17-08-17

ELVIS IS DOOD

elvis.jpg


“Elvis Aaron Presley died August 16th at his home, Graceland Mansion, in Memphis. The victim of a heart attack, he was 42. He was born in January 8th, 1935, in Tupelo, Mississippi, the son of a truck driver and a sewing machine operator.”

Dagboeknotitie. Antwerpen, 17 augustus 1977.

16-08-17

HOE IS HET ZO VER KUNNEN KOMEN MET DE WERELDGEEST?

272.JPG

Alles oké? Met wij wel, ja, dank je. Maar ik weet niet of iedereen er zo over denkt. Dat is uiteraard onmogelijk. Je weet nooit precies wat anderen over je denken. Maar soms hoor je al eens iets. En soms trek je uit wat je hoort al eens conclusies.

Het komt me voor dat je mij oké vindt zolang ik me maar met muziek bezig houd of me aan je toon in de gedaante van een romantische dromer. Als ik echter een wat politiek getinte uitspraak doe, wat niet vaak gebeurt (en ik denk dat ik dat al jaren bedachtzaam en genuanceerd doe), dan ben ik in jouw ogen, en in die van vele onzichtbare en naamloze anderen, opeens een linkse positivo. Je gaat nog niet zo ver mij erop te wijzen dat ik mijn ‘pilleke’ vergat te nemen, wat eveneens tot de mogelijkheden behoort. Ja, dat is al eerder gebeurd. Maar je noemt mij wel een linkse positivo, een naïeve en wereldvreemde dromer. Kortom, je vindt me dan niet oké.

Het eigenaardige is dat ik mijn vlucht in muziek, literatuur, kunst net een beetje wereldvreemd vind. Dat ik meer van de wereld word als ik op wereldse zaken inga. Niet dat muziek, kunst en literatuur negatieve krachten zijn, integendeel. Maar de kans lijkt me kleiner om de wereld en de realiteit dichter te benaderen via een of andere kunstvorm dan via kritisch denken. Jij echter noemt kritisch denken iets wat linkse positivo’s doen. Een pleidooi houden voor solidariteit en mededogen met ‘de anderen’ betekent voor jou dat ik me laat misleiden. Een pleidooi houden voor begrip voor vluchtelingen is dom. Want die vluchtelingen zijn lang niet allemaal vluchtelingen. Je lijkt te denken dat zij een leger vormen, een veroveringsleger. Binnen de kortste keren hebben ze van onze mooie vredelievende Westerse naties één groot kalifaat gemaakt. Wie zich niet aan de wetten van de sharia  onderwerpt belandt in een concentratiekamp. De plannen voor een islamitische endlösung voor ons, andersdenkenden, liggen al op tafel.  Dat zie ik je zo denken.

Vergeef me, maar dat vind ik nu net wereldvreemd. En stug en gesloten en eigenlijk ronduit onnozel. Het is niet nodig om meer dan drie behoorlijke geschiedenisboeken te lezen om tot dat inzicht te komen. Maar opgelet, inzicht is een typisch kenmerk voor linkse positivo’s.

Laat mij het nog even subjectief bekijken. Ik ben nooit een marxist geweest, noch een marxist-leninist, noch een maoïst. Al beweerde in de vroege dagen van dit blog een zekere Marlon Vanco – wat zou er met die moraalagent gebeurd zijn? – dat ik net wél een maoïst was. Waarom? Hij had op een foto gezien dat er in mijn appartement een poster van Voorzitter Mao aan de muur hing. Begin jaren tachtig, in New Wave Antwerpen. Een Mao die we een strikje hadden omgedaan. Elio Di Rupo moest toen nog aan zijn politieke carrière beginnen. Mijn vriendin en ik, polymorf pervers als we waren, vonden het subversief om voor het portret van de Voorzitter – met een strikje om – naaktfoto’s te maken.  Zo’n maoïst was ik. En links? Links is een hol woord. Een hol woord door uitgeholde mensen gebruikt als scheldwoord, als veroordeling, als een eerste stap in de richting van hun stappenplan voor minder democratie. Ik ben niet links en niet rechts. Een enkeling, dat is wat ik ben. Een enkeling voortdurend op zoek naar een gemeenschap. Een gemeenschap, ja. (Zeg nu niet dat ik niet weet wat een gemeenschap is, dat ik in een ivoren toren verblijf en van die dingen.)

En positief ben ik evenmin. Psychologen zouden mij een negativist, een piekeraar, een hypochonder, een melancholicus noemen. Alleszins ben ik diep pessimistisch. Ik maak me veel zorgen over mezelf, maar ook over jou, en eigenlijk over iedereen die ik ken en zelfs over iedereen die ik niet ken. Hoe is het zover kunnen komen met de wereld, met de mensen, met de wereldgeest?


Maar weet je wat? Ik geloof nog steeds dat het tij kan keren. Jazeker. Er zijn altijd tekens, er zijn altijd opflakkeringen van het goede. Dat zie, voel, hoor ik elke dag. Zelf noem ik me helemaal niets, maar mocht jij me iets willen noemen mag dat een ‘optimistische pessimist’ zijn. Dat ben ik altijd geweest, denk ik. En optimistische pessimisten zijn mij het dierbaarst, al doe ik mijn uiterste best om zoveel mogelijk anderen niet alleen het licht in de ogen te gunnen, maar te aanvaarden en te begrijpen. Of dat voldoende is weet ik niet.



[Een genuanceerd antwoord op de vraag ‘Alles oké?’ zou zo kunnen luiden: nee, zeker niet. Althans met mij niet. Zolang het met jou niet goed gaat, gaat het met mij ook niet goed.]

10-08-17

BERLIJNSE BEELDEN

 

150.JPG

163.JPG

168.JPG

Foto's: Martin Pulaski,Berlijn, juli-augustus 2017

09-08-17

ANYWHERE OUT OF THE WORLD

Baudelaire-1024x972.jpg


ANYWHERE OUT OF THE WORLD



N’IMPORTE OÙ HORS DU MONDE.



Cette vie est un hôpital où chaque malade est possédé du désir de changer de lit. Celui-ci voudrait souffrir en face du poêle, et celui-là croit qu’il guérirait à côté de la fenêtre.

Il me semble que je serais toujours bien là où je ne suis pas, et cette question de déménagement en est une que je discute sans cesse avec mon âme.

« Dis-moi, mon âme, pauvre âme refroidie, que penserais-tu d’habiter Lisbonne ? Il doit y faire chaud, et tu t’y ragaillardirais comme un lézard. Cette ville est au bord de l’eau ; on dit qu’elle est bâtie en marbre, et que le peuple y a une telle haine du végétal, qu’il arrache tous les arbres. Voilà un paysage selon ton goût ; un paysage fait avec la lumière et le minéral, et le liquide pour les réfléchir ! »

Mon âme ne répond pas.

« Puisque tu aimes tant le repos, avec le spectacle du mouvement, veux-tu venir habiter la Hollande, cette terre béatifiante ? Peut-être te divertiras-tu dans cette contrée dont tu as souvent admiré l’image dans les musées. Que penserais-tu de Rotterdam, toi qui aimes les forêts de mâts, et les navires amarrés au pied des maisons ? »

Mon âme reste muette.

« Batavia te sourirait peut-être davantage ? Nous y trouverions d’ailleurs l’esprit de l’Europe marié à la beauté tropicale. »

Pas un mot. — Mon âme serait-elle morte ?

« En es-tu donc venue à ce point d’engourdissement que tu ne te plaises que dans ton mal ? S’il en est ainsi, fuyons vers les pays qui sont les analogies de la Mort. — Je tiens notre affaire, pauvre âme ! Nous ferons nos malles pour Tornéo. Allons plus loin encore, à l’extrême bout de la Baltique ; encore plus loin de la vie, si c’est possible ; installons-nous au pôle. Là le soleil ne frise qu’obliquement la terre, et les lentes alternatives de la lumière et de la nuit suppriment la variété et augmentent la monotonie, cette moitié du néant. Là, nous pourrons prendre de longs bains de ténèbres, cependant que, pour nous divertir, les aurores boréales nous enverront de temps en temps leurs gerbes roses, comme des reflets d’un feu d’artifice de l’Enfer ! »

Enfin, mon âme fait explosion, et sagement elle me crie : « N’importe où ! n’importe où ! pourvu que ce soit hors de ce monde ! »

Charles Baudelaire

01-07-17

ZERO DE CONDUITE: MISSING YEARS

La-Chute-de-la-Maison-Usher-2.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenstaart. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

howlin-wolf-549fc26c69bdf.jpg

Als je het leven als een aaneenschakeling van jaren bekijkt is het angstwekkend kort. Dan zijn we niet beter af dan bloemen of vlinders. De vraag is of we hoe dan ook wel beter af zijn. Maar het lijkt me alleszins een beter idee om het leven anders te zien. Er is geen sprake van chronologie en lineaire tijd. Er zijn momenten, ogenblikken, extases; een kus kan oneindig lijken te duren. Je vergeet de tijd.
Een verjaardag maakt mij altijd melancholisch. Op het eerste zicht toch: weer een jaar voorbij. Maar als ik dan terugdenk aan wat ik allemaal heb gedaan en had kunnen doen, lijkt dat jaar veel rijker te zijn dan een jaartal.
Waarom een programma maken over de jaren? Omdat het thema me een week of zo geleden werd aangereikt. Ik had eerst aan iets anders gedacht, was vervolgens in slaap gevallen en bij het ontwaken was ik vergeten wat het was. Op mijn nachtkastje zag ik ‘The Years’ van Virginia Woolf liggen. Dat is een goed alternatief, dacht ik, de jaren. Ik hoef niet langer te zoeken. Nu alleen nog een keuze maken. Ik kwam al gauw aan zeven uur songs, nog geen jaar, maar toch… Ik had er een jaar over kunnen doen om een ultieme selectie van twee uur te maken, maar ik moest genadeloos zijn. Zéro de conduite duurt maar twee uur. Maar kijk, ook dat is relatief. Laat ik ervan uitgaan dat het twee lange uren zullen zijn, niet van verveling, maar van eindeloos genot. Luistergenot.


Met liefde opgedragen aan mijn oude vriend Yves Anné (artiestennaam Yves Year), overleden op 19 juni 2011. 2011 was een rampzalig jaar. Denk maar aan Fukushima, denk maar aan de Arabische ‘revolutie’.

prine-john-504f0b3c8b667.jpg

Here We Are In The Years - Neil Young – Neil Young (First Album) - Neil Young - 1969

1975 - Gene Clark - White Light - Gene Clark - 1971

100 Years - Nancy Sinatra – Nancy In London - Lee Hazlewood - 1966

Paris 1919 - John Cale - Paris 1919 - John Cale - 1973

1914 - Randy Newman - Guilty ~ 30 Years of Randy Newman  - Randy Newman - 1990

1941 - Harry Nilsson - Pandemonium Shadow Show - Harry Nilsson - 1967

1921 - The Who - Tommy - Pete Townshend - 1969

Heaven Is 10 Zillion Light Years Away - Stevie Wonder - Fulfillingness' First Finale - Stevie Wonder - 1974

Golden Years - David Bowie - Station To Station - David Bowie - 1976

100 Years Ago - The Rolling Stones - Goats Head Soup – Jagger, Richards  - 1973

Roll Back The Years - Rainer Ptacek With Joey Burns & John Convertino - Roll Back The Years – Hank Williams - 2011

Long And Wasted Years - Bob Dylan - Tempest - Bob Dylan - 2012

Five Long Years - Freddie King - Getting Ready... - Eddy Boyd - 1971

Fifteen Years - Jimmy Reed - At Soul City – Jimmy Reed - 1964

How Many More Years - Howlin' Wolf - The Genuine Article – Chester Burnett (aka Carl Germany) - 1951

Wasted Years - Van Morrison - Too Long In Exile - Van Morrison - 1993

Frank's Wild Years - Tom Waits - Swordfishtrombones - Tom Waits - 1983

One Hundred Million Years - M. Ward - Hold Time - M. Ward - 2009

1968 - Dave Alvin - Blackjack David – Dave Alvin, Chris Gaffney - 1998

Jesus The Missing Years - John Prine - The Missing Years - John Prine - 1991

Bride 1945 - Paul Siebel - Woodsmoke & Oranges - Paul Siebel - 1970

Texas 1947 - Guy Clark - Old No. 1 - Guy Clark – 1975

Let's Turn Back The Years - Waylon Jennings - Dreaming My Dreams – Hank Williams - 1975

First Year Blues - Hank Williams - The Lonesome Sound Of Hank Williams– Ernest Tubb - 1959

Seven Years With The Wrong Woman - Eddy Arnold - All-Time Hits from the Hills - Bob Miller - 1952

A Good Year For The Roses - George Jones – George Jones With Love – George Jones - 1971

Oh So Many Years - The Everly Brothers – Songs Our Daddy Taught us  – Frankie Bailes - 1958

A Hundred Years From Now - Elvis Presley - I'm 10,000 Years Old - Earl Scruggs, Lester Flatt - 1971

One Hundred Years From Now - The Byrds - Sweetheart Of The Rodeo – Gram Parsons - 1968

In The Summers Of His Years - Bee Gees - Idea - Barry, Robin & Maurice Gibb - 1968

Happenings Ten Years Time Ago - The Yardbirds - Roger The Engineer – Jeff Beck; Jim McCarty; Jimmy Page; Keith Relf - 1966

1983...(A Merman I Should Turn To Be) - The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland - Jimi Hendrix - 1968

I'm Five Years Ahead Of My Time - The Third Bardo - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era, Vol. 3 - Victoria Pike, Rusty Evans – 1967

tomwaits-main.jpg

Bonus tracks:

1969 - The Stooges - The Stooges - Iggy Pop - 1969

This Year's Girl - Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model - Elvis Costello - 1978

1959 - Patti Smith – Peace and Noise -  Smith, Shanahan - 1997

These Important Years - Hüsker Dü - Warehouse: Songs And Stories – Bob Mould - 1987

Reelin' In The Years - Steely Dan - Can't Buy A Thrill - Donald Fagen, Walter Becker - 1972

The Susan Years - Clear Light - Clear Light (bonus track) – Clear Light - 1967

Forty Years - Let's Active - Every Dog Has His Day - Angie Carlson, Mitch Easter - 1988

1917 - Emmylou Harris - Songbird - David Olney - 1999

Sleep A Million Years - Vetiver - A Thing Of The Past - Dia Joyce - 2008

The Bright New Year - Bert Jansch - Birthday Blues - Bert Jansch - 1969

After All These Years - T-Bone Burnett - Proof Through The Night - T-Bone Burnett - 1983

Last Year's Man - Leonard Cohen - Songs Of Love And Hate - Leonard Cohen - 1971

Nancy-sinatra.jpg


Research, presentatie, techniek: Martin Pulaski

 

19-06-17

GEBRUIKSAANWIJZING VAN JIM JARMUSCH

jim jarmusch.jpg


Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems, dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, trees, clouds, bodies of water, light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work, and theft, will be authentic. Authenticity is invaluable; originality is nonexistent. And don’t bother concealing your thievery – celebrate it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: ‘It’s not where you take things from – it’s where you take them to.’ 

Jim Jarmusch, 2002

03-06-17

ZERO DE CONDUITE: KEEP ON TRYING

BigStar_1Record(LP).jpg


Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenstaart. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 

Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

 smokey-robinson.jpg

“Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.” Samuel Beckett in “Westwards Ho”.

Ik schrijf deze korte inleiding op mijn verjaardag (gisteren). Het is een moment waarop je je leven overziet maar, zeker op mijn leeftijd, waarop je eveneens beseft dat het niet meer zo heel lang zal duren. Hoe dan ook duurt een leven nooit lang. Dat we moeten sterven betekent dat we altijd zullen falen. Niets zal ooit helemaal af zijn. Maar moeten we niet blijven proberen, ook al weten we dat het weinig of geen zin heeft?

Een kunstwerk, een gedicht is nooit af. Op een gegeven moment zegt de kunstenaar: nu is het genoeg geweest. En dat zal wel zo zijn. Maar het is een vorm van falen. Ik heb geprobeerd, maar het is me niet echt gelukt. Laat me maar met iets nieuws beginnen. En dan mogelijk opnieuw falen. De grootste kunstenaars laten dat falen zien of horen. Maar het falen betekent dat ze hard gewerkt hebben, dat ze iets groots geprobeerd hebben. Ik denk nu aan schilders als Francis Bacon, Lucian Freud en schrijvers als Marcel Proust en Robert Musil, scheppers van geniale probeersels.

De kunst zit niet zozeer in het falen, ook niet in het ‘beter falen’ van Beckett, maar in het proberen en in het opnieuw kunnen beginnen. En dat is wat we hier ook doen: proberen en opnieuw beginnen. De helaas niet eeuwige herhaling van net niet hetzelfde. Tijdgebonden variaties op thema’s.

Veel luisterplezier!

spirit in the dark.jpg

Trying To Get To You - Elvis Presley - Sunrise - Elvis Presley - 1955

Try Again - Big Star - #1 Record - 1972

Some Things Never Try - Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go - 2006

Trying To Get To Heaven - Bob Dylan - Time Out Of Mind - 1997

Tryin' to Let the Angels Know - Chip Taylor - The Little Prayers Trilogy - 2014

Die Tryin' - Guy Clark - Cold Dog Soup - 1999

Why Don't You Try - Leonard Cohen - New Skin For The Old Ceremony - 1974

Everything Trying - Damien Jurado - Caught In The Trees - 2008

Trying To Find A Home - Tindersticks - Waiting For The Moon - 2003

Sister Let Them Try And Follow - Dirty Three - She Has No Strings Apollo - 2003

Try - Jason Isbell - Sirens Of The Ditch - 2007

Trying So Hard To Forget - Fleetwood Mac - Mr. Wonderful - 1968

Trying To Get Back On My Feet - Sonny Boy Williamson - More Real Folk Blues - 1963

Try Me - James Brown - Star Time - 1958

Try A Little Tenderness - Otis Redding - Atlantic Rhythm & Blues Vol. 6 (1947-1974) - 1991

You Can Make It If You Try - Gene Allison - The Story Of Vee-Jay - 2002

Try It Baby - Marvin Gaye - That Stubborn Kinda' Fellow - 1963

I'll Try Something New - Smokey Robinson & The Miracles - 'll Try Something New - 1962

Try Love – Dori Grayson - Dave Godin's Deep Soul Treasures Volume 1 - 1967

Try (Just A Litte Bit Harder) - Lorraine Ellison - Stay With Me - 1969

Try Matty's - Aretha Franklin - Spirit In The Dark - 1970

Try It Again - Bobby Byrd - What It Is! Funky Soul And Rare Grooves 1967-1977 - 1973

I'm Through Trying To Prove My Love To You - Bobby Womack - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

Trying To Make A Fool Of Me - The Delfonics – The Delfonics - 1970

Gonna Keep On Tryin' Till I Win Your Love - The Temptations - Cloud Nine - 1969

I've Been Trying - Curtis Mayfield & The Impressions - Keep on Pushing -1964

Trying To Live My Life Without You - Brinsley Schwarz - Surrender To The Rhythm - 1974

I Won't Try to Put Chains on Your Soul - Jackie DeShannon - Jackie - 1972

Try Some, Buy Some - Ronnie Spector - The Very Best Of Ronnie Spector - 2015

Try A Little Bit - Lovin' Spoonful - Everything Playing - 1968

To Try For The Sun - Donovan - Fairytale - 1965

Keep On Trying - The Outsiders - Strange Things Are Happening: The Complete Singles 1965-1969 – 2002

Try And Stop Me - The Creation - Our Music Is Red With Purple Flashes - 1998

Why Try - Kaleidoscope - Side Trips - 1967

No Good Trying - Syd Barrett - The Madcap Laughs - 1970

Try Me On For Size - The Electric Prunes - Electric Prunes - 2013

You Didn't Try To Call Me - Frank Zappa & The Mothers of Invention - Freak Out! – 1966

Chip Taylor prayers_2.jpg

Bonus Tracks

Going To Try - Ten Years After - Stonedhenge - 1968

Try It - The Hollies - Butterfly - 1967

Try It - The Standells - Try It - 1967

Keep On Trying - Clover - Fourty Niner - 1971

Try - Crazy Horse - Scratchy: The Complete Reprise Recordings 1971-'73 Vol. 1

Try Not To Breathe - R.E.M. - Automatic For The People - 1992

Try Not To Look So Pretty - Dwight Yoakam - This Time - 1993

Try To Sleep - Low - C'mon – 2011

jackie deshannon.jpg

 

Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski

23-05-17

GEDUCHT

le-redoutable-image-1.jpg

Vanmorgen luisterde ik naar ‘50’ van Michael Chapman, de mooiste plaat van het jaar. Hoewel ik me herinner dat ik nooit meer de adjectieven ‘mooiste’ en ‘beste’ zou gebruiken. Echter, jezelf tegenspreken kan geen kwaad.
Een paar weken geleden stapte ik na zijn optreden op Michael Chapman af. Een muzikant aanspreken doe ik maar zeer zelden, maar nu kon ik niet anders. Ik vroeg me echter meteen af wat ik hem dan wel te zeggen had. En is zoveel verdriet en zoveel pijn in de wereld en er zijn nog maar zo weinig dingen die er toe doen. Muziek biedt meestal troost, maar dat is een gemeenplaats.
‘I admire your albums since the early seventies’, zei ik.
Chapman keek me onderzoekend en nogal vrolijk aan – hij had rode wijn staan drinken -  en antwoordde: ‘Well, we all have our problems, haven’t we’.
Op weg naar huis dacht ik, humor is de grootste wijsheid.

De grote zaal in Cannes moest wegens bomalarm worden ontruimd. Dat gebeurde tijdens de vertoning van de film ‘Le redoutable’ van Michel Hazanavicius. Hij gaat over Jean-Luc Godard en Anne Wiazemsky en is gebaseerd op twee schitterende autobiografische werken van de actrice/schrijfster, ‘Une année studieuse’ en ‘Un an après’. Het tweede boek beschrijft onder meer de invloed van mei 1968 op het huwelijk van Godard en Wiazemsky. Godard was een van de regisseurs die het festival van Cannes in 1968 saboteerden. (François Truffaut, Jean-Luc Godard en Louis Malle verschansten zich in het Palais des Festivals in Cannes en vroegen de stakende massa: "Faut-il arrêter le festival?". Het festival vond uiteindelijk plaats in een afgeslankte versie.) Zou het kunnen dat hij – of Anne Wiazemsky – nu een valse bommelding heeft gedaan? Gewoon voor het plezier of om, zoals wel vaker, dwars te liggen?
Overigens verwijst de titel van de film naar een uitspraak in ‘Une année studieuse’ die Godard en Wiazemsky als een soort van code gebruikten: ‘Ainsi va la vie à bord du Redoutable.’ Le Redoutable was de eerste nucleaire duikboot van het Franse leger.

MICHAEL CHAPMAN.jpg

 

09-04-17

UITSTELGEDRAG

Goya-Disparate-Los-Ensacados-1815-19-etching-etc-Prado-8.jpg


“Vermoedelijk, in mijn luiheid gewend geraakt mijn werk dag in dag uit tot morgen uit te stellen, verbeeldde ik mij dat het net zo zou gaan wat de dood betrof.” Dat schrijft Marcel Proust in ‘De tijd hervonden’. Ik ga er voor het gemak van uit dat de verteller hier samenvalt met de schrijver. Marcel Proust zegt bijgevolg dat hij zijn werk aan ‘A la recherche du temps perdu’ tot morgen uitstelt. En morgen stelt hij het opnieuw uit. Dus geraakt het werk nooit af. En toch liggen de drie delen van de Pléiade en de zeven delen van de Nederlandse vertaling hier naast me. Ik leid hier uit af dat de schrijver liegt of ten minste overdrijft. De recherche is inderdaad nooit helemaal af geraakt, maar er is verdomd hard aan gewerkt. Elke zin is een kunstwerk, elk woord staat waar het staan moet. Elk personage heeft de naam die het moet hebben.


Het uitstelgedrag wijt de schrijver aan zijn luiheid. Maar ook dat geloof ik niet. Waarom stel ik zelf al maanden ongeveer alles uit wat ik wil doen, niet alleen werk maar ook plezier? Zeker niet uit luiheid. Waarschijnlijk is er al onderzoek gedaan naar uitstelgedrag, maar dat ken ik niet. Ik weet echt niet wat de oorzaak is. Ik heb honderden ideeën voor verhalen, korte prozateksten, gedichten, beschouwingen; meestal borrelen die ’s nachts op. ’s Nachts leid ik een rijk maar uiterst vermoeiend leven.
Na het ontbijt wil ik eraan beginnen, maar het gaat niet. Ik stel uit. Ik schrijf één bladzijde in mijn dagboek, onder meer dat ik de vorige dag niets heb kunnen schrijven. Na die ene bladzijde ben ik uitgeput. Mijn hoofd is helemaal leeg. Het lijkt of ik rustig ben, maar toch kan ik me niet concentreren. Ik lees een paar paragrafen in ‘Op zoek naar de verloren tijd’ en sla het boek alweer toe. Een stukje Heidegger (‘Wat is denken?’) dan maar… Daar moet ik me wel op concentreren… Maar ook dat houd ik niet lang vol. Ondertussen zijn alle ideeën van de voorbije nacht in een dichte mist verdwenen. En met het verdwijnen van die ideeën lijkt de kern van mijn existentie eveneens door het grote niets te zijn verzwolgen. Of uiteen te zijn gespat in honderden brokstukken die elk hun eigen mij onbekende weg willen gaan.

Ik kan niet meer tegen deze ledigheid, tegen deze verveling (die ik tot voor kort nooit gekend heb). Ik ben moe. Terwijl ik zeg dat ik niet wil verdwijnen verdwijn ik, terwijl ik zeg dat ik niet wil berusten berust ik. Terwijl ik zeg dat ik bang ben voor de dood trekt de dood mij aan. Terwijl ik door het raam kijk naar de wolken zie ik betekenisloze vormen. Ik hoef de wolken niet te tellen om in slaap te vallen. Ik val in slaap. Elke dag val ik in slaap terwijl ik toch wakker wil blijven. Wakker en helder en boordevol energie. Vrij van zwaartekracht en zelfbeklag. Een man met een plan, vastberaden en sterk. En dan hoor ik John Lennon het uitschreeuwen: Yes I’m lonely, wanna die. Girl if I ain’t dead already then you know the reason why. Is dit nu wat de blues wordt genoemd? De muziekvorm die mij altijd zozeer heeft weten te bekoren… Ik weet het niet. Ik heb het gevoel dat ik niets meer weet. Als je niet bestaat kun je niet denken en als je niet kunt denken kun je niet weten. Ik heb er veel voor over om uit de nachtmerrie die mijn leven geworden is te kunnen ontwaken.

... 

Afbeelding: Goya,Los Esacados, 1815-1819

01-04-17

ZERO DE CONDUITE: BYE BYE CHUCK BERRY

chuck-berry.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenstaart. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

rock girls.jpg

Wie anders dan Chuck Berry vandaag? Een groot deel van de jongeren opgegroeid in de tijd van de atoombom en de schrik voor een nucleaire apocalyps heeft zich in zijn songs herkend. Chuck Berry heeft met zijn muziek een parallelle wereld gecreëerd, een wereld die even reëel was als die van grijze kantoorbedienden, handelsbalansen, kantoorcommunisten en zwijgende meerderheden allerhande. Velen denken nu dat zijn werk een mythologie is, maar dat is slechts ten dele waar. Tieners in de jaren vijftig en zestig leefden en droomden in die mythologie. Het was allemaal echt: de jukebox, de Thunderbird, zachte zestienjarige meisjes met paardenstaart, haast religieuze verering van chroom, benzine en snelheid. En wat vooral niet mag vergeten worden: seks op de dansvloer. Over de man Chuck Berry valt weinig te zeggen. Hij leek me altijd al een saaie vent. Ook die ene keer dat ik hem live zag – 21 januari 1973 in Vorst – straalde hij niets bovenmenselijks uit. Maar die songs, en die teksten – en het gitaarspel! Degenen die beweren dat Chuck Berry een dichter was overdrijven niet. Hij was tevens een fotograaf en een filmmaker – in woorden. Jammer dat zijn bron zo gauw is opgedroogd. Zou hij daar onder geleden hebben? Was zijn leven veel tragischer dan ik het mij voorstel? Ik weet het niet. Hij is alleszins negentig geworden. En zijn rock & roll zal nog veel langer meegaan dan dat.

Veel luisterplezier!
cars americana.JPG

Back In The U.S.A. - Jonathan Richman & The Modern Lovers - Jonathan Richman & The Modern Lovers

Thirty Days - Chuck Berry – After School Session

Forty Days - Ronnie Hawkins - Ronnie Hawkins

Sweet Little Sixteen - Jerry Lee Lewis - The Essential Jerry Lee Lewis - The Legendary Sun Recordings

Don't You Lie To Me - Fats Domino - The Legendary Imperial Recordings

Roll Over Beethoven - Margaret Lewis - Lonesome Bluebird

Brown Eyed Handsome Man - Wanda Jackson – Right Or Wrong

Wanda_Jackson_0.jpg

Let It Rock - Chuck Berry - Single Version

Memphis - Lonnie Mack - The Wham Of That Memphis Man!

You Can't Catch Me - The Rolling Stones - The Rolling Stones, Now!

Come On - Chocolate Watchband – No Way Out

Johnny B. Goode - Johnny Winter - Second Winter

Bye Bye Johnny - Chuck Berry - Gold: Chuck Berry

Brown Eyed Handsome Man - Buddy Holly - Rave On: The Very Best Of Buddy Holly

Maybelline - The Everly Brothers - Rock'n Soul

Roll over Beethoven - The Sonics - Here Are the Sonics

Jaguar And Thunderbird - The Troggs - From Nowhere the Troggs

Rock And Roll Music - The Beatles - Beatles For Sale

Surfin' USA - The Beach Boys - Surfin' U.S.A.

No Particular Place To Go - Chuck Berry - St. Louis To Liverpool

Around And Around - The Animals - The Animals

Oh Baby Doll - The Pretty Things - The Pretty Things

pretty things.jpg

Too Much Monkey Business - The Yardbirds – Five Live Yardbirds

Carol - The Flamin' Groovies - Teenage Head

13 Question Method - Ry Cooder - Get Rhythm

C'est La Vie - Emmylou Harris - Luxury Liner

The Promised Land - Johnnie Allan – Johnnie Allan Sings

I'm Talking About You - Rick Nelson - Garden Party

Too Much Monkey Business - Elvis Presley - From Nashville To Memphis: The Essential 60's Masters

Nadine - John Hammond, Jr. - Southern Fried

The Promised Land - Dave Edmunds - Rockpile

You Can't Catch Me - John Lennon - Rock 'N' Roll

Havana Moon - Levon Helm – Levon Helm and The RCO All-Stars

Johnny B. Goode - Grateful Dead - Skull & Roses

School Day (Ring Ring Goes The Bell) - Chuck Berry - After School Session

Almost Grown - The Lovin' Spoonful - What's Shakin'

Sweet Little Rock 'n' Roller - Rod Stewart - Smiler

Memphis - John Cale - Animal Justice

hula hoop.jpg

Bonus tracks:

No Money Down - Duane Allman - Skydog: The Duane Allman Retrospective

You Never Can Tell - Ronnie Lane - Ronnie Lane's Slim Chance

Memphis - The Faces - A Nod Is As Good As A Wink...To A Blind Horse

Downbound Train - Chuck Berry – After School Session

Carol [Live] - The Rolling Stones - Get Yer Ya-Ya's Out!

Memphis, Tennessee - Sandy Bull - Re-Inventions

Back In The USA - MC5 - Back In The USA

Monkey Business - The Youngbloods - Earth Music

Maybelline - George Jones - The Essential - The Spirit Of Country

chuck-barber-.jpg



Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

18-03-17

TRISTESSE ANDERLECHTOISE

DSC_0224.JPG

“…aangezien elektrische stroom kostbaar is en een in zijn eigen autonomie ingesponnen mens het best zonder dat licht kan stellen, heb ik lange nachten.”
Hermann Broch, Huguenau of de zakelijkheid

Als ik vanuit mijn werkkamer naar buiten kijk zie links van me de bomen van het Astridpark en een stukje van het stadion van Anderlecht. Aan dat stadion heb ik me jarenlang geërgerd omdat het zoveel ruimte van het park in beslag neemt. Maar die ergernis is langzaam weggeëbd. Eerst is er berusting voor in de plaats gekomen, daarna heb ik mij stilzwijgend met de mastodont verzoend. Voor mij mag het hele Astridpark nu voetbalstadion worden. Dan kan ik er ooit misschien nog eens een keer naar U2 gaan kijken, of naar Lady Gaga.
Het stadion is zowat het enige wat in deze buurt nog enige aantrekkingskracht uitoefent. Ik heb nooit van voetbal gehouden – maar ik ben er ook niet tegen. Dat zou absurd zijn. Soms gebeurt het zelfs dat ik opga in een match. Dan voel ik mij een echte Belg, een Rode Duivel, of afhankelijk van waar ik mij bevind nog iets anders, vorig jaar in Parijs bijvoorbeeld was ik nog een Portugees. Als het stadion er niet zou zijn zou deze buurt helemaal doodbloeden.  Nu zijn er nog wat supporterscafés en als er een match is staan er kraampjes met frieten en Anderlecht-parafernalia. Voor de rest is er niets en zeker niets dat me uitnodigt tot een wandeling. Ik zou op zijn minst een uur per dag moeten wandelen, niet alleen voor het heil van mijn lichaam maar zeker ook voor dat van mijn geest. (Het is zelfs dom onderscheid te maken tussen die twee). Waar echter kan ik naartoe? Het Pajottenland is pittoresk, maar om daar te geraken moet ik langs drukke steenwegen lopen en dan nog eens de ziekmakende Ring oversteken. Al die razende monsters daar beneden, meestal met maar één inzittende. Een ding is zeker: mocht ik er ooit een eind aan maken zou het niet daar zijn. Het is er veel te afzichtelijk. Stel je voor dat er leven is na de dood en dat je je alleen maar je allerlaatste indrukken zou herinneren, tot in de eeuwigheid. Geen sprake van. Als ik ooit zelfmoord zou plegen zou het op een van de Bovenwindse Eilanden zijn. Ik vermoed namelijk dat het daar mooi is. Maar vrees niet: ik wil vooral leven. Gisteren hoorde ik nog een mooi liedje, ‘Live Til You Die’ van Emitt Rhodes. Die titel is mijn levensmotto. Ik kan dan wel somber en melancholisch zijn – en dat duurt nu al een zestal maanden - , ik kan ook tevreden zijn met kleine dingen. Ik moet deze kamer niet eens verlaten. Nu zie ik bijvoorbeeld de oranje en bruine dakpannen van het huis aan de overkant van de straat en de grijze duif op datzelfde dak, die daar rustig zit. Te wachten wilde ik schrijven. Maar ik denk niet dat ze wacht, ze zit alleen maar. Kijk, nu is ze weg. Waarom zou ik hier dan niet gewoon maar wat zitten, zonder meer. Ach ja, omdat mijn huisarts me aanraadt om een uur per dag te wandelen. En hij heeft natuurlijk gelijk. Soms zie ik op Instagram foto’s van mensen die wandelingen maken. ‘My daily walk’ staat er dan onder. Je ziet beelden van het mooiste dat de aarde te bieden heeft: bloemen, bomen, schilderachtige paadjes, zachtaardige dieren, een rivier… Wat ben ik dan jaloers. Als ik wil gaan wandelen in een betoverende omgeving moet ik eerst een kwartier naar de metro door fijn stof lopen. Dan op de metro stappen, hopend dat niemand zich opblaast, en vervolgens is het nog bijna een uur tot Hermann-Debroux, waar mijn gezonde wandeling eindelijk kan beginnen. Het is goed mogelijk dat de zon schijnt als ik hier buitenkom en dat het regent als ik in metrostation Hermann-Debroux boven de grond kom. Of dat ik onderweg ergens moet uitstappen omdat die hele Hermann-Debroux in rook is opgegaan. Ik vraag me altijd af naar wie dat station is genoemd. Waarschijnlijk naar een schepen of een voorzitter van iets. Een zakkenvuller, zoals de mensen zeggen. Waarom niet naar Hermann Hesse, of liever nog naar de geniale schrijver Hermann Broch? Wie nooit iets van hem gelezen heeft raad ik ten stelligste de slaapwandelaarstrilogie aan (bestaande uit ‘Pasenow of de romantiek’, ‘Esch of de anarchie’ en ‘Huguenau of de zakelijkheid).

Mijn oplossing is: af en toe een reis maken. Op de plaats van bestemming wandel ik dan ongeveer vijf uur per dag. Zo haal ik mijn schade in en zie ik ook de schoonheid van de grotere wereld. Dan hoef ik mij niet tevreden te stellen met een dakpan of met een boek van een van de vele Hermannen. Zeker is het nooit mijn ambitie geweest duivenmelker te worden. Mijn vader was duivenmelker. Kort voor zijn dood heeft hij al zijn duiven een voor een de strot omgewrongen.

DSC_0242.JPG

Foto's: Martin Pulaski, Anderlecht, 2008

04-03-17

ZERO DE CONDUITE: NEW ORLEANS

queen ida.jpg

Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popcyclus op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een eenhoornkop. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Het wordt een beetje een traditie dat ik begin maart een programma maak over en met muziek uit New Orleans en Louisiana. Ik ga niet gemaskerd door het leven maar heb sinds mijn kinderjaren een zwak voor carnaval, hoewel ik er al tientallen jaren niet aan meedeed. Muziek, maar ook film (vooral ‘Easy Rider’), heeft me al lang geleden vertrouwd gemaakt met  Mardi Gras in New Orleans, een onevenaarbaar feest. Maar New Orleans is niet alleen de stad van carnaval en Mardi Gras: het is ook de bakermat van jazz, blues, rock & roll, r&b en funk. Eigenlijk is muziek de essentie van deze prachtige, zwoele stad met haar vrolijke en tragische geschiedenis. Voor het echte Mardi Gras zijn we een paar dagen te laat, maar zelfs degenen die nu aan het vasten zijn kunnen nog altijd meegenieten van de heerlijke muziek.

Deze aflevering van Zéro de conduite mag ook beschouwd worden als een extra-episode van de geweldige serie ‘Treme’. Veel luisterplezier!

Louis Armstrong.jpg

Going Back To New Orleans - Joe Liggins & His Honeydrippers - Creole Kings Of New Orleans

I Just Can't Get New Orleans Off My Mind - Irma Thomas & Marcia Ball - Goin' Home: A Tribute To Fats Domino

Tou' Les Jours Ç'est Pas La Même (Every Day Is Not The Same) - Carol Fran - Our New Orleans: A Benefit Album

King Of The Zulus - Louis Armstrong - The Best Of The Hot Five And Hot Seven Recordings

Mardi Gras In New Orleans - Fats Domino - Traveling Man: A Blues Travel Guide

Tipitina - Professor Longhair - No Buts, No Maybes. Hot in New Orleans! The 1949-1957 Recordings

Stack-A'Lee - Archibald - New Orleans Rhythm and Blues: Good Rockin' Tonight

Bop Sit-In Blues - Edgar Blanchard - Creole Kings Of New Orleans

Frog Legs - Lloyd Price - Creole Kings Of New Orleans

Rich Woman - Li'l Millet and his Creoles - Creole Kings Of New Orleans

Watch Her, Whip Her - James Sugarboy Crawford - James Crawford - The chronological James Sugarboy Crawford 1953-1954

Saturday Night Fish Fry - Blue Dots – Single, Ace label

irma-thomas.jpg

 

The Monkey - Dave Bartholomew - The Big Beat: The Dave Bartholomew Songbook

Peanut Vendor - Alvin Tyler – Rockin’ and Rollin’

I'll Never Be Free - Paul Gayten - New Orleans Rhythm and Blues: Good Rockin' Tonight

There Is Something On Your Mind - Big Jay McNeely & His Blue Jays - Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 3

I Love You Still - Zilla Mayes – Allen Toussaint: The Lost Sessions

I'm A Fool To Care - Joe Barry - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 9

The Things That I Used To Do – Guitar Slim aka Eddie Jones – Sufferin’ Mind

Let The Good Times Roll - Earl King - Let The Good Times Roll

New Orleans Shuffle - Johnny Otis And His Orchestra - The Original Johnny Otis Show

Oooh-Whee Baby - Art Neville – Specialty Records single, 1957 / Mardi Gras Rock & Roll, Ace

I Love To Rock N Roll - Eddie Bo - Ace Records single, 1959

Sea Cruise - Frankie Ford – Ace Records single, 1959

I Feel Good - Shirley & Lee – Alladin Records single, 1956

Storm Warning - Mac Rebennack – Rex Records single, 1959

Ful Il Sa - Queen Ida & The Bon Ton Zydeco Band - J'ai Été Au Bal (I Went To The Dance)

La Danse De Mardi Gras - The Balfa Brothers - The Balfa Brothers Play Cajun Music Vol. 1

Allons Tuer La Tortue - Nathan Abshire - Great Cajun Accordionist

J'ai Ete Au Zydeco - BeauSoleil - Allons A Lafayette

Ooh Poo Pah Doo - Part I - Jessie Hill – Minit label single, 1960

I Like It Like That, Part 1 - Chris Kenner - Instant Records single, 1961

Rockin Pneumonia & the Boogie Woogie Flu - Huey Smith – Rockin’ Pneumonia

A Certain Girl - Ernie K-Doe - The Minit Records Story

Get Out of My Life Woman - Lee Dorsey – Allen Toussaint: The Lost Sessions

I Thought I Heard Buddy Bolden Say - Dr. John - Goin' Back To New Orleans

Brother John Is Gone / Herc-Jolly-John - The Wild Magnolias - Our New Orleans: A Benefit Album

Professor_Longhair-2.jpg

Bonus Tracks:

Talkin' 'Bout New Orleans - The Meters - Fire On The Bayou

Hu Ta Nay - Donald Harrison - Treme: Music From The HBO Original Series

My Feet Can't Fail Me Now - Dirty Dozen Brass Band - Our New Orleans: A Benefit Album

Gossip - Cyril Neville - What It Is! Funky Soul and Rare Grooves (1967-1977)

Hercules - Aaron Neville - The Lost Sessions

Yes We Can Can - Allen Toussaint - Our New Orleans: A Benefit Album

Iko Iko - Dr. John - Gumbo

Prayer For New Orleans - Charlie Miller - Our New Orleans: A Benefit Album

Year Down In New Orleans - Nanci Griffith - Once In A Very Blue Moon

After Mardi Gras - Steve Earle - The Low Highway

Do You Know What It Means To Miss New Orleans? - Preservation Hall Jazz Band - Our New Orleans: A Benefit Album

Blue Bayou Shuffle - Cookie & The Cupcakes - The  Goldband Records Story

wildtchoupitoulas-LP2.JPG

easy rider graveyard trip.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin ‘Davis’ Pulaski
Afbeeldingen: Queen Ida, Louis Armstrong, Irma Thomas, Professor Longhair, Wild Tchoupitoulas, Easy Rider (New Orleans Graveyard scene)

04-02-17

ZERO DE CONDUITE: WINTER

zero,zéro de conduite,winter,februari,winterliederen,stilte,sneeuw,seizoenen,sprakeloosheid,radio centraal,106.7,streaming,antwerpen,wit,dansen,trouwen,nieuw begin,lente,zomer,selectie,keuze,rock,pop,country,folk,blues,jazz,soul,indie,resist!

 Zéro de conduite is een stemmingsafhankelijke, twee uur durende populaire popsuite op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenkop. Uniek in het zich steeds verder uitstrekkende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.
jesse sykes 2.jpg

Als de herfst het seizoen is van de melancholie dan is de winter dat van de sprakeloosheid. De winter is het seizoen van de stilte. Van een onuitsprekelijke treurigheid. Van een verlangen naar niet meer dan wat wit. Het seizoen van stille wandelingen in pure witte sneeuw maar ook van het verraderlijke licht van kerstmis en nieuwjaar, wanhopige feesten van het einde - of van een nieuw, vaak zinloos begin.
Maar de winter is ook het wit van de eerste pagina van een nieuw cahier. Nieuwe voornemens, het aanvoelen van grootse avonturen. Het wordt bijna lente. Misschien gaan we wel trouwen? Zeker gaan we dansen, al is het nog traag, onze passen trager dan onze slapende gedachten. Als de lente de liefde is, is de winter de verliefdheid. Het einde en het begin. Waar wachten we nog op? Laten we ons overgeven aan de stilste liederen die we kennen, winterliederen. (En de zomer? De zomer, dat weet iedereen, is uitbundige seks – maar die melodie is voor later).

Veel luisterplezier.

 bettye lavette.jpg

Winter - The Rolling Stones - Goats Head Soup -  Jagger, Richards

Thru The Winter - Bettye LaVette - A Woman Like Me - Dennis Walker

Snow In San Anselmo - Van Morrison - Hard Nose The Highway - Van Morrison

Fifteen Feet Of Pure White Snow - Nick Cave & The Bad Seeds - No More Shall We Part - Nick Cave

Sketch For Winter - The Durutti Column -The Return of the Durutti Column - Vini Reilly

Winter Hunter - Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Oh, My Girl – Jesse Sykes

Flowers In December - Mazzy Star - Among My Swan - Hope Sandoval, David Roback

Through December - Laura Veirs - The Triumphs & Travails Of Orphan Mae - Laura Veirs

January - Thurston Moore - Demolished Thoughts – Thurston Moore

Snowflakes Are Dancing - Kurt Vile - Wakin On A Pretty Daze – Kurt Vile

Winterlong - Neil Young & Crazy Horse - Live At The Fillmore East – Neil Young

Winter In - Gene Clark - White Light - Gene Clark

Australian Winter - Sun Kil Moon - Admiral Fell Promises - Sun Kil Moon

Snowin' On Raton - Townes Van Zandt - At My Window – Townes Van Zandt

If We Make It Through December - Merle Haggard - Down Every Road: 1962-94 - Merle Haggard

Six Feet Of Snow - Little Feat - Down On The Farm - Lowell George, Keith Godchaux

I Felt The Chill Before The Winter Came - Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane - Elvis Costello

Angel In The Snow - Elliott Smith - New Moon - Elliot Smith

Ghost in the Snow - Damien Jurado - Ghost of David – Damien Jurado

Winterlicht - Raymond Van Het Groenewoud - Een jongen uit Schaarbeek -  Van Het Groenewoud

De Winter - Boudewijn de Groot - Het Eiland In De Verte -  Nijgh, De Groot

Ashes in winter light - Elysian Fields - The Afterlife - Jennifer Charles, Oren Bloedow

Faded From The Winter - Iron And Wine - The Creek Drank The Cradle - Sam Beam

White Winter Hymnal - Fleet Foxes - Fleet Foxes - Robin Pecknold

January Hymn - The Decemberists - The King Is Dead – Colin Meloy

Dead Of Winter - Eels - Electro-Shock Blues – Mark Oliver Everett

January Wedding - The Avett Brothers - I And Love And You - Scott Avett, Seth Avett

Winter Road - Bill Callahan - Dream River - Bill Callahan

Winterlude - Bob Dylan - New Morning - Bob Dylan

elysianfields.jpg

Bonus Tracks 

Song For A Winter's Night - Gordon Lightfoot - The Way I Feel - Gordon Lightfoot

Ten Degrees And Getting Colder - Nanci Griffith - Other Voices, Other Rooms – Gordon Lightfoot

A Hazy Shade Of Winter - Simon & Garfunkel - Bookends – Paul Simon

Cold Wind - Spirit - Clear - Jay Ferguson

Fall Breaks And Back To Winter - The Beach Boys - Smiley Smile - Brian Wilson

Winter Night - Scott Walker - Scott 3 – Scott Walker

Winter Lady - Leonard Cohen - Songs Of Leonard Cohen - Leonard Cohen

Winter Song - Nico - Chelsea Girl - John Cale

Winter is Blue - Vashti Bunyan - Just Another Diamond Day - Vashti Bunyan

Wintertime Love - The Doors - Waiting For The Sun – The Doors

Time Will Bring You Winter - Richard Hawley - Standing At The Sky's Edge - Richard Hawley

Winter in the Hamptons - Josh Rouse - Josh Rouse - Rouse, Tashian

Winter Song - The Head And The Heart - The Head And The Heart

Winter's Come And Gone - Gillian Welch - Hell Among The Yearlings - Gillian Welch, David Rawlings

Winter Is Gone - John Renbourn - John Renbourn – Peter Attwood

bob-dylan-new-morning.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Hiroshige, Jesse Sykes, Bettye Lavette, Elysian Fields, Bob Dylan

26-01-17

HEIDEGGER, ONDERGESNEEUWD

anselm kiefer winterlandschap.jpg

Eendagsvlieg geruisloos tussen de kruimels
Spraakzaam je hart reeds in schuchter zonlicht
Je handen nog nabloedend van gebroken nachtglas
Gestelpt als alle verleden, vergeten bijna -
Een verzonken koninkrijk van de staven.

In de spiegel zien allen dat niemand iemand liefheeft
Beursbestormer net zo min als zelfmoordpiloot
Als winnaar van poëziewedstrijden, als gewone verliezer
Restafval zegt de radio, ondergesneeuwd slagveld
Voor de rest de mond dood van versterving.

Morgen staat daar onafgewerkt een toren
Volgestouwd met oude onuitgesproken spreuken
Van mensen die zich vestigen wilden ver weg
Van de wetten van het koude verstand
Van de redevoeringen van eerloze polygrafen.

Wie kent nog van deze aardbewoners de holle wegen
De wijze waarop zij bewogen, hun magere gebaren
Op het netvlies gebrand en vervolgens verbrand
Het offer van kleine aders voor de wrede god liefde
Kijk, je wijd open ogen waarin altijd alle vergif verging.

Martin Pulaski, 26 1 2017

...

Afbeelding: Anselm Kiefer, 1970
"Each man has his own dome, his own perceptions, his own theories. There is no one god for all."

23-01-17

VOOR HET RAAM

Angela-Davis-.jpg

Zondagochtend. Ik luister naar ‘At My Window’ van Townes Van Zandt, een van de allermooiste liedjes die ik ken. De onmiskenbare stem van Townes en de viool van Mark O’Connor vervullen mij met een zeldzame warme melancholie. Ik kijk door het raam naar de koude straat, badend in het zonlicht. Boven de huizen en de bomen aan de overkant lijkt alles stil, zelfs de vogels in hun vertrouwde en toch altijd raadselachtige vlucht. Het is een goede stilte die ik hoor – tussen de noten en de woorden in het lied en daarbuiten boven de daken en de kale bomen. Het is goed als alles samenvalt, als je voelt dat het kleine ook het grote omvat.

Ik verander elke dag wat. Kleine danspassen, onzichtbaar, traag, zoals de bruine vlekjes op mijn vingers. Die veranderen ook, maar je ziet ze niet bewegen. Maar gelukkig niet zo snel als tulpen groeien, hoewel je daar evenmin beweging in ziet.

TownesVanZandt.jpg

De hele dag staat nog in het teken van de Women’s March van gisteren. Ook dat massaal protest, die vredevolle revolutie, maakt me blij – maar in dit geval zonder enige melancholische ondertoon. Een muzikaal voorbeeld van dat gevoel kan ik niet zo meteen vinden. Misschien ‘Ice Cream Man’ van Jonathan Richman? We kijken naar speeches van Ashley Judd, Madonna, Angela Davis en Robert de Niro. In weerwil van hun verscheidenheid – intens, zakelijk, intellectueel, krachtdadig – hoor ik hun stemmen samenvloeien, een koor van solidariteit ontstaan. Wat heb je aan dergelijke betogingen, schrijven sommige kranten, de eisen en verwachtingen lopen zo uiteen. Er is geen eenheid. Maar die eenheid hoor ik wel en die zit net in het verschil, in de meerstemmigheid. Zal de nieuwe president nu slecht slapen? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk herleidt hij dit wereldkoor tot een detail, tot wat dwaze vrouwenstreken.

ashley judd.jpg

Gerust ben ik er niet in. Trump is extreem narcistisch en narcisten met zoveel macht zijn gevaarlijk. Kijk maar naar Mussolini. Paus Franciscus maakte (tussen de regels) een vergelijking met Hitler. ‘Hitler heeft de macht niet gestolen. Hij werd verkozen door zijn volk en heeft dat volk daarna vernietigd’, benadrukte de paus. De mensen zeggen ‘laat ons een redder zoeken die ons onze identiteit kan teruggeven, en laat ons ons beschermen met een muur, met prikkeldraad, met eender wat, zodat de anderen onze identiteit niet kunnen afnemen. En dat is zeer erg.’
Trump heeft van leugens, bedrog en zelfbewieroking zijn handelsmerk gemaakt. De bespottelijke weelde van zijn toren, van zijn woningen, zijn kamers, zijn kleren, zijn hele hofhoudding. Hol en leeg en zinnenprikkelend zoals de inrichting en verlichting van casino’s. Wansmakelijk zoals reclame voor hamburgers en SUV’s. Zijn speech, “een eigenhandig geschreven filosofisch traktaat”, ontleende hij voor een deel aan de film ‘Avatar’, aan liedjes van Woody Guthrie, Bruce Springsteen, aan speeches van Bernie Sanders… Ik hoorde er zelfs Stalin in. Mocht ik gelovig zijn zou ik zweren: dit is de incarnatie van Satan. Alles aan hem en aan de gevaarlijke bende miljardairs met wie hij zich omringt is verachtelijk. Zullen we met hem moeten leren leven, zoals ik als kind heb leren leven met de atoombom, of zal het volk dat hem democratisch verkozen heeft hem vroegtijdig ten val brengen?
Ik weet dat ik romantisch en naïef ben, maar ik geloof dat de vrouwen ons geleidelijk aan zullen bevrijden, niet alleen van Trump maar van elke vorm van onrechtvaardigheid. Vrouwen en tedere mannen – zoals Townes van Zandt er een was, zoals Woody Guthrie, zoals Allen Ginsberg, zoals Jim Jarmusch. Alle vrouwen en alle mannen die zich geen rad voor de ogen laten draaien, dienstweigeraars, burgerlijk ongehoorzamen, gerevolteerden. Mensen zoals jij die dit leest.

 we the people.jpg

 

09-01-17

WAPENSTILSTAND

2 peter sellers being there.jpg

TIEN DAGEN DIE MIJN WERELD DEDEN WANKELEN
(hoofdstuk 13)

Dag 10: 11 november 2016


“Ik wil steeds meer leren, het noodzakelijke aan de dingen als het schone beschouwen – zo zal ik een van diegenen zijn die de dingen schoonheid verlenen. Amor fati: dat zij van nu af aan mijn liefde! Ik wil geen oorlog voeren tegen al wat lelijk is. Ik wil niet aanklagen, ik wil niet eens de aanklagers aanklagen. Wegkijken zij mijn enige ontkenning! En, alles bij elkaar en in het groot: ooit wil ik nog eens uitsluitend iemand zijn die ja zegt!”*

Een talloos aantal werelden en zeker één die wankelt. En een zee van mogelijkheden. “Morgen zal ik niet schrijven”, schreef ik gisteren. Hoe lang heeft dat morgen geduurd? Ik wil er niet over nadenken, nooit goed geweest in rekenkunde. Ik zou kunnen opsommen wat ik allemaal gedaan en gelaten heb. Lijstjes maken. Een boek van Henri Bergson gekocht, dat heb ik, ‘Tijd en vrije wil’, niet toevallig een beschouwing over de tijd. De objectiveerbare, meetbare tijd tegenover de duur (la durée), die niet meetbaar is, omdat zij voortdurend stroomt en verandert. Gelezen heb ik het nog niet, maar dat zal niet lang meer duren… En voor de rest? Mijn ogen en oren gebruikt, gelegen, gezeten. Opgestaan is plaats vergaan.

BERGSON-TRANQUILLOU.jpg

Vandaag wapenstilstand, maar wat betekent dat nog? Bijna overal oorlog, moord en doodslag. Wat ooit ‘rebels without a cause’, hippies en yippies waren zijn nu jihadi’s. Hetzelfde fundamentele ongenoegen, een vergelijkbaar radicalisme, maar een andere ‘strijd’. ‘Terreur’ wordt dat fenomeen voorbij goed en kwaad, voorbij het humanisme, genoemd; maar is terreur wel de juiste term? We kennen de terreur van de Franse revolutie, het schrikbewind, omdat dàt tot de geschiedenis behoort, maar datgene waarvoor we nu bang zijn – en door de machthebbers bang voor worden gemaakt – is een nieuw fenomeen, het is in beweging, niet meetbaar, we kunnen er geen vat op krijgen. We kunnen er zelfs niet over nadenken, vandaar al die meningen en opinies. Van wapenstilstand geen sprake. Er zijn wapens, er worden aan de lopende band wapens geproduceerd, dus worden ze gebruikt. Opslagplaatsen zijn duur.

fuck the man.jpg

Leonard Cohen is dood. Gestorven op 7 november, net voor Donald Trump de Amerikaanse verkiezingen zou winnen. Op die dag schreef ik over Isabelle Huppert en de film ‘L’Avenir’, over vulgaire verkiezingsshows, over Karst Woudstra en August Strindberg. Bovendien zat ik me af te vragen of er tussen mij en Trump maar “six degrees of separation” bestaan. Indien dat zo is, wat houdt mij dan tegen om naar hem toe te gaan en hem op andere gedachten te brengen? Zoveel mogelijkheden. In ‘Being There’ van Jerzy Kosinski kan een tuinier zelfs president worden. Overigens vind ik de filmversie (Hal Ashby) beter. Maar het boek, in Nederlandse vertaling, wordt hier in huis gekoesterd: mijn Laura kreeg het in mei 1981 cadeau van onze vriend Joseph.

Eigenlijk mag je nooit vergelijken. Ik wil ik dat zeker niet doen met twee kunstenaars, de ene een starman en de andere een beautiful loser – de enige duidelijke overeenkomst is dat beiden nu dood zijn. Of wacht, er is nog een overeenkomst: ook bij de dood van Leonard Cohen lijkt het erop of heel de wereld in rouw is. Over mijn gevoelens over Cohens overlijden wil ik niet veel zeggen. Heel lang geleden heb ik ‘Beautiful Losers’ gelezen. Voor mij was Leonard Cohen een dichter. Een dichter die zijn recitaties begeleidde – of liet begeleiden - met gitaar, met enkele andere instrumenten, met een tweede of derde stem. In het begin hield ik veel van ‘Sisters of Mercy’ en ‘Bird on a Wire’. Vervolgens duurde het tientallen jaren eer ik Leonard Cohen opnieuw ging beluisteren. Ik luisterde naar zijn teksten. Ik las ze in een bundel. Ik verslond ze. Het waren parels, juwelen. Leonard Cohen was een goudsmid. Hij kon alles. Het mooiste aan de man vond ik dat hij deed alsof hij een niemendal was. En zelfs dat deed hij niet. Leonard Cohen leek op mij – of ik op hem: hij was er niet, is er niet en ik ben er ook niet**. Ooit ben ik er geweest, maar dat is lang geleden. Het was in de dagen dat ik naar ‘Sisters of Mercy’ en ‘Bird on the Wire’ luisterde. En meer nog naar ‘Sitting By the Window’, maar dat is een ander verhaal voor een andere dag. Deze tiende en laatste dag van mijn tien dagen in de ‘woestijn van de werkelijkheid’ wil ik afsluiten met woorden van Leonard Cohen:

Now I greet you from the other side of sorrow and despair, with a love so vast
And so shattered, it will reach you everywhere.
And I sing this for the captain whose ship has not been built, for the mother in
Confusion, her cradle still unfilled.
For the heart with no companion, for the soul without a king. for the prima
Ballerina who cannot dance to anything.
Through the days of shame that are coming, through the nights of wild distress,
Though your promise counts for nothing, you must keep it nonetheless.
You must keep it for the captain whose ship has not been built. for the mother in
Confusion her cradle still unfilled.
For the heart with no companion, for the soul without a king, for the prima
Ballerina who cannot dance to anything.***

lc-26-oct-1963-allan-r-leishman-montreal-star-library-and-archives-canada-pa-190166-light-scaled1000.jpg

~~~


* Friedrich Nietzsche, De vrolijke wetenschap, 276

**Versta me niet verkeerd: ik wil me op geen enkele manier met Leonard Cohen vergelijken en al zeker niet als dichter. Het gaat om een manier van in de wereld zijn. Maar zelfs mijn vorm van afwezig zijn, van onzichtbaar zijn is niet vergelijkbaar. Voor Leonard Cohen heb ik alleen maar respect. Voor mezelf? Dat denk ik niet. You're invisible now, you got no secrets to conceal.

***Leonard Cohen, Heart With No Companion

07-01-17

ZERO DE CONDUITE: PAARDEN

3 shooting4-1600x900.jpg

Zéro de conduite is een excentriek POPprogramma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve man en een paardenkop. Uniek in het zich steeds verder uitstrekkende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.


Vanavond worden we paardenfluisteraars, paardenluisteraars, paardendieven, Lonesome Cowboys, Lone Riders, Lucky Lukes (met Jolly Jumper, het snelste paard van het Wilde Westen). We herinneren ons de postkoets, de pony express, The Searchers, Bonanza, Fury, The Shooting (met de allermooiste paarden op film). Westerns! De boeken van Cormac McCarthy, waaronder All the Pretty Horses. Hobbelpaardjes, kermispaarden, pony’s, Wild Horses of Fire van Sergej Parajanov, de Hoetsoelen… En ook deze paragraaf van Jonathan Swifts ‘Gulliver’s Travels’ schiet ons te binnen:

“In speaking, they pronounce through the nose and throat, and their language approaches nearest to the High Dutch of Germany, of any I know in Europe; but is much more graceful and significant. The Emperor Charles V made almost the same observation, when he said, that if he were to speak to his horse, it should be in High Dutch.”

En vooral luisteren we vanavond naar paardenliederen.

Veel luisterplezier!

1 Tuvans_Horse_riding.jpg

Happy Trails – The Good Life - Roy Rogers & Dale Evans With Frank Worth & His Orchestra - Dale Evans

Red River Valley - Fifty Miles To Travel - The Delmore Brothers - Traditional

High Noon (Do Not Forsake Me) – High Noon OST - Tex Ritter - Dimitri Tiomkin, Ned Washington

Blue Moon - Sunrise - Elvis Presley - Richard Rogers, Lorenz Hart

Two White Horses In A Line - The Songsters Tradition: Before The Blues - Joe Evans & Arthur McClain

My Old Horse Died - His Folkways Years 1963-1968 - Dock Boggs - Traditional

Six White Horses - The Harrow & The Harvest - Gillian Welch – Rawlings, Welch

Ballad Of A Runaway Horse - Cowgirl's Prayer - Emmylou Harris - Leonard Cohen [Ballad of the Absent Mare]

She Loves To Ride Horses - The Dark - Guy Clark – Guy Clark, Keith Sykes

Pinto Pony - Jack-Knife Gypsy - Paul Siebel - Paul Siebel

One Way Rider - Rockabilly Blues - Johnny Cash & June Carter Cash - Rodney Crowell

Rider In The Rain – Little Criminals - Randy Newman – Randy Newman

A Horse In The Country – Blackeyed Man - Cowboy Junkies – Michael Timmins

Silver Stallion - Jukebox - Cat Power - Lee Clayton

1 catpower jukebox.jpg

All The Pretty Horses - Selections from Road Atlas 1998-2011 - Calexico - Traditional arranged by J. Burns

Death Rides A White Horse - Black Pudding - Mark Lanegan & Duke Garwood - Mark Lanegan & Duke Garwood

Pony - Mule Variations - Tom Waits - Tom Waits

Jenny's Got A Pony - The Neighborhood - Los Lobos - David Hidalgo, Louie Pérez

New Pony - Street Legal - Bob Dylan - Bob Dylan

Long Grey Mare - Peter Green's Fleetwood Mac - Fleetwood Mac - Peter Green

Pony Blues – Living the Blues - Canned Heat - Traditional arr. Canned Heat

Pony Boy - Brothers And Sisters - The Allman Brothers Band - Richard Betts

Chestnut Mare - (Untitled) - The Byrds - Roger McGuinn, Jacques Levy

Ridge Rider - Judee Sill’s First Album - Judee Sill – Judee Sill      

White Horse - Case History - Kevin Coyne - Kevin Coyne

Broken Horse - Explosions in the Glass Palace - The Rain Parade – Stephen Roback

Horse Out in the Rain - 20 Granite Creek - Moby Grape – Peter Lewis

Horse Head Fiddle – Folklore - 16 Horsepower - Traditional

For the Horse, Etc. - Sundowner - Steve Gunn - Steve Gunn

Horses In My Dreams - Stories From The City, Stories From The Sea - PJ Harvey - PJ Harvey

Horses - Greatest Palace Music - Bonnie "Prince" Billy - Brendan Croker, Jon Langford, Sally Timms

cowboy junkies.jpg


Bonus Tracks:

Silver Rider - The Great Destroyer - Low - Alan Sparhawk, Mimi Parker, Zak Sally

Let Me See The Colts - A River Ain't Too Much To Love - Smog - Bill Callahan

Horses - American Dreamer - Frankie Lee - Frankie Lee

Wild Horses - Sticky Fingers - The Rolling Stones - Mick Jagger, Keith Richards

God's Wing'ed Horse (Featuring Julie Miller) - The Majestic Silver Strings - Buddy Miller - Bill Frisell

Horses – Chinatown - The Be Good Tanyas - The Be Good Tanyas

The Long Riders - The Long Riders: Original Motion Picture Soundtrack - Ry Cooder - Ry Cooder

The Horses - Duchess Of Coolsville: An Anthology - Rickie Lee Jones - Rickie Lee Jones, Walter Becker

Happy Trails - Happy Trails – Quicksilver Messenger Service – Traditional

Horses – Horses - Patti Smith – Patti Smith

searchers3.jpg


Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

25-12-16

EEN JAAR IN POPULAIRE MUZIEK

okkervil-river-will-sheff.png

Het voorbije jaar luisterde ik weinig naar nieuwe muziek. Ik heb de indruk dat het elk jaar wat minder wordt. De reden daarvoor is dat het leven kort is. Er zijn nog zoveel boeken die ik niet gelezen heb (of wil herlezen). Er zijn zoveel films die ik nog wil zien, zoveel landen en steden bezoeken, zoveel kunstwerken bewonderen… De twintig elpees/cd’s hieronder drongen wel door tot mijn oren en mijn hart. De volgorde waarin ze terecht gekomen zijn heeft niet echt veel belang. Maar ik geef toe dat Will Sheff (Okkervil River) mij dit jaar het meest heeft ontroerd. 

  1. Okkervil River – Away

    1 okkervil river.jpg


  2. Wilco – Schmilco

    2-wilco-schmilco-1000x1000.jpg

  3. David Bowie – Blackstar

    3 david-bowie-blackstar.jpg

  4. Drive-By Truckers – American Band

    4 DBT_AmericanBand_Cover_500.jpg

  5. Rolling Stones – Blue & Lonesome

    5 rolling stones.jpg

  6. Ryley Walker – Golden Sings That Have Been Sung

    6 ryley.jpg

  7. Hope Sandoval and the Warm Inventions – Until the Hunter

    7 hope sandoval.jpg

  8. Margo Price – Midwest Farmer’s Daughter

    8 margo.jpg

  9. Jesu/Sun Kil Moon – Jesu/Sun Kil Moon

    9 jesu sun kil.jpg

  10. Case/Lang/Veirs – Case/Lang/Veirs

    10 case lang veirs.jpg

  11. Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree

    11 skeleton tree.jpg

  12. Steve Gunn – Eyes On the Lines

    12 steveGunn_EyesOnTheLines-copy.jpg

  13. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project

    13 hope six.jpg

  14. Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Earth

    14 sturgill-simpson-sailor-guide.png

  15. Brian Eno – The Ship

    15 BrianEno_TheShip_2016.jpg

  16. Cass McCombs – Mangy Love

    16 cass mccombs.jpg

  17. Elysian Fields – Ghosts Of No

    17 Ghosts_of_No.jpg

  18. Leonard Cohen – You Want It Darker

    18 leonard-cohen-you-want-it-darker-5746.jpg

  19. M. Ward – More Rain

    m-ward-more-rain2.jpg

  20. Lucinda Williams – The Ghosts Of Highway

    20 lucinda williams ghosts of highway 20.jpg

24-12-16

MET RYLEY WALKER NAAR EEN ANDERE DIMENSIE

ryley walker 2.jpg

TIEN DAGEN DIE MIJN WERELD DEDEN WANKELEN 
(hoofdstuk 12)

Dag 9: 10 november 2016 

Waar waren we bijna verdronken? In Patti Smith’s zee van mogelijkheden? Goed mogelijk want in een imaginaire zee kun je niet echt verdrinken, tenzij je zoals Alice een denkbeeldig bestaan leidt. Vandaag hebben we nog natte voeten, maar we staan als alle echte stuurlui weer aan wal. Ja, we lopen op wankele benen, onze geest is beneveld, in onze kamers hangt een dikke mist, ook al schijnt daarbuiten de zon. Inmiddels is het 10 november. Onze nood aan een escapade is groot. Anywhere out of the world, schreef Baudelaire. Maar hoe wankel ons bestaan ook mag wezen, toch willen we hier blijven, willen we doorgaan met een intellectuele strijd tegen onszelf, tegen het negatieve in ons, en tegen alles wat ons slaafs maakt, alles wat ons onderdrukt en verblindt. Patti Smith alleen zal ons daar niet bij kunnen helpen, hoewel ik weinig mensen ken die zo moedig als zij volharden in hun levenswerk. In hun opdracht. Lees haar boeken om te vernemen hoe ze die gevonden heeft. Maar net als ik - en mijn generatiegenoten uit de sixties - wordt Patti Smith ouder. Heel wat van onze idolen, gidsen, bewonderde kunstenaars en ja, helaas, ook vrienden, zijn al vertrokken naar het donkere land waar nooit iemand van terugkeert. Er is jong bloed nodig, jonge verbeelding, nieuwe ideeën. Een nieuwe geest van verzet zal onze wereld moeten redden. Dat hij al aan het ontstaan is voel ik in mijn vingertoppen, hij is al aan het werk. Zoniet zou ik afreizen naar het Noorden en me daar voor altijd neervlijen in de sneeuw.
patti-smith.jpg

Hier wil ik dit onderdeel van mijn kroniek even onderbreken met een mededeling van Nietzsche:
“Ik wil steeds meer leren, het noodzakelijke aan de dingen als het schone beschouwen – zo zal ik een van diegenen zijn die de dingen schoonheid verlenen. Amor fati: dat zij van nu af aan mijn liefde! Ik wil geen oorlog voeren tegen al wat lelijk is. Ik wil niet aanklagen, ik wil niet eens de aanklagers aanklagen. Wegkijken zij mijn enige ontkenning! En, alles bij elkaar en in het groot: ooit wil ik nog eens uitsluitend iemand zijn die ja zegt!”*

Aan mijn therapeute doe ik verslag van de heerlijke momenten van de voorbije dagen (een avond met Irina, mijn radioprogramma in Antwerpen, een etentje en een vrolijke treinreis met mijn geliefde Laura), maar zeker ook van de dingen die me weerom terneerdrukken, nog los van de ellendige politieke gebeurtenissen. Als zo vaak in het verleden kom ik terug op mijn schuldgevoelens. Zo voel ik me vandaag schuldig omdat ik zelfbehoud laat voorgaan op zorg en altruïsme. Of beeld ik me dat schuldgevoel maar in? Schuldig voel ik me eveneens omdat ik te weinig doe. Mijn therapeute stelt me voor om een dag per week aan vrijwilligerswerk te gaan doen. Ik zou bijvoorbeeld bij bejaarde mensen kunnen langsgaan; zij zijn als al onze soortgenoten reservoirs van verhalen, ze beleven er plezier aan hun herinneringen met een aandachtige toehoorder te kunnen delen. Wat voor mij dan weer een inspiratiebron zou kunnen zijn. Maar dat kan ik toch niet, roep ik voor de misschien wel honderdste keer uit. Ik kan mensen die ik niet ken niet onder ogen komen, zeg ik. Ik ben mensenschuw. Als ik onder de mensen kom moet ik drinken en ik wil niet drinken. Want als ik drink kan ik niet schrijven. Nee, ik wil vooral niet drinken. Veel liever zou ik in mijn kamer blijven en werken, nu het nog kan, nu ik nog enigszins helder ben. Mijn tijd van veel buitenkomen is voorbij. Je weet toch dat ik nu al wankel als ik naar de metro loop. Dat komt door mijn voeten. Die doen vaak zo’n pijn en je weet dat ik liever geen zware pijnstillers neem, want dan kan ik niet helder denken. Helder denken is zonder drank of pillen al moeilijk. Ze kijkt me enigszins berustend aan. Het is jouw leven, zegt ze, maar als je je meer en meer gaat afzonderen zal je wel heel snel oud worden. Maar goed, het is weer tijd, tot volgende week en houd je sterk.

old1.jpg

Die avond ga ik met Laura naar de AB Club voor een andere held van deze tijd: Ryley Walker. In de populaire muziek beschouw ik hem als een van de grote beloften. Enkele jaren geleden was hij nog een epigoon, nu geldt hij al als een voorbeeld voor andere muzikanten en kunstenaars (en gewone mensen). Laura en ik hebben vanmorgen bij het lang uitgesponnen ontbijt zijn twee recentste platen beluisterd, ‘Primrose Green’ (2015) en ‘Golden Sings that Have Been Sung’ (2016). Zijn eerste elpee, ‘All Kinds Of You’ (2014), bezit ik niet, omdat Ryley Walker zelf dat jeugdwerk als een mislukking beschouwt.
In de AB Club weet ik nog voor het concert begint dat het een bijzondere avond zal worden. Ja, soms voel je dat aan, soms weet je het wel zeker. We hebben vlak voor het kleine podium plaats gevat. De jonge singer-songwriter uit Chicago balanceert op het randje van de dronkenschap, maar wankelen doet hij (nog) niet.. Ik zie dat hij stevig op zijn benen staat. Hij kan tegen een stootje. En zijn muzikanten beschermen hem tegen overdaad. Als hij even wegkijkt geven ze elkaar zijn fles whisky door en nemen zelf een slok. En tijdens het concert vraagt een luisteraar of hij eens mag proeven. Dat is goed: het schept een band met het publiek en er zit alweer wat minder in die verduivelde fles. Ryley heeft al de hele namiddag bier zitten drinken in de Bonnefooi. You guys have 3000 kinds of beer and I want to try them all, zegt hij.
Het lijkt of hij het meent. Zeker, hij mag zijn zintuigen ontregelen, maar vergeten dat hij voor een geïnteresseerd publiek staat, dat mag hij niet. En dat doet hij niet. Het concert van Ryley Walker en zijn band, dat begint met de kreet ‘Fuck Trump!!!!’, wordt een lange, chaotische – maar door de ritmesectie stevig in toom gehouden – trip. Daar staat hij voor me met zijn gitaar, zijn zoekende stem, een duiveluitdrijver, een sjamaan. Ja, de muziek die hij met zijn begeleidende band ten gehore brengt helpt ons de wereld daarbuiten te vergeten. Er ontstaat een ander, een magisch universum. Een net nog herkenbare song – een skelet - is voor hem en zijn band een muzikaal thema waarop langdurig geïmproviseerd wordt. Ik herken vier van die skeletten: ‘The Halfwit In Me’, ‘Funny Thing She Said To Me’, ‘Sullen Mind’ en ‘The Roundabout’. Ik hoor en zie zoektochten, in cirkels draaiend of spiraalvorming, op de elektrische en de twaalfsnarige akoestische gitaar. Ik ontwaar sporen van jazz, acid rock, folk, rembetica, Tim Buckley, John Coltrane, Jerry Garcia, John Martyn, Van Morrison en nog veel meer – Ryley Walker heeft het allemaal verwerkt in zijn freewheeling songs. Hij heeft zich al die invloeden toegeëigend – en nu staat er een eigen, sterke muzikale persoonlijkheid voor ons. Voortaan gaat hij zijn eigen weg, al weet ik niet waar die naartoe leidt en er zijn veel gevaren. Denk alleen nog maar aan Tim Buckley en zijn zoon. Vanavond heeft hij  ons alvast uit een boze droom wakker geschud en in een andere dimensie binnengeloodst.
IMG_9245.JPG

Laura en ik en mijn vrienden Wolf en Dirk en Ivo beseffen dat we iets bijzonders hebben meegemaakt. Tijd voor lange, bezielde gesprekken en voldoende drank. Morgen zal ik niet schrijven. Morgen is het wapenstiltand. Taxi!



* Friedrich Nietzsche, De vrolijke wetenschap, 276


19-12-16

THE TIME IS OUT OF JOINT

sly riot.jpg

TIEN DAGEN DIE MIJN WERELD DEDEN WANKELEN (hoofdstuk 11)

Dag 8: 9 november 2016

Met welk persoonlijk voornaamwoord deze dag te lijf gaan? Ik, jij, wij? Aangezien het vandaag 19 december is en de dag in kwestie 9 november zouden wij de eerste persoon meervoud kunnen gebruiken: niet alleen ik of jij weet wat er die dag is gebeurd, iedereen weet het, we weten het met z’n allen. De uitslag ligt onherroepelijk in het verleden. Een voorwerp dat stuk is kan soms nog worden hersteld, een gebeurtenis in het verleden kan niet ongedaan worden gemaakt. Wat was was, wat niet hetzelfde is als wat zal zijn, zal zijn.

Wij werden samen wakker, maar niet allemaal tegelijk. Ik ontwaakte uit een onrustige slaap, moe en futloos. Ik vroeg me af of er nog van die heerlijke winkels voor bureaubenodigdheden zouden bestaan maar kon er mij geen enkele voor de geest halen. Straks eens opzoeken, dacht ik. En dan drong het tot me door. Tot mij ja, want ik was alleen; Laura was op visite bij haar zus. Eigenlijk wilde ik er niet over nadenken, ik wilde het zelfs niet weten. Want ik had een voorgevoel, sterker dan de voorbije dagen. Ik wist bijna zeker wie het geworden was, die verdomde president-elect. Ik wilde niet uit ons bed komen en naar de keuken gaan om op de radio mijn voorgevoel te horen bevestigd worden. Geen radio vandaag, geen televisie! Nee, ik bleef lekker liggen. Lekker? Helemaal niet lekker, wel ongemakkelijk, bitter gestemd, boosheid in mijn ziel. Woede. Razernij. Terwijl ik nog niets wist. Na ongeveer een half uur begon ik toch wat hoop te krijgen. Zo gaat dat altijd bij mij. Eerst de hel, dan het purgatorium, dan (heel af en toe) het paradijs. Hoewel ik geen bewonderaar ben van Hillary Clinton, wel integendeel, hoopte ik toch dat niet hij maar zij de overwinning behaald zou hebben. Better the devil you know than the devil you don’t. Hoewel je natuurlijk nooit iemand echt kent, zeker de duivel niet. Op het nachtkastje ligt bijna altijd mijn smartphone. Die zette ik aan en om niet meteen met meningen en opinies overvallen te worden ging ik eens kijken op Instagram. Daar zie je weinig tekst en hoor je weinig geleuter. Trump. Donald Trump.
Ik blijf de hele dag in bed, dacht ik meteen. Mij krijg je er niet uit. Ik maakte een foto van mijn dekbed en postte die op Instagram, met als onderschrift “Feeling miserable on a miserable day. Better stay in bed. #trump #depression #elections #americanelections #usa

Henry_David_Thoreau_-_Dunshee_ambrotpe_1861.jpg

Een half uur later zat ik aan het ontbijt (ik was nog altijd alleen, maar voelde toch al een heel sterk ‘wij’) en hoorde Van Morrison zingen: “It ain’t why, why, why, it just is”. Die stem, die woorden gaven me wat moed. Ik nam mijn dagboek en schreef dit:
“”It ain’t why, why, why, it just is” hoor ik Van Morrison zingen. Het enige juiste antwoord? “It just is.” Waarom zou je je opwinden over iets dat nu vaststaat, dat onherroepelijk is, iets wat de hele wereld nu weet, een voldongen feit. Daar is toch niets meer op af te dingen? De strijd is gestreden en verloren. Eerst wilde ik de hele tijd in bed blijven liggen, maar dat heb ik nooit gekund, tenzij in geval van ernstige ziekte of zware kater. We moeten ons verzetten, het ‘andere’ Amerika – dat niet alleen geografisch bepaald is – moet zich verzetten. Denk aan Henry David Thoreau: civil disobedience, burgerlijke ongehoorzaamheid. De schunnige varkenskop is geen legitieme president, geen president voor alle Amerikanen, zelfs niet voor de meerderheid. “It just is”, maar dat betekent nog niet dat we ons bij die stand van zaken moeten neerleggen.”

Wat later las ik bij David Van Reybrouck het volgende:
“De wereld is er sinds vannacht een stuk onzekerder op geworden. Dit is niet alleen een electorale aardverschuiving, maar ook een geopolitieke landslide. De verkiezingsuitslag van vannacht zal naschokken door de hele wereld sturen en de kaart van decennia-oude allianties hertekenen. De verhouding tussen Europa en Amerika zal grondig veranderen. Mogelijk betekent het het einde van de Europese Unie: rechts-populisten ruiken hun kans om de Unie verder uit te kleden. De positie van Amerika als dominante speler op het wereldtoneel zal wijzigen. De verhouding Amerika-Rusland zal een nieuwe fase binnengaan. Syrië wordt het strijdperk waar die nieuwe krachtsverhoudingen zullen worden uitgeprobeerd. Het Midden-Oosten zal hertekend worden, met nieuwe machtsevenwichten tussen Turkije, Iran, Saoedi-Arabië en Egypte. “

WHATSGOINGON.jpg

Meer muziek om mij wat op te monteren, om mijn woede te ‘kanaliseren’! Zonder veel vreugde of strijdlust te voelen beluister ik ‘There’s a Riot Going On’ van Sly & the Family Stone, ‘What’s Going On’ van Marvin Gaye, ‘Forces Of Victory’ van Linton Kwesi Johnson, ‘London Calling’ van the Clash. Maar dat “it just is” blijft in mijn hoofd spoken. De muziek die ik hoorde kwam voort uit een geestesgesteldheid die niet veel meer is dan een herinnering. Voltooid verleden tijd. Ze biedt troost omdat ze mooi is en oprecht maar nu hebben we andere liederen, andere kunst, andere vormen van opstandigheid nodig. De eerste bemoedigende signalen vang ik op via het door velen vervloekte facebook. Daar zie ik de eerste dissidente beelden en hoor ik de eerste woorden van protest, van burgerlijke ongehoorzaamheid.

’s Avonds kunnen wij er niet aan weerstaan om naar Terzake te kijken. Daar hebben ze er niet beter op gevonden dan Filip Dewinter en Karel De Gucht als deskundigen inzake Amerikaanse politiek uit te nodigen. Dewinter noemt de verkiezing een “revolutie van de Amerikaanse kiezer”. Gelukkig heb ik bijl noch long rifle. Laura is het zo zwaar te moede dat ze meteen naar bed gaat.

Laten we een oude geest oproepen. Een film uit de gloriedagen van de film. Laten we ons verdoven met een meesterwerk van Orson Welles: ‘Othello’, een aan het waanzinnige grenzende versie, voor een groot deel gefilmd in de Marokkaanse kuststad Essaouira/Mogador. En daarna zien we wel weer. The time is out of joint, maar veel is nog mogelijk. Alles is beslist, maar er is tegelijk nog steeds een zee van mogelijkheden. Want zie je, onder de afvalmaatschappij waar we in leven is de verbeelding nog altijd aan de macht (bij wijze van spreken, want de verbeelding heft de macht op).

othello_2.jpg

...

Afbeeldingen: 'There's a Riot Going On, Sly & the Family Stone; Henry David Thoreau; 'What's Going On', Marvin Gaye; 'Othello', Orson Welles.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende