HOOCHIEKOOCHIE

Goud van goud gestolen.
Bisschopssteen van amethist.
Van wat veel is te veel.
Van wat veel is te weinig.
Van wat weinig te weinig.
Van wat weinig te veel.

Tussen je plooien worden
hemellichamen helemaal glad.
Een zwarte lelie bloeit
open, alles rijmt op niets.
Nachtmerrie, dagdroom,
ongezochte schakel:

een emmer vol bloed.

Dieven rennen van hot
naar her en veel verder
tot niemand nog ziet
en jij niet meer kijkt
naar de handschutter noch
hoort z’n donker schot.

Foto: Martin Pulaski, 2012.

Ik had in Maastricht een hotelkamer gereserveerd in een oud gerenoveerd pand aan de Maas.

Zoals altijd als ik de lobby van een hotel binnenstap aarzel ik, voel ik me ongemakkelijk, vraag ik me af wat ik daar doe.

‘Mijnheer?’ vroeg de jonge vrouw aan de balie.
‘Ik heb een kamer gereserveerd’, zei ik.
‘Een tweepersoonskamer’, voegde ik eraan toe.
‘U wilde graag een houten vloer, toch?’
‘Ja.’
‘Perfect. Wij hebben een kamer met parketvloer.’
‘Met uitzicht op de Maas?’, vroeg mijn gezellin.
‘Had u dat aangevraagd?’
‘Nee’, zei ik.
‘We hebben helaas geen kamers meer vrij met zicht op de Maas, maar u hebt een mooie, ruime kamer aan de achterkant waar het veel rustiger is. Op de derde verdieping, met uitzicht op de daken van Maastricht.’
‘Een mooi uitzicht?’, vroeg mijn gezellin.
‘Ja hoor, en het is een ruime kamer’.

‘Wacht even’, zei de jonge vrouw aan de balie, ‘er is iets mis met die kamer.’
‘De nieuwe flatscreentelevisie is vorige nacht van de muur gevallen. Ik weet niet of dat al opgeruimd is. Wilt u graag tv op de kamer?’
‘Nee, wij kijken geen tv’, zei ik.
‘Goed dan.’
‘Maar wanneer komen ze die brokstukken weghalen’, vroeg mijn gezellin.
‘Ik zal het even vragen aan iemand van het personeel.’
(…)
‘Dat zal deze middag gebeuren.’
‘Ja, maar dan zijn wij op de kamer’, zei mijn gezellin.
‘Maar misschien zijn jullie dan wel weer weg’.
‘Dat lijkt me toch geen goed idee’, zei mijn gezellin.
‘Wacht even, ik heb nog een kamer op de tweede verdieping. Dat is een heel luxueuze kamer.’
‘En het uitzicht dan?’ vroeg mijn gezellin.
‘Ook een mooi uitzicht, op de appartementen aan de achterkant. Heel rustig en heel luxueus.’
‘Goed dan nemen we die’, zei ik.

‘What a dump’, zei mijn levensgezellin toen we de kamer betraden.
‘Mooi toch’, zei ik.
‘We hebben uitzicht op een afvalcontainer,’ zei ze.
‘Nu je het zegt. Maar dan moet je wel naar beneden kijken. Dat doe je toch zelden?’, zei ik.
‘De spiegel hangt verkeerd, omogelijk om daar in te kijken’, zei ze.
‘Ach, we zijn hier maar een nacht,’ zei ik.
‘De douche heeft geen deur, het water loopt zomaar de badkamer in,’ zei ze.
‘Is dat niet normaal in Nederland?’, zei ik.
‘En de kamer is ruim,’ zei ik.
‘Vind je,’ zei ze.
‘Een stijlvol bed toch’, zei ik.
‘Komt waarschijnlijk van het Leger Des Heils,’ zei ze.

Nog voor we de volgende ochtend onze kamer verlieten was de spiegel van de muur gevallen, de badkamer ondergelopen en had ik mijn hoofd twee keer tot bloedens toe gestoten aan een van de glazen designblinden. Gelukkig was het water koud geweest, zodat we geen douche hadden kunnen nemen, zodat het hele hotel niet was weggespoeld en meegesleurd door de sterke stroming van de Maas. Woelig en grauw door de hevige wind die ’s nachts was gaan waaien, en de genadeloze regen die elk spoor van leven van de straten had geveegd.

Odilon Redon, David & Goliath

Een man die ik niet meteen herkende kwam na een concert van The Walkabouts naast me aan de bar staan. Het gebeurt wel vaker dat ik de gezichten van oppervlakkige kennissen niet kan thuisbrengen. En als ze mij hun namen dan noemen zeggen die me ook niets. Vervelend, maar er is weinig aan te doen. Wellicht is het een gevolg van de epilepsieaanvallen die ik in mijn jeugd heb gehad. Je denkt er natuurlijk wel over na: wie is dit in godsnaam toch, van waar ken ik die man of vrouw? Ondertussen, terwijl jij nog diep in jezelf bent aan het graven, zijn ze al in gang geschoten, ze hebben geen geduld, je moet hun impressies horen, of een of ander onbelangrijk voorval, zoals ook die avond weer.

‘Ik ben verliefd geworden op een vrouw die je wellicht kent’, zei de onbekende, wat bleke man.
‘Welke vrouw bedoel je’, vroeg ik.
‘Nastásja, uit de Terlindendreef’, zei hij.
‘Terlindendreef’, zei ik.
‘In Bonheiden’, zei hij.
‘Nooit van gehoord’, zei ik.
‘Van Bonheiden’, vroeg hij.
‘Van een vrouw in Bonheiden’, zei ik.
‘Ze heeft me nochtans verteld dat jullie elkaar kennen’, zei hij.
‘Verliefd’, vroeg ik.
‘Ja’, zei hij, ‘want Nastásja  is een bijzonder mooie en intelligente vrouw’.
‘Als je het zelf zegt’, zei ik.
‘Ik moet toegeven dat ik daar een wat onbehaaglijk gevoel bij heb’, zei hij.
‘Bij Nastásja uit de Terlindendreef’, vroeg ik.
‘Nee’, zei hij, ‘Nastásja  is een wijze madam’.
‘Waar heb je dan een onbehaaglijk gevoel bij’, vroeg ik.
‘Wel’, zei hij, ‘ik heb van haar al gehoord, en ook van andere mensen die je kennen, dat je een vrij wijze vent bent, en jullie hebben ooit een relatie gehad…”
“Iemand die wijs is kan niet wijs zijn’, zei ik, ‘en ik heb geen relatie gehad met een vrouw uit de Terlindendreef in Bonheiden.’
‘Stel je nu niet aan’, zei hij.
‘Jij hebt misschien een relatie, ik zeker niet. Ik geloof niet in relaties, tenzij in de wiskunde of de logica’, zei ik.
‘Het staat nochtans op facebook’, zei hij, ‘whatever’.
‘Hoe weet je dat’, vroeg ik.
‘Ik ben een facebookvriend van je’, zei hij.
‘Ach zo’, zei ik, ‘een uit de duizenden.’
‘Ik volg je al lang’, zei hij, ‘je hebt een vrij wijze muzieksmaak’.
‘Relaties, dat is een uitvinding van facebook’, zei ik. ‘Facebook is een relatiebureau. Een zakenrelatiebureau op de koop toe. Maar op de beurs doet Zuckerberg het niet zo goed.’
‘Het maakt je duidelijk niet vrolijk dat ik iets voor Nastásja  voel’, zei hij.
‘Er is helemaal niets om vrolijk over te zijn, en het ergste moet nog komen’, zei ik.
‘Hang niet zo de pseudo-filosoof uit’, zei de facebookvriend.
‘Ooit, zei je toch? Ooit, dat betekent in het verre verleden of in de verre toekomst’ zei ik.
‘Ik beheers de Nederlandse taal best goed’, zei hij.
‘ Best goed? Goed voor jou’, zei ik.
‘Whatever’, zei hij, ‘ik onmoet Nastásja  nu regelmatig live.’
‘Live’, vroeg ik, ‘zo goed ken ik die vrouw dan toch niet. Ik wist niet eens dat ze voor een publiek optrad.’
‘Stel je niet aan, man’, zei hij, ‘of denk je misschien dat je de wijsheid in pacht hebt?’
Ik zweeg even, stelde mij Nastásja  voor als stripteaseuse, of als een performanceartieste. Als, als, als.
‘Als je met “relatie” “neuken” bedoelt dan zit het zo. Nastásja  en ik hebben een maand geleden een hele nacht lang hartstochtelijk geneukt. En ik treed niet in details’, zei ik.
‘Je bent een echte smeerlap, een aansteller, een pathetische leugenaar’, zei hij.
‘Nee’, zei ik, ‘weet je wat ik ben? Een belachelijk figuur’.
‘Klootzak’, zei hij.
‘Nee, geen belachelijk figuur. Een idioot ben ik, dat ben ik, ten voeten uit.’
De facebookvriend met erg blanke huidskleur gooide twee euro op de toog voor zijn pils en maakte zich – duidelijk erg boos om iets – uit de voeten.

Wie was toch die man en wie in godsnaam was de echte Nastásja  uit de Terlindendreef in Bonheiden? Er wachtte mij veel werk die nacht. Al mijn facebookvrienden checken - gaandeweg kon ik al degenen met een onaangenaam voorkomen ontvrienden, zeker degenen die ertoe in staat leken me een onbekende, mooie en intelligente vrouw als Nastásja  af te nemen.

Zonder ook maar iemand te hebben kunnen schrappen viel ik in slaap. In een nachtmerrie zag ik de man die me had aangesproken met dreigende tred op me af komen. Heel dicht nu. Zijn grote hoofd, zonder romp, met daarin donkere, lege ogen. De lege ogen van een seriemoordenaar. Ik huiverde, gilde. Achter zijn hoofd zag ik Nastásja  nu op een vermolmd podium een perverse vruchtbaarheidsdans uitvoeren. Haar eens zo stralende huid had een doffe, groene kleur gekregen. Het hoofd van de man veranderde in de kop van een slang, de ogen nog giftiger dan de bek. De dansende vrouw lachte me uit, bezeten door de geest van het kwaad zelf. Ondanks haar wellustige bezetenheid leek het of ze achteloos over een slagveld liep, haar slanke voeten in het verse bloed.

Badend in het zweet werd ik wakker. Ik was ternauwernood aan de dood ontsnapt. Ik nam me voor nooit meer onder de mensen te komen. Of op zijn minst te verhuizen naar een verre streek, ver weg van elk slagveld.

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Vandaag geen inhoudelijk thema in Zéro de conduite. Tenzij de vorm ook als een thema kan worden beschouwd. Ik heb namelijk een selectie gemaakt van duo’s en duetten, met een kleine zijsprong naar George Jones, vanwege zijn recent overlijden. Ik had de dag erna een in memoriam willen schrijven maar het is me niet gelukt. Er wordt teveel gestorven, of misschien valt het mij meer op omdat ik mijn eigen sterfelijkheid vaker onder ogen moet zien.

George Jones, een van de grootste countryzangers ooit, een ongeëvenaarde stem, een man die al tijdens zijn leven een mythe en een legende was. Niet in België natuurlijk: een van de belangrijkste zangers van de twintigste eeuw is er nagenoeg onbekend. Maar goed, daar hebben we al voldoende over gezeurd. Overigens wil ik hier John Pusateri - een cybervriend uit Boston - bedanken voor al de George Jones-songs die hij me bezorgd heeft. Dat deed hij omdat hij wist dat ik een fan was en heel veel materiaal hier onvindbaar was en is. Liefde voor muziek legt wel vaker de basis voor vriendschappen, hoewel ik nu helaas geen contact meer heb met John.

David Crosby slaat de nagel op de kop als hij zingt ‘Music Is Love’, de opener van deze aflevering. Geen echt duet, maar Neil Young zingt er wel op mee en half ondergronds San Francisco is van de partij. De titel van het programma komt van een oude hit van Marvin Gaye en Kim Weston, It Takes Two.

En zo vertoeven we net als vorige maand weer twee uur in de hogere wiskunde. Soms gaan we het zeroboekje te buiten en wordt het een trio. Want met dit programma willen we iedereen behagen, iedereen die graag behaagd wordt door muziek die uit het hart en de ziel komt. Muziek van de gewone mens, van de kunstenaar die zich uitzonderlijk weet, maar nooit vergeet waar hij vandaan komt en zich altijd probeert voor te stellen waar hij naartoe gaat. Muziek dus van jullie en van ons allemaal en van iedereen die we kennen, om de lieftallige dievegge Miranda July nog maar eens te parafraseren.

Veel luistergenot.

Music Is Love -   David Crosby & Neil Young - If I Could Only Remember My Name....         

Never Far from My Heart - Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion -Bright Examples

This Old Routine - First Aid Kit - The Lion's Roar

When We're Gone Long Gone -Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris - Trio II     

She Left Me Standing On The Mountain   Jim & Jesse - Y'All Come: The Essential Jim & Jesse

Little Glass Of Wine - The Stanley Brothers - The Complete Columbia Stanley Brothers (1949-1952)

Katie Dear- The Louvin Brothers - The Christian Life -  Lord, I'm Coming Home

The Angels Rejoiced Last Night (Louvin Bros) - Gram Parsons & Emmylou Harris - Sleepless Nights

I'm Movin' On - The Everly Brothers - Walk Right Back: The Everly Brothers On Warner Bros

Empty Boxes - Dawn McCarthy & Bonnie 'Prince' Billy - What The Brothers Sang

Long Black Veil - Rosanne Cash Feat. Jeff Tweedy - The List

Long-Legged Guitar Pickin' Man - Johnny Cash & June Carter - Duets

Worried Man - Willie Nelson & Johnny Cash - Storytellers [Live]  

Color Of The Blues - George Jones - The Spirit Of Country

Mr. Fool - George Jones - The Best Of Geoge Jones-Volume 1: Hardcore Honky Tonk

My Elusive Dreams [Single Version] - George Jones & Tammy Wynette – Duets

Stranger In The House - Costello, Elvis & George Jones - Almost Blue

Say It's Not You (With Keith Richards) - George Jones - The Bradley Barn Sessions

Why Baby Why - Webb Pierce & Red Sovine - Gonna Shake This Shack Tonight: High Geared Daddy

Send Me The Pillow - Dwight Yoakam & Maria McKee - Buenas Noches from a Lonely Room

Lady Bird - Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Something Stupid

Like A Summer Rain - Jan & Dean - Mojo Presents: In My Room

We Belong Together - Robert & Johnny  Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Vol.8

The Mountain's High - Dick & Dee Dee - Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Vol.8

It's Gonna Work Out Fine - Ike & Tina Turner -Proud Mary: The Best Of Ike & Tina Turner

Dearest - Mickey & Sylvia (Mickey Baker & Sylvia Vanderpool aka Sylvia Robinson) - Bo Diddley Is A... Songwriter

Let The Good Times Roll - Shirley & Lee (Shirley Goodman & Leonard Lee) - Let The Good Times Roll

Don't Look Back - John Lee Hooker & Van Morrison - The Best Of Friends

You Don't Know Like I Know - Sam & Dave - Atlantic Rhythm And Blues 1947-1974 Vol.6

Knock On Wood - Otis Redding & Carla Thomas - King & Queen

Why Don't You Try Me - Maurice & Mac - The Fame Studio Story 1961-1973: Home Of The Muscle Shoals Sound

She Ain't Gonna Do Right - James & Bobby Purify - Take Me to The River: A Southern Soul Story 1961-1977

It Takes Two - Marvin Gaye & Kim Weston - Hitsville USA: The Motown Singles Collection 1959-1971

Sinner's Prayer - Ray Charles & B.B. King - Genius Loves Company

Wallflower - Doug Sahm & Bob Dylan - Doug Sahm and Friends

Free To Walk - Isobel Campbell & Mark Lanegan - We Are Only Riders (song van Jeffrey Lee Pierce)

Warren Oates - Danny & Dusty (Dan Stuart & Steve Wynn) - Cast Iron Soul

Slavedriver - Jenny And Johnny (Jenny Lewis & Jonathan Rice)- I'm Having Fun Now

If You Can't Sleep - She & Him (Zooey Deschanel & M. Ward) - Volume Two

Sleep Walk - Santo & Johnny - The Golden Age Of American Rock 'n' Roll - Volume Five

Research & presentatie: Martin Pulaski

Mijn moeder en vader kort na de tweede wereldoorlog. Mijn moeder was negen jaar ouder dan mijn vader, maar dat zie je op deze foto niet zo. Mijn vader leek wat op Hank Williams, maar dat heeft hij nooit geweten. In Neerharen en omstreken kende niemand Hank Williams. Was dat erg? Natuurlijk niet, hoewel ik vind dat de liederen van Hank Williams en country in het algemeen goed passen bij de Maasvallei, zeker in die lang vervlogen dagen toen ik nog niet geboren was. En later, in de jaren vijftig en zestig ook nog. Ik herinner me nu cinema Eden in Lanaken, waar ik op zondagmiddag vaak twee films zag: toen ik jaren later naar ‘The Last Picture Show’ van Peter Bogdanovich zat te kijken herkende ik daarin meteen die hele sfeer, en dat kwam ook door de soundrack met veel songs van Hank Williams. Helaas waren dorpen als Rekem, Neerharen en Lanaken heel wat minder glamoureus dan de “small town” in Texas van regisseur Peter Bogdanovich en schrijver Larry McMurtry. Hoewel Cybil Shepherd mij aan sommige heel mooie meisjes in Eisden deed denken.

Mijn vader is gestorven op 12 mei 1993. Twintig jaar na zijn dood zal ik wakker worden in een klein hotel onder de vulkaan in Catania. Overigens bewaar ik alles. Zo heb ik dozen vol oude en recente treinkaarten. Een half uur geleden opende ik nogal impulsief een oude 'Chinese' blikken doos, van mijn ouders geërfd: het eerste wat ik aantrof was een treinkaart van Brussel naar Genk en terug, vertrek op 15 mei 1993, terugkeer op 17 mei 1993.

Foto's: Martin Pulaski, 21 april 2013.

Voor de roden.

Martin Pulaski, Bergen aan Zee, 1996

"Gedaan met de luiheid en het nietsdoen! Open dit notitieboek elke dag en schrijf op zijn minst een pagina. Mocht je niets hebben om over te schrijven, volg dan Gogols raad, en schrijf dat je niets hebt om over te schrijven. Schrijf altijd met aandacht en beschouw schrijven als vakantie."
Daniil Kharms, 11 april 1937

Martin Pulaski, Antwerpen, 1980.

Alles stroomt in mij en alles bruist. Elke nacht neem ik een duik in mijn eigen rivier, de rivier die ik ben, de rivier die mijn leven is, mijn verleden. Beelden dringen mijn slaperig maar wakker hoofd binnen, beelden en woorden. Woorden die uiteenvallen in letters, in klanken. Geschreeuw, gefluister, gemurmel, sensuele stemmen, het bars getier van wat veel mensen Barbaren noemen maar geen Barbaren zijn. Mijn verleden dringt zich als een immense chaos aan me op. Heb ik er binnenkort weer vat op? Kan ik het geweld van de taal in mij, en van het onzegbare in mij nog aan banden leggen, er vorm aan geven, er een mooi en integer geschenk voor jou van maken? Vooralsnog niet. Vooralsnog moet ik de chaos die ik ben aanvaarden, in de chaos vertoeven. Maar op een dag, niet te ver weg, moet ik zeggen dat het genoeg is geweest. Tijd om weer aan de slag te gaan. Het verlangen naar een zin ombuigen in werk. Want al deze dingen gebeuren in mij op weg naar een werk dat noodzakelijk is.

Nee, ik heb het niet over de drie musketiers. Twintig jaar na het uitstapje met Mitzi, Henriette, Brigitta, vader en moeder, maakte de lachende jongen deze foto's in een lachwekkend klein 'penthouse' in de Lamorinièrestraat in Antwerpen. De lachende jongen leefde er in een permanente staat van euforie en was geobsedeerd door de erotiek van de kleur rood.

Foto's: Martin Pulaski, Antwerpen, 1980.

"'Zie je nu wel, dat ik niet weet waar ik thuis hoor. Daarom ben ik maar weggegaan."
'Blijf bij ons, meneer d'Arrast, ik van jou houden.'
'Ik zou wel willen, Socrates, maar ik kan niet dansen.'"
Albert Camus, De steen, in: Koninkrijk en ballingschap, 1957. 

Ergens in Limburg tijdens een lange hete zomer op het einde van de jaren vijftig. Wie heeft de foto gemaakt? Mijn vader wellicht. Het zal in de periode geweest zijn toen hij pas zijn eerste auto had gekocht, een Ford Consul. We zullen een van die schaarse uitstapjes hebben gemaakt. Schaars, want mijn vader verafschuwde uitstapjes. Maar dit was er een. Hoewel ik het mij niet meer kan herinneren weet ik dat ik op die dag bijzonder gelukkig was. Ik geloof dat er niet een foto van mij bestaat, als kind, jongere, of volwassene, waar ik zo stralend lach. Een geluk heeft zich helemaal meester van me gemaakt.

Op de foto ben ik in het gezelschap van wat ik in die periode als mijn tweede moeder beschouwde: Mitzi, die uit Hongarije kwam en mij door haar verhalen en haar kookkunst veel liefde voor dat zo mysterieuze land heeft bijgebracht. Naast Mitzi knielt haar dochter Brigitta neer, misschien om bloemen te plukken voor mijn broer, hoewel bloemen plukken niet echt iets was voor iemand die zo door en door rock & roll was. En dan, de reden van mijn geluk, de appel van mijn toenmalige ogen, Henriette, de jongste, beeldschone dochter van Mitzi. Voor ‘echte’ liefde waren we nog te jong, en toch was ik smoorverliefd op haar. Zij heeft me niet alleen leren beminnen (op een deugdzame manier, hoewel mijn fantasieën wellicht al niet meer zo deugdzaam waren) maar door haar heb ik ook geleerd wat liefdesverdriet is. Dat was op de dag dat zij samen met haar ouders verhuisde naar een dorp ver weg, ergens aan het einde van de wereld; alleszins buiten de provincie Limburg.

Hoe mooi een dag ook is: er zit altijd melancholie in opgeborgen.

Ruim vijftig jaar later nu, en de wereld op die foto is al onherkenbaar, zelfs voor degenen zoals ik die daar geleefd, liefgehad en getreurd hebben. Maar zijn we niet blij en tevreden dan dat we nog hebben mogen vertoeven in dat koninkrijk, ook al wonen we nu al zo lang in ballingschap?

Greta Garbo en Melvyn Douglas in 'Ninotchka' (1939) van Ernst Lubitsch.
 

Van Zizek gesproken. Eergisteren moest ik, in weerwil van alle waanzin die me bijna permanent de adem beneemt, toch even lachen. In zijn recentste werk – ik neem aan dat het zijn recentste werk is – ‘Het jaar van het gevaarlijke dromen’ las ik dit:

“In Ernst Lubitsch’ klassieke komedie Ninotchka komt een mooie dialectische grap voor: de protagonist bezoekt een cafetaria en bestelt een koffie zonder room, waarop de kelner antwoordt: ‘Sorry, we zijn door de room heen, we hebben alleen melk. Kan ik u een koffie zonder melk brengen?’ In beide gevallen krijgt de klant koffie zonder, maar deze koffie gaat vergezeld van telkens een andere negatie, eerst koffie-zonder-room, vervolgens koffie-zonder-melk. Griekenland bevindt zich in hetzelfde parket: de situatie is moeilijk, de Grieken zullen een soort soberheidsregime krijgen. Maar krijgen zij de sobere koffie zonder room of zonder melk? Op dit punt bedriegt het Europese establishment. Het doet alsof de Grieken de sobere koffie zonder room krijgen (dat de vruchten van hun ontberingen niet alleen de Europese banken ten goede komen), maar in werkelijkheid biedt het de Grieken koffie zonder melk (het zijn niet de Grieken die van hun ontberingen profijt zullen hebben).”

Met mijn familie in Antwerpen in de jaren '50.

“Op weg naar de Dierentuin - de Zoologie, noemde mama hem -  weer diezelfde ergernis om de Europabank met haar volksvriendelijke kleuren. Aan de overkant het vettige eten voor de gehaaste passant.  De glorie van Antwerpen, het  Centraal Station, niet veel meer dan een ruïne. Gladde plaveien en kasseien met onkruid ertussen voor de toeristen. Hier en daar roetige gevels, leegstaande, vervallen panden. 

De hyena's laten niet van zich horen. Zelfs aan de hand van mama was ik er bang voor. Hoe klonk hun gehuil? Ik kan het mij niet meer herinneren.

De sexcinema, Royal heette hij geloof ik, is een Calypso geworden. De seks zelf heeft een metamorfose ondergaan en heet nu porno en is meteen ook maar verhuisd naar de Carnotstraat, om de hoek.”

Dit waren enkele indrukken van het Antwerpse Astridplein in 1986. Was het toen crisis of is het nu crisis, of is het altijd crisis, met uitzondering van misschien de swinging sixties? Ik weet het niet goed meer. Vertel het mij. Ik geloof dat ik teveel Zizek heb gelezen.

...

Iets over de foto:

De kleine jongen links op de foto ben ik (of was ik), een hele meneer al, naast me mijn mama, naast haar mijn broer François, en helemaal rechts mama's zus, tante Georgette (die we tante Jos noemden). De man die ons achtervolgt ken ik niet.

Francisco Goya, Saturnus die zijn zoon verslindt.

Niet veel dingen maken je nog sprakeloos. Misschien alleen de dood van een vriendin of vriend, van een familielid, van iemand die je goed kende, van iemand die je zeer bewonderde. De dood, altijd de dood. En dan zijn er die omineuze gebeurtenissen zoals de bomaanslag tijdens de marathon in Boston – ooit liep je door dezelfde elegante straten – en de aardbeving in Iran.

Sprakeloos. Je zou iets willen zeggen, iets willen schrijven. Iets om het monsterachtige mee weg te jagen. Maar je begint er niet aan. Je gedachten gaan naar een lied van Bob Dylan, Changing Of The Guards, en een schilderij van Goya, Saturnus die zijn kinderen verslindt. En dan wacht je op nieuwe dagen, vrolijke uren, momenten van verrukking.

Eva Mattes in 'Wildwechsel'

 “…also dass eigentlich der Mensch etwas Zartes oder Zärtliches ist und dass das, was er sagt oder denkt, das Schreckliche ist - und nicht, dass er das ist.”
Rainer Werner Fassbinder
 

‘Wildwechsel’ is een film van Rainer Werner Fassbinder uit 1973 met Eva Mattes en Harry Baer. Was de regisseur, in mijn ogen nog steeds een genie, in die periode misschien onder de indruk van bepaalde Japanse films? Net als bij onder meer Yasujiro Ozu wordt het leven van de protagonisten in dit verhaal – gebaseerd op een toneelstuk van Franz Xaver Kroetz - bepaald door het burgerlijke gezin. Er is geen liefde mogelijk: de familiebanden zijn zo sterk dat ze alle andere gevoelens verlammen of doen ontsporen. 

In Fassbinders werk zie je vaak een combinatie van liefde, geweld en noodlot. Hier is de vrouw – de veertienjarige Hanni - de belichaming van het noodlot. Haar geliefde, de negentienjarige Franz, is de uitvoerder.  Het fatalisme weerklinkt in het door alle personages gebruikte ‘weil es doch’. Elke verklaring, elke rechtvaardiging begint met zo’n ‘weil es doch’. Door de herhaling verliest de uitdrukking aan betekenis -  die ze in het begin misschien ook al niet bezat. De tekens van het noodlot schijnen geen betekenis te hebben. Er is geen geschiedenis; de tijd schenkt de woorden geen nuances, de kleuren geen tinten. ‘Verschuivingen’ zijn niet mogelijk, alles ligt vast. De kinderen herhalen het  tragische spel  van hun ouders.

Antwerpen, Lamorinièrestraat.
Foto's (bewerking van beschadigde negatieven): Martin Pulaski

Poseren en fotograferen na een nacht dansen en drinken in Cinderella's Ballroom. Rode jas uit De Wolmolen.

NU zou ik met jou naar Livorno kunnen vliegen.
Of  in mei, juni, juli. Voor een uur of twee, drie.
Elk jaar opnieuw Livorno, tussen lente en winter.

We liggen daar bloedend in het tragische hotel.
Zinderend rood en open, elkaar tergend met lust.
Woedend, waanzinnig van bezeten liefde, Livorno.

De lakens daar klam van schaamte, goedgelovig.
Een gevecht van engelen en heidense goden
Tussen hun wit en het karmijn dat wij daar storten.

Zacht je huid daar als veren van een lentezwaluw
De haartjes, honderd, duizend, nee - hoeveel?
Je lippen scharlaken, naar ver weg vertrokken.

Tussen onze tenen zand van wanhoop en het vuur
van twijfel die blijft zwijgen, zwijgen, zwijgen.
Is dat de prijs van de kamer, daar op de muur?

Geef mij nog maar een glas bier, mijn liefste.
Geef mij een lied van vroeger, een lied van thuis -
Waar wij in deze barre dagen schaduwleven.

Zéro de conduite is een programma op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Heerlijk als je druk bezig bent in de keuken, of bij het aperitief, en later aan tafel! Stem af op 106.7 FM. Je kunt het programma eveneens via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de radio.

Getallen, cijfers, nummers, aantallen: dat is vanavond aan de orde in Zéro de conduite. Ik heb nochtans altijd een broertje dood gehad aan rekenen, wiskunde, boekhouding, aan rekeningen betalen. Een – verklaarbare – afkeer van ongeveer alles wat in de praktijk met getallen te maken heeft. Maar niet van cijfers en getallen op zich. Ik vind alle tien de Arabische cijfers mooi, de 0 in het bijzonder. Getallen zijn als muziek. Muziek heeft zoals iedereen weet veel gemeen met getallen, met wiskunde.

Is dat laatste nu de reden waarom ik voor dit thema heb gekozen? Neen: de schuldige is Patti Smith. Vorige maandag – op 1 april - was ik haar werk at random aan het beluisteren en bij ‘We Three’ ging mij een licht op: Getallen! Toch heb ik dat nummer niet geselecteerd; waarom kan ik niet verklaren. Ik ben niet altijd even rationeel in mijn selecties en beslissingen. Vervolgens heb ik het idee even laten rusten. Dinsdag op de terugweg van de supermarkt herinnerde ik mij opeens een aantal songs waarin getallen aan bod komen of zelfs de hoofdrol krijgen. Uitstekende songs. Eens thuis had ik er al gauw 10, 100, 1000 gevonden. Onbegonnen werk. Vandaar mijn keuze van de getallen van 1 tot 10 (met de 0 die in de tien aanwezig is en, bijvoorbeeld, in de graden onder 0). Jammer voor al die songs over telefoonnummers, voor ‘The Land Of 1000 Dances’ van Chris Kenner en voor ‘17 Seconds’ van the Cure. En voor de tientallen liederen van Bob Dylan, zoals ‘Highway 61 Revisited’, waarin deze bijzonder duidelijke regels voorkomen:

"Now the fifth daughter on the twelfth night

Told the first father that things weren’t right

My complexion she said is much too white

He said come here and step into the light, he says hmm you’re right

Let me tell the second mother this has been done

But the second mother was with the seventh son

And they were both out on Highway 61."

Zoals altijd met een goed thema is het moeilijk om te elimineren. Maar in het leven, in de kunst en in de literatuur komt het daar altijd op neer: elimineren. Veel luisterplezier!

One - Harry Nilsson - Aerial Ballet

One Two Brown Eyes – Them - The Story of Them

Combination Of The Two - Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills

Two Lovers - Mary Wells - Hitsville U.S.A., The Motown Singles Collection 1959-1971

Two Of Us - The Beatles - Let It Be [2009 Stereo Remaster]

Two Angels - The Jayhawks - Hollywood Town Hall

Two Against Three - Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (Reissue)

3, 6, 9 - Cat Power - Sun

3 Cool Cats - Ry Cooder ft. Little Willie G - Chávez Ravine

3 Speed - The Eels - Electro-Shock Blues

Three Blind Mice - Ten Years After - Stonedhenge

Three And Nine - Roxy Music - Country Life

4 Eyes - The Lovin' Spoonful - Hums Of The Lovin' Spoonful

Four Score – Low - The Invisible Way

Four Hearts In A Can – Smog - The Doctor Came At Dawn

Four Hours In Washington - M. Ward - Transistor Radio

5 Degrees Below Zero - Richmond Fontaine - Winnemucca

I'm Five Years Ahead Of My Time -  The Third Bardo - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era, Vol. 3

Five To One - The Doors - Waiting For The Sun (40th Anniversary Mixes)

Five Years - David Bowie - The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars

Five Miles Of You - Tom Verlaine - Cover

If 6 Was 9 - The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold As Love        

Six O'clock News Report - The Bar-Kays - Really Heavy Soul          

Six White Horses - Gillian Welch - The Harrow & The Harvest        

Seven Curses - Bob Dylan - The Bootleg Series, Vols. 1-3 : Rare And Unreleased, 1961-1991

Seven & Seven Is – Love - Da Capo          

7 Rooms Of Gloom - The Four Tops - Reach Out 

The Train Leaves At Eight - The Walkabouts  - Train Leaves At Eight           

8:05 - Moby Grape - Vintage: The Very Best Of Moby Grape         

Driver 8 - R.E.M. - Fables Of The Reconstruction 

Nine - Patti Smith - Banga           

Nine Below Zero - Sonny Boy Williamson - Real Folk Blues/More Real Folk Blues 

Engine Number 9 - Wilson Pickett - The Very Best Of Wilson Pickett          

Love Potion No. 9 - The Clovers - The Leiber & Stoller Story - Volume 2 - On The Horizon 1956 - 1965

Ten Commandments Of Love - Harvey & The Moonglows - Chess Chartbusters Vol. 3

Research & Presentatie: Martin Pulaski

Ik las dat Terrence Malicks ‘Badlands’ nu op Blu-ray verkrijgbaar is. De film, een klein meesterwerk, kwam veertig jaar geleden uit. Hij betekende de doorbraak voor Martin Sheen (Kit) en Sissy Spacek (Holly). Warren Oates schitterde in de bijrol van Holly’s vader. Maar de echte kunstenaar was de toen volstrekt onbekende regisseur: Terrence Malick. 

‘Badlands’ was zijn eerste en naar mijn mening ook meteen zijn beste film. Het thema: de oorspronkelijke onschuld en de (zonde)val, zonder opvallende religieuze connotaties. Het machteloze individu verliest zichzelf in een zielloze maatschappij, waar de wet van het geld heerst en het sociale leven bepaald wordt door het spektakel. Twee doorsnee jongeren, verblind door de alomtegenwoordige populaire cultuur (vooral radio en film, met sterren als James Dean en Marylin Monroe), krijgen geen kans om een rijke identiteit op te bouwen. Hun onschuldige liefde mondt uit in brutaal geweld.

‘Badlands’ is een poëtische blik op de alledaagsheid en de onverschillige, gewetenloze misdaad. Malick dompelt de enkeling onder in een landschap dat elke vorm van onschuld/schuld opheft . De regisseur houdt zich ver van psychologische interpretatie, wellicht vanuit het besef dat poëzie en psychologie elkaars grootste vijanden zijn.

Waarom al die doden? Zomaar. Het verhaal is gedeeltelijk gebaseerd op waar gebeurde feiten: de Charlie Starkweather-moorden in de jaren vijftig. Bruce Springsteen heeft er een song over gemaakt, met dezelfde titel. Badlands is de streek in North-Dakota waar deze omineuze dingen zijn gebeurd. Maar Malick distantieert zich van die specifieke plaats, tijd en omstandigheden. Op die manier slaagt hij erin een verhaal te maken dat los staat van tijd, geschiedenis en moraal.

‘Badlands’ is verwant aan de gedichten van Rimbaud en aan sommige films van Nicholas Ray. Wat je te zien krijgt is een alchimistisch kunstwerk. Eens gezien, of liever: ervaren, blijft het nog jarenlang in je nazinderen. Bij mij al bijna veertig jaar.

Foto: Martin Pulaski, Brussel 1970.

In die gouden tijd, hoewel toen ook de oorlog in Vietnam woedde en op tientallen plaatsen studenten en arbeiders – soms bloedig – onderdrukt werden, was het leven eenvoudig. Toen ik in 1970 samen met mijn vriendin in een appartement aan de Naamsepoort ging wonen richtten we dat in met meubels die we voor een habbekrats aanschaften bij Het Leger des Heils en bij Spullenhulp-Les petits riens. Een bed in massief hout kostte vijftig frank, een fijn afgewerkte stoel, met gevlochten rug en zitting, een tiende van die prijs. Soms waren we zo gek om op die ambachtelijk gemaakte meubelen een laag oranje of gele verf te zetten: ze deden ons te zeer aan het verleden denken, aan de manier waarop onze ouders en grootouders hadden geleefd. Van ons bed zaagde ik het hoofd- en voeteinde af, met liefde vervaardigd handwerk; ik wilde een eenvoudig bed, geen oude poespas. Een appartement of een huis huren was niet duur, als je niet al te hoge eisen stelde. Op auto’s keken we neer, tenzij ze voorkwamen in films zoals ‘Bullitt’ en ‘The French Connection’. In Brussel werd een metro aangelegd, een lijn was al in gebruik genomen (als pre-metro). Er reden bussen en trams. Maar meestal gingen we overal te voet naartoe. Niemand van onze vrienden had telefoon. Er werden geen afspraken gemaakt. Als we bij iemand op visite wilden gaan, liepen we er gewoon naartoe. Waren de vrienden niet thuis, was dat ook niet erg; dan lieten we een briefje achter en wandelden nog wat rond of gingen ergens een thee of een koffie drinken.

Het leven was eenvoudig en goedkoop. Onze verlangens waren waarschijnlijk even ingewikkeld als ze nu nog zijn, maar onze behoeften waren beperkt. Zonder al erg ecologisch bewust te zijn leefden we toch al op die manier. We waren geen verstokte consumenten, aten geen vlees, dronken weinig alcohol, reisden bijna nooit, en als we het toch deden staken we de duim op. De maan en de sterren waren voor ons belangrijker dan televisie en ander spektakel. Zelf gaf ik alleen geld uit aan muziek en boeken. En af en toe kocht ik een paar schoenen of een jeans. Ja, ons leven was eenvoudig in die dagen. En mooi, zoals in een droom waaruit je liever niet al te gauw zou ontwaken. Maar kijk waar we nu zijn. Waar zijn we nu eigenlijk?

De goede rechters, James Ensor, 1891

Ik ben vooringenomen. Mijn bestaan is gebaseerd op versies van de waarheid, op verhalen, mythen, leugens, verzinsels, vooroordelen. Denk nu niet dat ik niet goed wil leven. Ik wil goed en matig leven. Ik wil mijn soortgenoten niet lichtvaardig beoordelen. Maar er zijn grenzen. Een van die grenzen heet Serge Simonart. Eigenlijk zou ik deze elektronische pagina’s niet mogen bevuilen met zijn naam. Dat wordt elders al voldoende gedaan. Ik zou de man moeten verdedigen, want ik vermoed dat hij veel vijanden heeft. Maar dat is in dit geval te veel gevraagd. Een vijand van me is hij zeker niet, hij heeft mij niets in de weg gelegd. Maar ik lust de kerel niet. Alles aan hem irriteert me.

Via Facebook en mijn kameraad Jan Van den Eynden werd ik nog maar eens een keer met de Vlaamse popkenner par excellence geconfronteerd. De man die ontwaakt en slapen gaat met de groten der aarde: David Bowie, Lou Reed en David Sylvian.

Ik las over dit heerschap – pervers en masochistisch als ik ben - een artikel dat gisteren in De Morgen online verscheen.  “De uitzending van Radio 1-programma 'Hautekiet' over luiheid is uitgemond op een vilein moddergevecht tussen rockjournalist Serge Simonart en komiek en acteur Iwein Segers”, stond daar vetgedrukt.
En wat minder vet: “ "Nu ga ik zoals gewoonlijk heel wat mensen tegen mij in het harnas jagen. Maar het is nu eenmaal zo: nietsdoen vergt een sponsor", stelde Simonart. "Dat is bij heel veel mannen zo, zeker in de pseudo-artistieke wereld. Daarstraks sprak u met Iwein Segers. Wel, ik gok erop dat Iwein Segers ofwel jarenlang aan den dop heeft gestaan, ofwel vriendinnen had die zorgden dat het huishouden functioneerde of hem sponsorden. Er zijn in Vlaanderen heel veel schrijvers en dichters wiens zogenaamde kunstenaarschap de facto financieel en praktisch gesponsord wordt door hun werkende vrouw."”

Een man moet durven. Een popkenner die met de groten der aarde slaapt en droomt is het aan zichzelf verplicht sterke uitspraken te doen. Niet dat hij, zoals Louis Paul Boon, de mensen een geweten moet schoppen. Neen, hij moet hun geweten – eenmaal ze dat hebben - harde schoppen geven. De mensen moeten weer gewetenloos worden, rancuneus, afgunstig, zuur en nijdig.

In zijn boek ‘Nadja’ schreef André Breton dat je niets aan je leven hebt als je werkt. Hoe vaak heb ik dat al niet geciteerd… Het zal een vorm van luiheid van me zijn. De surrealist wilde hoegenaamd niet beweren dat mensen niet moeten werken, maar wel beschouwde hij arbeid als een noodzakelijk kwaad. De bewering dat ‘zogenaamde kunstenaars’ profiteurs en parasieten zijn is achterlijke onzin. De facto, zegt hij. In Vlaanderen, zegt hij. Zulke uitspraken dus. Dat is gedurfd. Daar is moed voor nodig. Daarvoor moet je op hetzelfde niveau staan als de groten der aarde.

Niet alle kunstenaars werken even hard, maar ik ken er nogal wat die zich doodgewerkt hebben. Met of zonder mecenas. Ik geef maar een voorbeeld: Rainer Werner Fassbinder. O, maar dat was geen Vlaming. Daniel Robberechts dan? Roger van de Velde?

Interviews afnemen zoals Simonart doet is niet werken. Interviews zijn veeleer – voor hem dan toch - gezellige onderonsjes. Het probleem is dat hij ze niet eens in behoorlijk Nederlands kan vertalen. In het artikel in DM las ik dat hij nooit van iemand een cent heeft gekregen, ook niet van zijn ouders. Daar is hij trots op, zegt hij. Maar misschien zouden zijn ouders hem kunnen helpen om zijn ‘interviews’ wat bij te schaven. Misschien kunnen ze hem meteen ook duidelijk maken dat Ornette Coleman een man is en bijgevolg geen vrouw (tenzij hij dat inmiddels al op Wikipedia heeft gevonden). Ik heb in mijn leven maar enkele interviews afgenomen (onder meer van Kevin Ayers, Buddy Guy, Junior Wells, John Hammond Jr.): het waren van de plezierigste en meest ontspannende momenten in mijn leven. Over je werk geïnterviewd worden (is me ook al eens overkomen): dat is pas werken.

Overigens vind ik dat elke mens recht op luiheid heeft.  Ook Serge Simonart. Dat hij een lui schepsel is, te lui om even over enkele essentiële zaken na te denken, is hem dus vergeven.

Met Suzy op de Garelli, in Neerharen. Mijn broer François maakte de foto.

Suzy was mijn tweede hond. Mijn eerste hond had mijn vader toen ik ongeveer elf was doodgeschoten. Niet dat mijn vader een dierenhater was. Jimpy, een cocker spaniel, was altijd een zwakke hond geweest. Om de drie maanden ongeveer kreeg hij een epilepsieaanval. Hij maakte dan eerst een aantal rondjes om de keukentafel, ging vervolgens op zijn buik liggen, strekte zijn poten uit, zijn ogen draaiden weg, er kwam kwijl uit zijn bek. Na een vijftal minuten leek het of er niets gebeurd was. Maar later kreeg hij een donker gezwel op de buik. Soms barstte het open, een vieze smurrie maakte vlekken op het tapijt. Aangezien ik op internaat zat heb ik dat gelukkig niet vaak meegemaakt. Op den duur was het niet houdbaar. Mijn vader was bang voor artsen. Als ik ziek was, wat nogal vaak het geval was, moest er soms een dokter komen. Mijn vader maakte zich dan uit de voeten. Zelf bezocht hij nooit een arts. Als hij hevige tandpijn had, naast rugpijn de enige kwaal die hij soms had, trok hij zelf een tand uit. Zo ging het ook met Jimpy. Geen dierenarts, maar het karabijn.

Veel later, ik weet niet meer goed hou oud ik was, kozen we een tweede hond. Die gingen we, zoals destijds Jimpy, op de Vogelenmarkt in Antwerpen kopen. Daar hadden ze de beste honden werd ons gezegd. De beste en de trouwste. Na enkele weken reeds waren ze braaf en gewillig. Voor mij heeft Suzy nooit de plaats van Jimpy kunnen innemen. Mijn emotionele band met mijn eerste hond was veel heftiger. Dat kwam omdat ik met die hond was opgegroeid. Meermaals viel ik in slaap op de grond, met mijn hoofd op zijn warm, langharig lijf. En wat hield ik van zijn lange flaporen. Maar Suzy was ook een goede hond. Als ik de kans zag ging ik er mee wandelen. Ik heb altijd graag met honden gewandeld. Maar dat is nu lang geleden. De laatste keer was met Laïka. Dat was een paar dagen voor de dood van mijn moeder. Laïka was de hond van mijn broer, maar hij woonde bij mijn ouders. Laïka is gestorven op de dag dat mijn moeder begraven werd.

Hoe Laïka aan zijn naam is gekomen weet ik niet. Mijn broers verbeelding is ondoorgrondelijk. Als hij al verbeelding heeft, met al dat drinken. Maar van Suzy weet ik het nog goed. Mijn moeder en ik waren in de keuken. De soep stond op, ik herinner me de heerlijke geur van bouillonvlees, selder en laurier. Hoe gaan we de hond nu noemen, vroeg ik. Ook Jimpy, zei mijn moeder. Nee, dat kan niet, zei ik. Er is maar een Jimpy, ook al is hij dood. In de keuken stond altijd een transistorradio aan, vaak op de piratenzender Radio London afgestemd. Op dat ogenblik weerklonk ‘Hello Susie’ van Amen Corner, een Britse popgroep die toen populair was. Hun ‘(If Paradise Is) Half As Nice’ vind ik nog altijd bijzonder mooi. Voilà, zei ik, we hebben een naam: Suzy. Mijn moeder was een goede vriend van me. Ik kon haar ongeveer alles vertellen. Maar we maakten ook veel ruzie. Ze was het zeker niet altijd eens met wat ik deed en zei. Ik mocht bijvoorbeeld niet in mijn hemd, zonder onderlijfje, in de regen gaan fietsen. Maar dat deed ik toch. Nu echter ging ze meteen akkoord. Ja, Suzy, dat is een goede naam voor die hond, zei ze. Ik heb nu al zin in die soep, zei ik.

In een appartement aan de Naamsepoort in Brussel. Alleen de namen zijn nog hetzelfde, al de rest is anders. Ik maakte deze foto* eind 1970. Met een fototoestel dat ik geleend had van een vriend. We waren te arm voor een eigen camera. 

Ik vond een paar dagen geleden de negatieven terug. Veel schade, vlekken en strepen, die aan krassen op vinyl doen denken. Maar de sfeer is mooi. Een mens moet heel diep graven in de groeven van zijn geheugen om terug te kunnen keren naar een tijd waarin bijna alles goed en mooi was - en vol verwachting.

Deze foto hoort bij de reeks 'Don't Look Back'.

---

*Op de foto zie je rechts op de grond ‘Let It Be’ van the Beatles liggen. Dat was een fijn cadeau van mijn toenmalige levensgezellin. De elpee was verpakt in een fraaie doos, en er zat een mooi, geïllustreerd boek bij, dat ik vaak gefascineerd doorbladerd heb.

‘The Man Who Shot Liberty Valance’ is een van de hoogtepunten in het oeuvre van John Ford. De film behandelt de invoering van law and order in het wilde Westen. Je ziet hoe de open range, waar de wet van de sterkste heerst, ingebed wordt in de grote democratische republiek, waar het volk het voor het zeggen heeft en niet uitsluitend machtige, prominente mannen over alles beslissen. Of met andere woorden, hoe dat ruwe land onderdeel wordt van een American Dream die nooit zal worden verwezenlijkt: de Staat waar iedereen gelijk is.  

‘The Man Who Shot Liberty Valence’ is evenwel veel meer dan dat. Achter en onder de wetboeken en het prille democratische recht blijft het geweld zijn gang gaan. De rechtsorde is alleen maar mogelijk indien er naamloze revolverhelden bestaan die er niet voor terugschrikken 'slechte mensen' zoals Liberty Valence uit te roeien. De ware held van de film is niet Ransom Stoddard (James Stewart) maar Tom Daniphon (John Wayne), de man die Liberty Valance - vanuit een donkere hoek - over Stoddards schouder neerschiet.

‘The Man Who Shot Liberty Valance’ is eveneens een meditatie over legende en waarheid. De meeste mensen geven de voorkeur aan een verhaal, een mythe of een legende, ten koste van wat waar is. Ransom Stoddard wint het respect van het grote publiek door iets wat hij in werkelijkheid niet heeft gedaan. De western legt bloot hoe een legende ontstaat. Ook in onze tijd liggen weinigen wakker van de waarheid, of van versies van de waarheid. Velen verkiezen de verhalen die de media hen elke dag opdringen.

Martin Pulaski rookt, 1971. Foto: Vivian S.

Het idyllische leven, het ‘terug naar de natuur’, het geloof in de fundamentele goedheid van de mens en de mogelijkheid de wereld beter te maken, wat de basis van de ‘tegencultuur’ was, kent – zoals iedereen die wat geleefd heeft weet – een donkere, en gewelddadige keerzijde. Net zoals Altamont niet de hel op aarde was, was Woodstock niet het paradijs. Het is altijd belangrijk dat je voldoende nuanceert. Toch is de grens tussen liefde en haat, tussen oorlog en vrede, tussen altruïsme en egoïsme, tussen natuur en cultuur, bijna net zo onzichtbaar als ‘echte’ grenzen dat zijn.

De foto’s in ‘Voyeur’ en ‘Terug naar de natuur i, ii, iii en iv’ vond ik een paar dagen geleden terug. We studeerden in die wonderlijke dagen, zo lang geleden, het lijkt wel een andere wereld, fotografie en filosofie en lieten ons sterk beïnvloeden door de utopische films die toen populair waren, het theater van Julian Beck & Judith Malina, de boeken van Norman O. Brown, Theodore Roszak, Alexandra Kollontai, Angela Davis en Henry David Thoreau. We dompelden ons onder in muziek van Incredible String Band, Quicksilver Messenger Service, Moby Grape en the Byrds en Dylans ‘Nashville Skyline’, ‘Selfportrait’ en ‘New Morning’. We sloten onze deuren niet. Ander ‘langharig werkschuw tuig’ was welkom. Maar tegelijk lazen we gefascineerd in Ed Sanders’ boek over Charles Manson, in Truman Capote’s ‘In Cold Blood’, luisterden we naar ‘White Light/White Heat’ en ‘Positively 4th Street’, en kregen we een kick van Clint Eastwood in Don Siegel’s ‘Dirty Harry’ en van Dustin Hoffman en Susan George in Sam Peckinpahs ‘Straw Dogs’.

Deze beelden tonen hoe op een idyllische dag in een pastorale omgeving een gefrustreerde man onze innigheid kwam verstoren. Voor hem zal zijn voyeurisme de normaalste zaak van de wereld geweest zijn, voor ons ging het om brutaal en schokkend gedrag.  Nadat we ontdekt hadden hoe hij ons had staan begluren nam hij rustig zijn fiets bij de hand en verdween in de schaduw van de dennenbomen.

Voyeur in het bos, 1971. Foto: Martin Pulaski

Vivian in het bos. 1971. Foto: Martin Pulaski. Geïnspireerd door 'Je ne vois pas la cachée dans la forêt' van Andre Breton en René Magritte.

Vivian dansend in een veld, 1971. Foto: Martin Pulaski.

Martin Pulaski, 1971, door Vivian S.

In een Limburgs bos. Foto: Martin Pulaski, 1971.