - Bobby Charles - Bobby Charles - Bobby Charles, Rick Danko

We Can Talk - The Band - Music From Big Pink - Richard Manuel

We Better Talk This Over - Bob Dylan - Street Legal - Bob Dylan

Talk To Me - Southside Johnny & The Asbury Jukes - Hearts Of Stone - Bruce Springsteen

Talk, Talk - James Carr - The Complete Goldwax Singles - Bill Husky

Keep On Talking - Arthur Conley - I'm Living Good - Dan Penn, Spooner Oldham

Talk To Me, Talk To Me (Soul '69 Outtake) - Aretha Franklin - Rare & Unreleased Recordings From The Golden Reign Of The Queen Of Soul - Joe Seneca

Talk To Me, Talk To Me - Little Willie John - The King Sessions 1958-1960 - Joe Seneca

chiffons.jpg

Sweet Talking Guy - The Chiffons - The Laurie Records Story, Vol. 1 – Morris, Greenberg

You Talk Too Much - Joe Jones & His Orchestra - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 9 – Jones, Hall

Baby Talk - Jan & Dean - Lou Adler: A Musical History - Schwarz

Telephone Conversation - Frank Zappa & The Mothers of Invention - We're Only In It for the Money - Frank Zappa

I'm Talking About You - Chuck Berry - New Juke Box Hits - Chuck Berry

Double Talkin' Baby - Gene Vincent – Gene Vincent and the Blue Caps! - D. Wolfe

Let's Talk About Us - Jerry Lee Lewis - Jerry Lee's Greatest! - Otis Blackwell

Hush Your Mouth - Bo Diddley - The Story Of Bo Diddley : The Very Best Of Bo Diddley – E. McDaniel

Mama, Keep Your Big Mouth Shut - The Pretty Things - The Pretty Things - E. McDaniel

Talk Is Cheap - Van Morrison - Down The Road - Van Morrison

Don't Start Me Talking - Lightnin' Slim - Rooster Blues - Jerry West

I Done Talked and I Done Talked - Frankie Lee Sims - Lucy Mae Blues – Sims

aretha_franklin_soul_69.jpg

Bonus tracks

Mama Talk To Your Daughter - J.B. Lenoir - Eisenhower Blues - Alex Atkins

Hear Me Talkin' - Lightnin' Hopkins - Come And Get It: The Herald Records Story 1953-1962 - Lightnin’ Hopkins

No One to Talk To (But the Blues) - Lefty Frizzell - The One and Only Lefty Frizzell (bonus track)  - Walker, Sherry

The Girl They Talk About - Johnny Paycheck - The Little Darlin' Sound Of Johnny Paycheck: The Beginning - Karen Keeley, Larry Lee

Talk To Me Lonesome Heart - George Jones - Blue & Lonesome - James O’Gwynne

Loose Talk - Buck Owens - The Fabulous Country Music Sound Of Buck Owens - A. Lucas, F. Hart

Talk To Your Heart - Ray Price - The Essential Ray Price 1951-1962 - L. Ulrich, C.M. Bradley

Never Talk About It - Tift Merritt - See You On The Moon - Tift Merritt

Talk To Me Devil, Again - Magnolia Electric Co. - Fading Trails -  Jason Molina

If I Could Talk I'd Tell You - The Lemonheads - Car Button Cloth - Eugene Kelley, Evan Dando

Something About What Happens When We Talk - Lucinda Williams - Sweet Old World - L. Williams

Talk To Me While I'm Listening - Nanci Griffith - Flyer - Nanci Griffith

People Talkin' - Hurray For The Riff Raff - My Dearest Darkest Neighbor - Alynda Lee Segarra

Talk To Me - Tindersticks - Tindersticks [II] - Alistair McAuley , David Boulter, Dickon Hinchliffe, Mark Colwill, Neil Fraser, Stuart A. Staples, Tindersticks

Miss Pamela's First Conversation With The Plaster Casters Of Chicago - GTO’S - Permanent Damage – GTO’s

Les-Girls.jpg

07-10-17

ZERO DE CONDUITE: TALK IS CHEAP

rain parade.jpg


Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 


Je kunt Zéro via 
streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de zender en de andere radiomakers.  
the_pretenders-pretenders 2.jpg

Vanavond gaan we praten, want ‘talk is cheap’ en conversaties zijn heilzaam voor lichaam en geest. Zelf praten we zo weinig mogelijk, we laten dat aan de liedjes over, die doen dat welsprekend en meestal met welluidende stem. Al dat gepraat is nergens goed voor, zou je echter kunnen opwerpen. Veel beter te zwijgen en te luisteren naar de stilte, zoals Van Morrison en andere mystici ons aanraden. Maar er zijn uitzonderingen, zeker als het gepraat zo melodieus is als dat van Chrissie Hynde of Bobby Charles, zo opzwepend als dat van the Undertones en the Small Faces, zo psychedelisch als dat van the Rain Parade en Green On Red. Om maar enkele voorbeelden te geven. O ja, en wat dacht je van het gepraat in de juke joints en de honky tonks? Sfeervol toch? Hypnotiserend zelfs.

Veel luisterplezier!

(Om het allemaal wat verrassend te houden verklap ik de songkeuze nog niet. De playlist verschijnt hier morgen.)
hypnotised.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

06-10-17

ADIEU ANNE WIAZEMSKY

anne wiazemsky 2.jpg
Gisteren was het de beurt aan Anne Wiazemsky om ons voor goed te verlaten. Ze was een van mijn geliefkoosde actrices, al zag ik haar maar in een tiental films. Maar wat voor films: ‘Au hasard, Balthazar’ van Robert Bresson, ‘La Chinoise’, ‘One Plus One’ en ‘Week-End’ van Jean-Luc Godard, ’Teorema’ van Pier Paolo Pasolini, ‘La semence de l’homme’ van Marco Ferreri, ‘Le retour d’Afrique’ van Alain Tanner en ‘L’enfant secret’ van Philippe Garrel. Ze schreef het scenario voor de ontroerende televisiefilm ‘US Go Home’ van Claire Denis.
Maar dat was niet alles. Ze was eveneens de auteur van schitterende autobiografische romans als ‘Une année studieuse, ‘Un an après’, ‘Un poignée de gens’, ‘Jeune fille’, ‘Mon enfant de Berlin’ en ‘Un saint homme’. 

Anne Wiazemsky was de kleindochter van de katholieke schrijver en Nobelprijswinnaar François Mauriac en haar vader was de Russische prins Yvan Wiazemsky. Van 1967 tot 1970 was ze de echtgenote van Jean-Luc Godard. Dat laatste, “muze van Godard”, schijnt ongeveer het enige te zijn wat de Vlaamse pers over haar te melden heeft.

Adieu Anne!

03-10-17

VAARWEL TOM PETTY

tom petty.jpg
Vaarwel Tom Petty, onbekende tweelingbroer,
weggevlucht in de donkerste Amerikaanse nacht.

19-09-17

NACHTELIJK KLASSEREN

1969-karmelietenstraat2_edited.jpg

Ik geloof dat het allemaal begonnen is met postzegels klasseren. Dat kon een hele of toch zeker een halve nacht doorgaan. ’s Morgens stapte ik uit bed met een gevoel van voldaanheid maar ook met lichte hoofdpijn en het gevoel dat ik niet uitgeslapen was. In plaats van uit te rusten hadden mijn hersens flink doorgewerkt. 

Misschien was dat zo kwaad nog niet maar het ging toch naar erger. Alsof mijn leven ervan afhing ging ik boeken, grammofoonplaten en compact disks klasseren. Bij het ontwaken, soms midden in de nacht, was ik meestal niet veel verder geraakt dan de M. Soms sliep ik weer in en kon dan nog een tweetal letters afwerken. Meermaals leek het of elke ordening nieuwe chaos in leven riep. Je mag me geloven: dergelijke dromen zijn frustrerend. Je klasseert wel maar je weet nooit wat het ordenend principe is, wat de categorieën zijn, waarom je er sowieso aan begonnen bent. Alleen ben je er zeker van dat het moet en dat er geen ontsnappen mogelijk is.

Na enkele weken, of waren het maanden, kwamen de meubelen en de hele inboedel van mijn woning aan de beurt. Alles moest om een mij onbekende reden worden verplaatst of in dozen gestopt en naar de kelder en of het stort gebracht. De dozen hadden een vooraf bepaalde plaats, al wist ik niet wie dat verordend had. Bovendien was ik te afgepeigerd om me daar druk over te maken. Het was een soort van a priori kegelspel en ik was de hond a posteriori. Of een ander dier, een olifant misschien… Meer kan ik er niet over zeggen.
Soms moest er helemaal opnieuw worden begonnen omdat een doos per ongeluk verkeerd was geklasseerd. Soms gebeurde het zelfs dat een voorwerp dat op die of die plaats in een doos moest komen ontbrak. Dan moesten de dozen weer worden geopend en leeggemaakt tot het ontbrekende kopje of de haardroger of een veiligheidsspeld was teruggevonden. Op de dozen bracht ik allerlei tekens aan zodat ik niet vergat wat er in zat en waar ik ermee naartoe moest.


Een paar dagen geleden ben ik met de huizen begonnen. Ik bespaar u het vermoeiende verhaal van wat mijn opdracht inhield. Het komt erop neer dat ze op basis van een obscuur systeem geklasseerd moesten worden. Woningen die niet aan objectieve – al even obscure - criteria voldeden moesten verdwijnen, wat soms met hevige emoties gepaard ging, want ik had die criteria niet opgesteld en er waren gebouwen bij die ik zelf waardevol en zelfs mooi vond.

De voorbije nacht kwamen de wijken van een grote stad, ze leek wat op Los Angeles, aan de beurt. Logischerwijze moest ik beginnen met wijk A. Mijn opdracht was zo weinig mogelijk wijken over te houden maar ik mocht er toch ook geen enkele doen verdwijnen die nog enige relevantie had. Van contradicties gesproken. Het ging over een hele cluster van relevanties. Als een wijk sociaal, historisch, geografisch relevant was moest zij behouden blijven maar dan wel op de juiste plaats. Een wijk waar een revolutie was begonnen mocht niet grenzen aan een waar een eerste steen was gelegd van een gemeentehuis of waar een standbeeld stond van een of andere vrijheidsstrijder. De ellende was dat ik dat standbeeld ook niet mocht verplaatsen naar de wijk waar veel vrijheidsstrijders woonden. Neen, aan de wijken mocht ik helemaal niets veranderen, dat zou te eenvoudig geweest zijn. Pornocinema’s die zich toevallig in de wijk van de blockbusterbioscopen bevonden mochten niet naar de pornozone worden verplaatst. En zowel de wijk van de porno als die van de blockusters moest behouden blijven. Relevantie, zo bleek later, was niet het enige criterium. Het was tevens mijn opdracht de wijken meer homogeen te maken. Diverse functies in één zelfde zone, dat veroorzaakte te veel verwarring.

Je kunt je voorstellen dat mijn werk me behoorlijk wat kopzorgen gaf - en hoe uitgeput ik nu ben. En ik ben maar tot aan de D van Distelheide geraakt. De rest is voor later, als dat nog ooit komt. Voor volgende week, of toch voor binnenkort, heb ik alweer nieuwe opdrachten. Eerst komen de planeten en daarna de sterren aan de beurt. Daar zal ik wel een tijdje zoet mee zijn en dan zien we wel weer.

...

Foto: Martin Pulaski, Brussel, 1970

16-09-17

VAARWEL HARRY DEAN STANTON

harry dean.jpg
Vaarwel Harry Dean Stanton, geliefde acteur, mooie mens. Vriend die ik nooit heb ontmoet.

13-09-17

DE KALKFABRIEK / THOMAS BERNHARD

Thomas-Bernhard-3.jpg


Uit mijn dagboek.

 Over ‘De Kalkfabriek’ van Thomas Bernhard. Hoewel deze roman mij aanvankelijk irriteerde, ben ik op den duur toch onder de indruk geraakt van zijn bijzondere stijl, van zijn heel eigen stem. Een boek over stilte en geluid - rumoer, lawaai. Over alles wat we horen op de wijze van het niet te horen (door saturatie) en alles wat we niet horen op de wijze van het te horen (door angst of stress). Er bestaat geen echte stilte.

Hoofdpersonage Konrad slaagt er niet in zijn studie over het gehoor op papier te zetten. Allerlei buitenissige omwegen zijn nodig om erover te spreken / schrijven. De omweg als enige toegangsweg. De onmogelijkheid van de verwoording brengt onrust te weeg zowel bij Konrad als bij de lezer. Heel frustrerend dat een werk van twintig jaar – zo lang werkt hij al aan de studie - niet veruitwendigd kan worden.

 “De studie opschrijven, gewoon opschrijven, dacht hij steeds, die gedachte was het, de studie gewoon opschrijven, gaan zitten en de studie opschrijven, die volkomen bezit had genomen van zijn bestaan, niet meer de gedachte aan die studie, alleen maar de gedachte de studie op te schrijven, van het ene moment op het andere de studie op te schrijven; hoe meer hij echter van die gedachte bezeten was, des te onmogelijker werd het voor hem de studie op te schrijven.”
Thomas Bernhard, De Kalkfabriek, pagina 69.

Antwerps dagboek, 16 december 1980

...

*In de late jaren tachtig zou Thomas Bernhard een van mijn favoriete toneelauteurs worden, met stukken als ‘De macht der gewoonte’, ‘Het jachtgezelschap’ en ‘Ritter, Dene, Voss’.

10-09-17

EEN JONGEN (IN DE HUID VAN ANTIGONE)

les gauloise bleues3.jpg

Achttien was ik bitter niet zoet.
Een dromer die niet rekenen kon.
Ik had regenbogen als schoenzolen.
Ik was een naïeve bange jongen.
Ik was een ongeschoolde dichter.
Op een mooie dag riep de tragedie mijn naam.
Ik zou voor een commissie verschijnen.
Ik zou Antigone spelen.
(Een stukje Antigone, niet het hele stuk.)
Ik moest een meisje worden mijn jongen.
Een meisje dat zich in de huid van een vrouw moest hullen.
Niet in die van Isengrimus.
Een tweede huid, een derde huid.
Terwijl ik nog droomde van trappers en pels.
Wie zou het meisje zijn en wie de jongen?
Alleen ik lag daar wakker van.
Call me mister Pitiful bitter achttien.

De wereld sliep in halfgouden dromen en zonder veel begeerte.
Er was niets aan de hand.
De verwanten verdienden geld als slijk, slib, smurrie.
Ze sliepen voldaan zonder te snurken.
De mensen de vaders en moeders.
Zij die uit de oorlog kwamen en de wetten spelden.
Ik was achttien bitter en wist weinig niets.
Wist niet dat ik een antieke Griekse worden zou
die appelsienen van de bomen plukt.
Die in de dromen van haar donkere slaap
haar dode broer met lauweren kroont.
Ik at geen appelsienen en laurier was niet meer dan woord.
Niet meer dan geur in moeders keuken.
Waar ik Helena mijn Grieks meisje lange brieven schreef
over hoe we in grotten dansen zouden rond een nieuw vuur.
Naar de overzijde zouden we gaan, schreef ik.
Naar de overzijde, waar de blauwe asters bloeien.
Nee, zei ik, ik word geen man, ik word geen vrouw.
Ik viel in een donkere slaap waarin ik dichter werd.
Ik vluchtte naar de bomen.
In een boomgaard onder appelbomen wachtte ik af.
Ik vluchtte naar het water.
Daar aan het water ging ik zitten wachten
en wachtend de asse uit mijn ogen wassen
Tot de wereld genezen was.

[Recentste versie]

Afbeelding uit 'Les Gauloises bleus' (1968) van Michel Cournot

02-09-17

ZERO DE CONDUITE: PLAATSEN

only-lovers-left-alive.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve griet en een forellenkop. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via 
streaming beluisteren. Hier
vind je meer informatie over de radio.

Plaatsen, plaatsnamen. Als ik deze woorden neerschrijf denk ik meteen aan een hoofdstuk in ‘In de schaduw van de bloeiende meisjes’ van Marcel Proust, hoewel ik me niet meer zo goed herinner wat de schrijver daarin ter sprake brengt en ik niet veel zin heb om mij opnieuw - in dit kort tijdbestek - in de lange zinnen van de recherche onder te dompelen. Het komt erop neer, denk ik, dat plaatsnamen voor ons meer betoverend zijn dan de werkelijke plaatsen waar ze naar verwijzen. In onze verbeelding maken wij een reis naar laten we zeggen Los Angeles, een plaats waar we nooit geweest zijn. Alles aan die ingebeelde stad is buitengewoon, magisch, overrompelend. Als wij evenwel in werkelijkheid in Los Angeles aankomen zijn we enigszins teleurgesteld. Het stralende licht dat we ons daar voorgesteld hadden is flets, de heldere lucht is verre van zuiver, ondanks de Stille Oceaan. Waren we dan vergeten dat er miljoenen auto’s rondrijden in Los Angeles? Ja, dat waren we. Het magische van de stad zit hem in de naam. Om die reden zijn, denk ik, liedjes over steden vaak mooier dan de steden zelf. En ongeveer hetzelfde geldt voor plaatsnamen, ook voor die van pleinen en straten en rivieren en zo meer. Ik weet nog heel goed hoe teleurgesteld ik was toen ik voor de eerste keer (in 1992) in New Orleans op de Mississippi uitkeek. Vooral dank zij de muziek die daar op zoveel plaatsen gespeeld werd kon ik die teleurstelling te boven komen en lukte het mij om de betovering van de stad en de rivier alsnog te ondergaan. (Het zijn bijgevolg niet alleen de namen die het hem doen, maar ook de muziek, de melodieën, de liedjes.)
Iets anders zijn de plaatsen die we ons herinneren vanwege geliefden en vrienden die we er hebben ontmoet. Als we de naam horen van een plaats waar we een geliefde innig hebben omhelsd kan het gebeuren dat we die omhelzing opnieuw beleven. De plaatsnaam – en de herinneringen die hij met zich meebrengt – zorgt ervoor dat we niets meer zien van de banale werkelijkheid van het moment zelf.
Maar goed, voldoende gemijmerd - terwijl het hier in de eerste plaats toch om de muziek gaat.
Veel luisterplezier!
mott-the-hoople.jpg

There's A Place The Beatles - Please Please Me - Lennon-McCartney - 1963

Places I Know - Mike Cooper - Places I Know – Mike Cooper - 1971

Turin at Night - John Cale - Le Vent de la Nuit (bande originale du film) - John Cale - 1999

Streets Of Tangier - Jozef Van Wissem & SQURL - Only Lovers Left Alive – Jozef Van Wissem - 2014

Sous Le Ciel De Paris - Édith Piaf - Ses Plus Belles Chansons  - Paroles : Jean Dréjac / Musique : Hubert Giraud - 1954

Berlin - Lou Reed - Lou Reed - Lou Reed - 1972

Amsterdam - Wally Tax - Tax Free – Wally Tax - 1970

A Minor Place - Bonnie "Prince" Billy - I See A Darkness - Will Oldham - 1999

The Nearest Faraway Place - The Beach Boys - 20/20 - Bruce Johnston - 1969

Neighborhood Blues - David Kauffman & Eric Caboor - Songs from Suicide Bridge - E. Caboor – 1984 / 2015

Angel of Eighth Avenue - Mott The Hoople - Wildlife – Ian Hunter - 1971

The Lord Is in This Place ... How Dreadful Is This Place - Fairport Convention - What We Did on Our Holidays - Sandy Denny, Ashley Hutchings, Richard Thompson - 1968

Powis Square - Ry Cooder - Performance: Original Motion Picture Soundtrack  - Ry Cooder - 1970

performance.jpg

Shakedown On 9th Street - Ryan Adams - Heartbreaker - Ryan Adams - 2000

Union Square - Tom Waits - Rain Dogs - Tom Waits - 1985

Down By The Water - PJ Harvey - To Bring You My Love - Polly Jean Harvey - 1994

The Guns of Brixton - The Clash - London Calling - Paul Simonon - 1979

The Paris Match - The Style Council - Café Bleu - Paul Weller - 1984

The Ballad Of Lucy Jordan - Marianne Faithfull - Broken English - Shel Silverstein - 1979

Going Down To Liverpool - The Bangles – All Over the Place – Kimberley Rew - 1984

Venus Of Avenue D - Mink DeVille - Cabretta – Mink DeVille - 1977

cabretta.jpg

No Place So Alone - Tindersticks - Falling Down A Mountain - Stuart A. Staples - 2010

St. Mark's Place - Mick Harvey - The Journey Is Long - Jeffrey Lee Pierce - 2012

Apartment 6 - Green On Red - Green On Red - 1983

Milly's Garden - Steve Gunn - Way Out Weather – Steve Gunn - 2014

A Place Where I Know - Tarnation - Mirador – Paula Frazer - 1997

Street Scene In A Frontier Town - Bill Frisell - Have A Little Faith - Aaron Copland - 1993

Montgomery - Magnolia Electric Co. - Fading Trails – Jason Molina  - 2006

Montgomery in the Rain - Steve Young - Seven Bridges Road: The Complete Recordings – Steve Young - 1972

I Must Be In A Good Place Now - Bobby Charles - Eponymous -  Bobby Charles - 1972
bobby charles.jpg

Liverpool Lullaby - Judy Collins - In My Life - Stan Kelly-Bootle - 1966

Ventura Boulevard - The Everly Brothers - Roots – Ron Elliott - 1968

Gibsom Street - Laura Nyro - Stoned Soul Picnic: The Best Of Laura Nyro - Laura Nyro - 1969

Mobile Blue - Mickey Newbury - Frisco Mabel Joy - Mickey Newbury - 1971

Tupelo - Jason Isbell & The 400 Unit - The Nashville Sound -  Jason Isbell - 2017

On Grafton Street - Nanci Griffith - Flyer - Nanci Griffith, Fred Koller - 1994

Toulouse Street - The Doobie Brothers - Toulouse Street - The Doobie Brothers – 1972
john lee hooker.jpg

Bonus Tracks

Tuesday Night in Memphis - John Lurie - Mystery Train – John Lurie - 1989

Across 110th Street - Bobby Womack - Jackie Brown - Bobby Womack - 1972

Tenth Avenue Freeze Out - Bruce Springsteen - Born To Run - B. Springsteen - 1975

San Francisco - John Lee Hooker - The Big Soul of John Lee Hooker - John Lee Hooker - 2016

Sarah Street - Otis Spann - The Blues of Otis Spann – Otis Spann - 1995

The Usual Place - Don Covay - The Platinum Collection – Dan Covay  - 2007

Same Time Same Place - Mable John - The Complete Stax/Volt Singles: 1959-1968 - Isaac Hayes, David Porter – 1991 reissue

The Soulful Shack - Smokey Robinson & The Miracles - Make It Happen - William Smokey Robinson - 1970

Smokey Places - The Corsairs - Chess Chartbusters Vol. 5 - Abner Spector - 1961

A Quiet Place - Garnet Mimms & The Enchanters - In The Naked City - Samuel Bell, Norman Meade – 1964
pj harvey3.jpg

Research, techniek & presentatie: Martin Pulaski

Afbeeldingen: Only Lovers Left Alive (Jim Jarmusch); Mott the Hoople; Performance (Nicolas Roeg); Mink DeVille, Cabretta; Bobby Charles; John Lee Hooker; PJ Harvey

17-08-17

ELVIS IS DOOD

elvis.jpg


“Elvis Aaron Presley died August 16th at his home, Graceland Mansion, in Memphis. The victim of a heart attack, he was 42. He was born in January 8th, 1935, in Tupelo, Mississippi, the son of a truck driver and a sewing machine operator.”

Dagboeknotitie. Antwerpen, 17 augustus 1977.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende