11-04-18

HOOCHIEKOOCHIE VERDWIJNT

TWIN PEAKS.jpg

Alle skynetblogs (vroeger Belgacom, nu Proximus) worden definitief vernietigd, dus ook mijn literair blog, hoochiekoochie. Dertien jaar van leven en werk in een klik weg!

Dat is even slikken. Het betekent dat niet alleen al mijn teksten verdwijnen (alle verhalen, gedichten, poëtisch proza, mijmeringen, schetsen, herinneringen, reisverslagen, beschouwingen over muziek en film, etcetera), maar ook alle layout, waar ik zovele jaren hard en nauwgezet aan heb gewerkt, alle foto's, alle links, alle commentaren en mijn soms uitgebreide commentaren daarop (vooral in de beginjaren, na de opkomst van facebook is die vorm van communicatie afgenomen). En niet alleen voor mij is het een ramp. Al mijn collega-bloggers bij skynetblogs zitten in hetzelfde schuitje. Alles geofferd aan de god van de vrije markt en de vooruitgang. Voor technocratische doelstellingen en een ondernemersmissie.

Er zijn ergere dingen, maar dit is toch van het allerergste nieuws dat ik ooit heb ontvangen. Ik had er nooit bij stil gestaan dat hoochiekoochie op een dag zou verdwijnen. Naast minder geslaagde want tijdgebonden teksten staat daar het beste wat ik ooit heb geschreven (en nog zal schrijven). Voor sommige verhalen, (proza)gedichten en mijmeringen heb ik veel lof gekregen, dat verdwijnt nu ook allemaal, samen met alle andere commentaren. De door mij zeer bewonderde schrijver Geerten Meijsing (alias Joyce & Co) heeft me ooit aangeraden om voor mijn blog subsidie aan te vragen bij het Fonds voor de letteren, maar daar was ik te trots (of te bescheiden) voor.

Ik ben nu op zoek naar een mogelijkheid om dit heel stuk verleden nog te redden en opnieuw toegankelijk te maken maar ik heb weinig praktische kennis van websites en recente informatica-ontwikkelingen. Ondertussen heb ik van enkele vrienden al wel wat tips gekregen en Proximus zelf raadt aan om de overstap naar WordPress te maken. Dat zou niet zo moeilijk zijn. Maar ik heb mijn twijfels.

07-04-18

ZERO DE CONDUITE: SURRENDER TO BRIAN ENO [1]

Eno-Brian-1974-01_2.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, (meestal) thematisch programma gewijd aan pop/cultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement heel specifiek voor tweeëntwintig liefst niet bekakte bakvissen, drieënzeventig zwaardviskoppen en twaalfduizend uitgeprocedeerde aartsbisschoppen - en voorts voor iedereen die het maar horen wil. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum, maar dat weet je al. Stem af op 106.7 FM!
Je kunt Zéro via 
streaming beluisteren. Hier
 vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

eno glam with roxy music 1973.jpg

Brian Eno wordt op 15 mei 70 jaar, voldoende reden om zijn werk met een aflevering van Zéro de conduite te vereren.

Roxy Music zag ik een eerste keer in Théâtre Marni in Brussel op 6 december 1973. Sinds Rudy S. mij de eerste elpee (1972) had laten horen was ik een fan van de groep. Vooral Brian Eno vond ik fascinerend, al wist ik niet goed welke rol hij in de band speelde. Helaas had de extavagante non-muzikant (zo omschreef hij zichzelf) de artistieke Britse groep al omstreeks maart 1973, kort na de opname van de tweede elpee, ‘For Your Pleasure’, verlaten. Het optreden in Marni was opwindend maar ik miste de enigszins feminiene man met het blonde kapsel en het veelkleurige gevederte, degene van wie ik vermoedde dat hij het ‘genie’ was in Roxy Music. Dat vermoeden zou later bevestigd worden. Ik bleef Roxy Music daarna nog een tijdje trouw, maar na hun vierde album, ‘Country Life’ (1974) haakte ik af. Brian Eno ben ik tot nu toe blijven volgen. Hoewel ik een voorkeur heb voor zijn avant-pop uit de jaren zeventig, waartoe ik de meesterwerken ‘Another Green World’, ‘Taking Tiger Mountain By Strategy’ en ‘Before and After Science’ reken, houd ik ook van zijn ambient-producties[2] en van zijn indrukwekkende reeks samenwerkingen met vooral David Byrne, maar ook met John Cale, David Bowie, Harold Budd en andere einzelgängers. Zijn productiewerk voor ‘Fear Of Music’ en ‘Remain in Light’ van Talking Heads was baanbrekend. Afrikaanse ritmes, samples, electronica, de techniek die hij Oblique Strategies noemt – allemaal was en is het bijzonder invloedrijk op heel diverse vormen van populaire muziek.
Dat Brian Eno, ondanks zijn hoge begaafdheid en belangrijke rol in de westerse cultuur[3], zo bescheiden is gebleven siert hem des te meer. En misschien komt er nog eens een dag dat ik hem live aan het werk kan zien, al zal dat dan wel niet in Théâtre Marni zijn.

Veel luisterplezier!

june 1st 2.jpg

This - Brian Eno - Another Day On Earth - Brian Eno - 2005

If There Is Something - Roxy Music - Roxy Music - Bryan Ferry - 1972

Baby's On Fire - Brian Eno, John Cale, Nico & Kevin Ayers - Brian Eno, John Cale, Nico, Kevin Ayers - Live June 1, 1974 - Brian Eno - 1974

On Some Faraway Beach - Brian Eno - Here Come The Warm Jets - Brian Eno - 1974

Big Day - Phil Manzanera - Diamond Head – Manzanera, Eno - 1975

Schöne Hände - Cluster & Eno - Cluster & Eno - Moebius, Roedelius , Eno - 1977

Fuseli - Brian Eno - More Music For Films - Brian Eno - 1983

China My China - Brian Eno - Taking Tiger Mountain By Strategy - Brian Eno - 1974

Warszawa - David Bowie - Low - David Bowie, Brian Eno - 1977

The Man Who Couldn't Afford To Orgy - John Cale featuring Judy Nylon - Fear - John Cale - 1974

R.A.F. - Snatch - Snatch (with Brian Eno) – Brian Eno - 1978

Segue - Algeria Touchshriek - David Bowie - 1. Outside - Brian Eno, Michael Garson, Sterling Campbell, Erdal Kizilcay, Reeves Gabrels - 1995

Above Chiangmai - Brian Eno & Harold Budd - Ambient 2 The Plateaux Of Mirror - Brian Eno - 1980

Deep Blue Day - Brian Eno - Apollo: Atmospheres & Soundtracks - Roger Eno, Brian Eno, Daniel Lanois – 1983

I'll Come Running - Brian Eno - Another Green World - Brian Eno - 1975

Kurt's Rejoinder - Brian Eno - Before And After Science - Brian Eno - 1977

The Jezebel Spirit - Brian Eno & David Byrne - My Life In The Bush Of Ghosts - Brian Eno, David Byrne - 1981

Listening Wind - Talking Heads - Remain In Light - Brian Eno, Chris Frantz, David Byrne, Jerry Harrison, Tina Weymouth - 1980

Heaven - Talking Heads - Fear Of Music - Talking Heads - 1979

brian eno,eno,muziek,zéro de conduite,zero,radio centraal,106.7 fm,antwerpen,pop,rock,blues,soul,country,potpourri,ambient,artrock,punk,afro,oblique strategies,roxy music,john cale,talking heads,david byrne,david bowie,daniel lanois,snatch,cluster,phil manzanera,harold budd,producer,uitvinder,voorloper,denker,conceptueel,kunstenaar,voorbeeld

Mongoloid - Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo – G. Casale - 1978

Optimism - Lady June - Lady Junes Linguistic Leprosy - June Campbell Cramer, Kevin Ayers, Brian Eno  1974

Healthy Colours III - Robert Fripp & Brian Eno - The Essential Fripp & Eno - Brian Eno, Robert Fripp - 1994

The Secret Life Of Arabia - David Bowie - "Heroes" – Brian Eno - 1977

One Word - Brian Eno & John Cale - Wrong Way Up – Brian Eno, John Cale - 1990

Strange Overtones - Brian Eno & David Byrne - Everything That Happens Will Happen Today - Brian Eno, David Byrne - 2008

A Beautiful War - Robert Wyatt - Comicopera - Brian Eno, Robert Wyatt - 2007

2 Forms Of Anger - Brian Eno With John Hopkins & Leo Abrahams - Small Craft On A Milk Sea - Brian Eno - 2010

Indian Summer Sky - U2 - The Unforgettable Fire - Adam Clayton, Bono, Larry Mullen, The Edge - 1984

The Pearl - Brian Eno & Harold Budd  with Daniel Lanois - The Pearl - Brian Eno, Harold Budd - 1984
remain-in-light.jpg

Bonus Tracks

More Dust - Brian Eno & J. Peter Schwalm - Drawn from Life - Brian Eno, J. Peter Schwalm - 2001

White Mustang II - Daniel Lanois - Acadie - Daniel Lanois, Brian Eno - 1989

By This River - Brian Eno - Before And After Science - Dieter Moebius, Hans Roedelius - 1977

The Soul Of Carmen Miranda - John Cale - Words For The Dying - Brian Eno, John Cale

Shadow - Brian Eno - Ambient 4: On Land - Brian Eno - 1982

An Ending (Ascent) - Brian Eno - Apollo: Atmospheres & Soundtracks – Roger Eno, Brian Eno, Daniel Lanois – 1983

Fantastic Voyage - David Bowie - Lodger - Brian Eno -1979

Alhondiga - Brian Eno - The Shutov Assembly - Brian Eno - 1992

What Actually Happened? - Brian Eno - Nerve Net – Brian Eno - 1992

Tal Coat - Brian Eno - Ambient 4: On Land - Brian Eno - 1982

harmonia brian eno.jpg

[1] “I think of surrendering as an active verb, not a passive verb.” Brian Eno, in ‘Re-valuation (A Warm Feeling), 2013

[2] “My original intention with Ambient music was to make endless music, music that would be there as long as you wanted it to be. I wanted also that this music would unfold differently all the time - ‘like sitting by a river’: it’s always the same river, but it’s always changing.” http://www.brian-eno.net/about/index.html

[3] “Eno is frequently referred to as one of popular music's most influential artists. Eno forever altered the ways in which music is approached, composed, performed, and perceived, and everything from punk to techno to new age bears his unmistakable influence. Eno has spread his techniques and theories primarily through his production; his distinctive style informed a number of projects in which he has been involved, including Bowie's "Berlin Trilogy" (helping to popularise minimalism) and the albums he produced for Talking Heads (incorporating, on Eno's advice, African music and polyrhythms), Devo, and other groups. Eno's first collaboration with David Byrne, 1981's My Life in the Bush of Ghosts, pioneered sampling techniques that would prove to be influential in hip-hop, and broke ground by incorporating world music into popular Western music forms. Eno and Peter Schmidt's Oblique Strategies have been used by many bands, and Eno's production style has proven influential in several general respects: "his recording techniques have helped change the way that modern musicians;– particularly electronic musicians;– view the studio. No longer is it just a passive medium through which they communicate their ideas but itself a new instrument with seemingly endless possibilities.”
Wikipedia, bewerkt

loud and quiet.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

06-04-18

WELKOM IN DE WARANDE

piranesi-small.jpg

Het moet maar eens gedaan zijn met die sociale woningen in Brussel; gelijk hebt u, mevrouw Amper. Weg met de armoede en weg met de armen! Dat ze maar lid worden van De Warande.
Kijk, beste Brusselse armen, het zit zo. Wanneer u lid wordt van De Warande, krijgt u toegang tot één van de meest prestigieuze ledenclubs van Europa. Als lid mag u dit huis gebruiken als het uwe. De Warande faciliteert events en ontmoetingen. Zijn historisch salons en zalen zijn verbluffend.

De Warande organiseert zelf activiteiten! Op eigen houtje nog wel. Deze lopen als een rode draad door de Geschiedenis van het huis en maken deel uit van zijn DNA. Met een open blik op de maatschappij en haar trends en evoluties stelt de Warande elk seizoen een gevarieerd activiteitenprogramma samen. Iedereen die lid is kan zich inschrijven voor een werklunch, een debatavond, een actualunch of de maandelijkse Koffie Konnectie. Geweldig toch! Voor avondactiviteiten mag u ook gasten aanbrengen.

 De activiteiten geven de leden de kans om interessante sprekers te ontmoeten en nieuwe inzichten te verwerven. Daarnaast kan de Warande ook steeds putten uit een ongelofelijk interessant publiek. De debatten zijn aan de tafels minstens even boeiend als die aan het spreekgestoelte. Door deel te nemen aan de activiteiten ontmoet u leden met dezelfde interesse als u! Waar wacht u nog op? Laat die sociale woning voor wat ze is en trek bij de Warande in! Word een gamechanger en steek iedereen de ogen uit! Gewoon doen!


4 april om 16:09 · Brussels Hoofdstedelijk Gewest

31-03-18

PERROS NO? PERROS SI! [1]

IMG_5664 (2).JPG

Na een middag lezen en schrijven maak ik een korte wandeling naar Playa del Inglés. Ik slenter door de Calle Normara, waar zich het lekkere Maleisische restaurant El Baifo bevindt. ’s Avonds is het er altijd druk, je reserveert best enkele dagen op voorhand, ook al omdat het zo klein is. De baas van het eethuisje, die ook kok is, heet Andy. Enkele jaren geleden vertelde hij me een en ander over zijn leven. In de dagen voor de postmoderne tijdrekening was hij een Maleisische hippie die al liftend door Indië, Pakistan, Afghanistan, Iran, Turkije, Joegoslavië, Italië, Frankrijk, Spanje op de Canarische eilanden verzeilde. La Gomera, het tweede kleinste eiland van de archipel, dat in die dagen op toeristisch gebied nog grotendeels onontgonnen was, stal meteen zijn hart. Toch keerde hij naar zijn thuisland terug om orde op zaken te stellen. Wat later vestigde hij zich in Valle Gran Rey, waar hij met het restaurant van start ging waar ik nu voor sta om het menu nog een keer te bekijken. Andy is een uitstekende kok en een uitzonderlijk vriendelijke en goedlachse man. Die karaktertrekken stralen duidelijk af op het personeel in zijn zaak. 

Ik sla links af, dan rechts, en kom zo op Carretera de Playa del Inglés uit. Een gps heb je hier beneden niet nodig, zelfs een blinde vindt hier nog zijn weg. Sinds ik hier de eerste keer kwam, in 2003, is er zo te zien niets veranderd. Voor je aan het naaktstrand komt, loop je voorbij een klein stukje natuurreservaat. Ik ben niet wat je noemt een natuurmens, over de vogels die daar bescherming vinden kan ik bijgevolg weinig vertellen. Het valt wel op dat er in heel La Gomera weinig vogels te zien zijn. Ik las over de tjiftjaf, de pimpelmees en de pieper, maar ik heb alleen wat duiven en meeuwen gezien. Al die andere vogels mogen er natuurlijk ook wezen, maar een uurtje wat meeuwen observeren volstaat voor mij. Voyeurs zullen op het naaktstrand niet aan hun trekken komen. Het is al te fris om in je blootje te zwemmen of te zonnebaden. De surfers zijn wel nog ter plaatse, hun elegantie en souplesse is altijd een lust voor het oog. En straks komen de zonne-aanbidders; over twee uur gaat de zon onder.
Ik sla de geasfalteerde weg omhoog in die langs een voetbalveld en een tennisterrein voert. Altijd weer blijf ik naar de raadselachtige heliport kijken. Nog nooit heb ik er een helikopter gezien. Vandaag ga ik in het midden van het helipad staan. Vanuit de lucht gezien zal het lijken of ik in het centrum van een grote schietschijf sta. Ik ben de roos, doelwit voor onbekende luchtwezens. Heel zeker zijn bewakingscamera’s mij nu aan het filmen. De weg eindigt aan een poort die open staat. Daarachter ontwaar ik een gebouw dat al even mysterieus is als de heliport. Is het eigendom van de Guardia Civil, of van een of andere geheime dienst? Mogelijk, maar waarom staat die poort dan open?
Ik loop door in de richting van de uitnodigende poort. Opeens komen er twee gevaarlijk blaffende honden op me af gerend. Wat nu? Vreemd genoeg ben ik helemaal niet bang. Ik blijf staan, beweeg niet, kijk onverschrokken naar de grootste van de twee honden, die me lijkt te willen aanvallen. Omdat hij, zo denk ik, ziet dat ik niet bang ben, doet hij dat niet. Hij zal geen angstzweet ruiken. In plaats van mij te bijten snuffelt hij wat aan mijn been en laat een slijmspoor achter op mijn pas gewassen broek. De andere, wat kleinere hond houdt zich afzijdig. Ik aai de ‘gevaarlijke’ hond over het hoofd. Lief beest, zeg ik, loebas. Hij kijkt me met trieste hondenogen aan, draait zich dan om en loopt kwispelstaartend samen met zijn kameraad terug naar het huis van de vele mysteries. Beseffend dat ik aan een gewisse dood ben ontsnapt keer ik terug naar vertrouwder terrein. Al gauw mis ik de dieren al. Herinneringen aan andere honden in mijn leven maken hun entree in het theater binnenin mijn hoofd. Een van die viervoeters heet Jimpy, een andere Laika, nog andere honden kruisten onze weg in Eze, in de buurt van Nice, en er was ook een heel bijzondere Lassie op heilige Indiaanse grond in Taos in de Amerikaanse staat New Mexico. Daarover meer in een volgende aflevering van dit relaas van mijn grootse avonturen.


Maar toch nog dit. Als liefde een hond uit de hel is, zoals Charles Bukowski [2] beweert, wat is dan een hond uit de hemel?

[Wordt vervolgd]

IMG_6290.JPG

[1] Deel 8 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden.

[2] Charles Bukowski, Love Is A Dog From Hell, Black Sparrow Press, 1981.

Foto's: Martin Pulaski, Valle Gran Rey, februari 2014.

28-03-18

GHOSTWRITER [1]

2018-03-03-LAGOMERA 210.JPG

“Dikwijls heb ik mij afgevraagd wat gemakkelijker te doorgronden is: de diepte van de oceaan of de diepte van het menselijk hart!”[2]

 Een reis begint altijd in de verbeelding, schreef ik een tijdje geleden. En ook tijdens de reis en zelfs daarna tijdens je verblijf op de plaats waar je je zo lang van tevoren al een idee van hebt gevormd, dool je meer rond in je eigen hoofd dan in de wereld daarbuiten. Hoeveel van de werkelijke uren in taxi’s, vliegtuigen, autobussen, veerboten en ook in de Gomera Lounge in Valle Gran Rey, waar je je al gauw thuis bent gaan voelen, breng je door met aandacht voor uiterlijke verschijnselen? Met heldere gedachten over wat zich daar voordoet? (En zie je die verschijnselen ooit wel zoals ze zijn? Een eeuwenoude filosofische vraag, natuurlijk.) Soms realiseer je je dat aan de binnenkant van iemand die tegenover je zit, bijvoorbeeld in de wachtkamer bij de huisarts, dingen gebeuren. Dat die mens, die soortgenoot van je, mijmert, nadenkt, verdriet en pijn voelt, zich dingen herinnert. Soms moet je je zelfs al inspannen om hem of haar te zien als gewoon maar een aanwezig iemand. In dat geval zie je de buitenkant, meer niet. En net zoals je die mens niet ziet, of er alleen de buitenkant van waarneemt, zo is het met alles in de zichtbare wereld. Slechts een fractie daarvan dringt tot je door. Gelukkig is dat tijdens een reis enigszins anders. De wereld zegt dan opnieuw: hier ben ik. Je kunt er niet langer naast kijken, zelfs al blijf je ook dan een mijmeraar, een dagdromer, een hypochonder. De wereld is dan sterker en jij bent gevoeliger voor indrukken, je zintuigen gaan open.

We wandelen langs de oceaan naar Borbalan, om daar koffie te gaan drinken en te lezen en te schrijven. Op het terras van Sal Y Pimiento zit ik koortsachtig in een Muji-notitieboekje te noteren. Waarom noteer ik deze banale dingen en waarom moet het zo snel gaan? Wil ik dan niet nauwkeurig zijn, met aandacht voor details?
Waarom schrijf jij je observaties niet neer, zeg ik tegen A. Je ziet en hoort veel meer dan ik, dat is mij van in het begin al opgevallen. Je hebt een buitengewoon observatievermogen. Ik moet altijd weer allerlei hindernissen overwinnen eer mijn blik zich naar buiten kan keren. Alsof ik uit een beschermend cocon moet kruipen of een muur om mij heen moet stukslaan. Allerlei obsessies en angsten maken mij vaak blind voor wat mij omgeeft. Gelukkig hebben we hier die machtige oceaan. Die kan ik niet negeren. Je zou hem opdringerig kunnen noemen. Maar het is een opdringerigheid die ik in alle nederigheid aanvaard. Je bent piepklein, buldert de oceaan, in een oogwenk sleur ik je mee naar de diepte, zoals ik dat doe met een muis, of een huis, of een vergeet-me-nietje. Dat begrijp ik, antwoord ik. Ik vind het niet erg dat je mij kleineert en vernedert. Jij bent de enige die dat mag doen, ontzagwekkende oceaan.
Voor de rest is er weinig dat mijn aandacht trekt. Er was dat meisje met de wilde haren op de veerboot naar San Sebastian. Er was de vrouw met de sleutels, die ik nauwelijks heb bekeken, en toch heb ik haar het profiel van een junkie gegeven. Je moet maar durven. Er is de goede maar vergeetachtige Maria. Er is Gloria, die ik aanbid. G-L-O-R-I-A. Heb je al veel over Gloria geschreven, vraagt A. Nog niets, zeg ik. Misschien komt dat nog wel. Hoewel… wat kan ik over Gloria schrijven zonder in gedweep te vervallen? Zou jij dat niet veel beter kunnen? Bij mij staan troebele gevoelens in de weg. Nog voor ik haar aankijk is mijn waarneming al verstoord door verlangens, remmingen, onzekerheden.
Misschien vind je dat je minder goed formuleert? Dat is echter alleen maar een kwestie van oefening en tijd. Bovendien zijn ruwe diamanten ook diamanten. Als jij ze al te ruw vindt zou ik ze kunnen slijpen. Weet je, ik zou me je waarnemingen kunnen toe-eigenen. Je wordt dan een beetje mijn ghostwriter, en ik zeg er niemand wat van. Na mijn dood verneemt het grote publiek dan wat een oplichter ik altijd ben geweest. Goed, we laten dat onderwerp nog even rusten.
We keuvelen nog wat over Eilis, het hoofdpersonage in ‘Brooklyn’ van Colm Toibin, en over de arme steenrijke Divers, uit ‘Teder is de nacht’ van F. Scott Fitzgerald. Die F. staat voor Francis, zegt A. Ach, zo, zeg ik en mompel wat over mister Jones en een zwaardslikker op hoge hakken die voor je neerknielt. Ja, ja, hoe we het ook draaien of keren, we komen altijd bij Bob Dylan uit. En met de enigszins dreigende piano-akkoorden uit ‘Ballad Of A Thin Man’ in mijn hoofd sta ik op en sta jij op (met of zonder die akkoorden in je hoofd, dat zal ik nu wel nooit meer te weten komen) en keren we terug naar de Gomera Lounge.


Op de terugweg, via Avenida El Llano, lopen we voorbij een wat raadselachtige tentoonstellingsruimte die Laurasilva heet en ontdekken we wat een nieuwe wijk lijkt, maar dat bij nader inzien niet is. Waarom hebben we dit deel van Valle Gran Rey vier jaar geleden niet gezien? Of zes jaar geleden?  Er wordt hoe dan ook nog altijd weinig gebouwd in Valle Gran Rey en op het hele eiland. Dat is een goede zaak. Het massatoerisme is hier nog niet opgerukt. Maar hoe zit het met de vele percelen brakke grond? Liggen zij niet te wachten op mastodonthotels, op immense flatgebouwen voor toeristen. Wie zijn de eigenaars van die grond? Hopelijk zijn het mensen van hier. Maar de volgende vraag is dan wie die mensen van hier zijn. Zullen we dat nog onderzoeken, of zijn het onze zaken niet, of interesseert het ons niet echt, vinden we dat literatuur en songs en films volstaan om ons leven boeiend te maken?

bo dylan feinstein-39.jpg

[1] Deel 7 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden.

[2] Comte de Lautréamont, De zangen van Maldoror.

 Foto's: Martin Pulaski door Agnes Anquinet, februari 2018; Bob Dylan door Barry Feinstein, 1966.

24-03-18

ZERO DE CONDUITE: COWBOYS & COWGIRLS

 Shane-6.jpg


Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan pop/cultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. (Vandaag uitzonderlijk op een andere zaterdag.) Een muzikaal evenement heel specifiek voor twee liefst niet bekakte bakvissen, drie zwaardviskoppen en twaalf uitgeprocedeerde aartsbisschoppen - en voorts voor iedereen die het maar horen wil. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum, maar dat weet je al. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier
 vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

Als kind droomde ik van een leven als cowboy. Meer zelfs, soms was ik een cowboy en dan nog wel een heel eenzame. Jazeker, de veel bezongen lonesome cowboy, dat was ik. Bijna altijd na het zien van weer een western in een van de vele kleine en grotere bioscopen die Antwerpen toen nog rijk was veranderde ik in een revolverheld of een outlaw. Meestal was ik een goede jongen, volledig opgetrokken uit morele stelregels. Een beetje zoals de mythische John Wesley Harding van Bob Dylan ‘(who) was never known to hurt an honest man’. Ik bestreed slechte mensen en confederates, maar ook gevaarlijke indianen. Samen met mijn ouders woonde ik op een binnenvaartschip, dat vaak in de haven van Antwerpen lag te wachten voordat het zou gelost of geladen worden. Of wachtend op een nieuwe bevrachting. Ik hing graag op de kades rond om de geur op te snuiven van exotische landen, sinaasappels, bananen, hout. Vol gretigheid las ik de namen van de grote zeeschepen die in de haven lagen en verzon avonturen die zich afspeelden in de steden en landen waar ze vandaan kwamen. Ik leerde de namen van zoveel mogelijk landen uit het hoofd en de vlaggen die erbij hoorden. Maar liefst van al ging ik met mijn ouders naar de bioscoop. En bijna altijd zagen we dan een western.

Een mens kan maar beschikken over een drietal ideeën, die meestal reeds vroeg opduiken en waarmee hij zijn hele leven aan de slag moet. Op dat drietal ideeën brengt hij als hij geluk heeft wat variaties aan. Een van die ideeën is voor mij alles wat bij het mythische Amerika hoort. De Far West, cowboys en indianen, de Amerikaanse burgeroorlog, enzovoort. In deze korte inleiding bij mijn radioprogramma wil ik niet te veel uitweiden, het is hem tenslotte om de muziek, om de songs te doen. Zeker is dat die vroege identificatie met het cowboybestaan en vast ook met outlaws als Billy the Kid en Jesse James ertoe bijgedragen heeft dat ik mij in de sixties in de underground heb begeven. De tegencultuur was een substituut voor de far west. De Amerikaanse counterculture greep nogal eens terug naar symbolen ontleend aan de westerncultuur. Denk maar aan de kleding en de platenhoezen van sommige westcoast-bands zoals the Charlatans en Quicksilver Messenger Service.

En verwees eveneens naar de mysterieuze wereld van de indianen, die toen ik klein was nog roodhuiden werden genoemd. Denk aan Neil Young. De songs van Dylan, maar niet alleen van hem, krioelen van de verwijzingen naar de westernhelden. Naar outlaws, dieven, gokkers, hoeren, saloons, Lily, Rosemary & the Jack Of Hearts, Billy the Kid, Frank & Jesse James, gunslingers, moonshine whisky, Pat Garrett, stoomboten, huifkarren, indianen, Crazy Horse, Sitting Bull, Kit Carson, Buffalo Bill, rodeo, corrals, vuurgevechten, duels, spookstadjes, kampvuurliedjes, zadels, boots, sporen, enzovoort. De helden van de tegencultuur, zoals Jerry Rubin, Allen Ginsberg, Angela Davis, Tom Hayden, Abbie Hoffman, Jane Fonda, Jerry Garcia, Dennis Hopper, Ken Kesey, de Plaster Casters en vele anderen, waren de nieuwe outlaws en indianen.
Ook mijn verknochtheid aan blues, folk en country – en zelfs aan singer-songwriters – is onbewust in mijn kinderjaren in de bioscoop en al spelend in mijn cowboykostuum op het schip ontstaan.

Maar hoe zit het dan met mijn dweperij met cowgirls met lange haren en lange benen? Blond, bruin-, zwart- of roodharig… Droomde ik ook al van zulke meisjes, een soort van groupies avant la lettre, als ik op het dek van ons schip in mijn cowboykleren, met mijn hoed op, met mijn zilverkleurige revolver een denkbeeldige bad man in het stof deed bijten? Daar moet ik eens lang en diep over nadenken.
Wat nu volgt zijn de liedjes die bij mijn jonge westerndromen hoorden, ook al moesten de meeste ervan toen nog geschreven en opgenomen worden.

Veel luisterplezier!



high-noon.jpg

Greyhound Bus Depot - Ann-Margret & Lee Hazlewood - The Cowboy & the Lady - B. George

Trucker's Atlas - Sun Kil Moon - Tiny Cities - Modest Mouse

Way Out West - Big Star - Radio City - Andy Hummel

Western Stars - Chris Isaak - Silvertone - Chris Isaak

High Desert - Bruce Kaphan - Slider- Ambient Excursions for Pedal Steel Guitar - Bruce Kaphan

How The West Was Won And Where It Got Us - R.E.M. - New Adventures In Hi-Fi – R.E.M.

King Of The Road - Jim White - No Such Place – Roger Miller

Cowboy Movie - David Crosby - If I Could Only Remember My Name.... - David Crosby

God Out West - Link Wray - Link Wray – Steve Verroca

Let's All Help The Cowboys (Sing The Blues) - Chuck Prophet & Stephanie Finch - Dreaming Waylon’s Dreams – Waylon Jennings

Wanted One Good Cowboy - Kacey Musgraves - Wanted One Good Cowboy – Kacey Musgraves

Don't Take Your Guns to Town - Ry Cooder - Blue City (Motion Picture Soundtrack) – Johnny Cash

Cowboy Song - Arlo Guthrie - Last of the Brooklyn Cowboys - Arlo Guthrie

Singing Saddle - The Dillards - Wheatstraw Suite - Altman

Cowboy - Van Dyke Parks - Tokyo Rose - Van Dyke Parks

Astral Cowboy - Curt Boettcher - Misty Mirage- Boettcher

West Coast Blues - Merle Travis And Joe Maphis - Country Music's 2 Guitar Greats Merle Travis & Joe Maphis - Merle Travis

Cowboy Boots - Howe Gelb - The Listener - Howe Gelb

Trigger - Calexico - The Black Light - Joey Burns

Street Scene In A Frontier Town - Bill Frisell - Have A Little Faith - Aaron Copland

Western Cowboy - Hurray For The Riff Raff - My Dearest Darkest Neighbor - Alynda Lee Segarra

Poor Ellen Smith – Canadian Amp – Neko Case - Traditional

Kern River - Emmylou Harris - All I Intended To Be - Merle Haggard

Tulare Dust - Merle Haggard - Down Every Road: 1962-94 - Merle Haggard

Blue Yodel No. 4 - Jimmie Rodgers - The Early Years, 1928 - 1929 - J. Rodgers

I Want To Be A Cowboy's Sweetheart - Patsy Montana & The Prairie Ramblers - Columbia Country Classics - Volume 1: The Golden Age - Patsy Montana & The Prairie Ramblers

Don't Fence Me In - Gene Autry - Sing, Cowboy, Sing!: The Gene Autry Collection – Cole Porter

Cool Water - The Sons Of The Pioneers – Cool Water – Bob Nolan

Cheyenne - Ennio Morricone - Once Upon A Time In The West - Ennio Morricone

Old Western Movies - William Burroughs - Breakthrough In The Grey Room – William Burroughs

Western Movies - The Olympics - Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 3 - C. Goldsmith, F. Smith

Wyatt Earp - The Maquees featuring Marvin Gaye, with Bo Diddley - The OKeh Rhythm & Blues Story 1949-1957 - Elias McDaniel, Reese Palmer

Billy The Kid - Woody Guthrie - Outlaw Blues, Murder Ballads & Prison Songs - Jenkins

Frank And Jesse James - Warren Zevon - Warren Zevon - Warren Zevon

Billy - Los Lobos - I'm Not There - Bob Dylan

Me and Billy the Kid - Joe Ely - Lord of the Highway - Joe Ely

The Last Gunfighter Ballad - Guy Clark - Texas Cookin' - Guy Clark

andy warhol lonesome cowboys 3.jpg

Bonus Tracks:

Butch Cassidy - My Morning Jacket - The Tennessee Fire – Jim James

Western Sky - American Music Club - California – Mark Eitzel

Western Plain - Van Morrison - The Philosopher's Stone [Disc 2] - Huddie 'Ledbelly' Ledbetter

Back To California - Carole King - Music - C. King

Traces Of The Western Slopes - Rickie Lee Jones - Pirates - Rickie Lee Jones

Bullitt, Guitar Solo - Lalo Schifrin - Bullitt: Original Motion Picture Soundtrack - Lalo Schifrin

Happy Trails - Roy Rogers & Dale Evans With Frank Worth & His Orchestra - Theme Time Radio Hour - Season 3 [Disc 2] – Dale Evans

millie-perkins 2.jpg

Research, techniek en presentatie: Martin Pulaski
Afbeeldingen: Shane, George Stevens; High Noon, Fred Zinneman; Andy Warhol's Lonesome Cowboys; The Shooting, Monte Hellman.

19-03-18

DE DIVERS EN WIJ[1]

2018-03-03-LAGOMERA 098.JPG

Sommige mensen hebben alle geluk. Maar hoe vaak zouden die gelukkige mensen zich bewust zijn van hun geluk?


Reizen doe je niet alleen in de uiterlijke, zichtbare ruimte en in de objectieve tijd. Net zoals thuis reis je tijdens een reis en op vakantie ook in je eigen innerlijke ruimte en in je eigen tijd. De objectieve tijd van agendapunten, werk, de routine van huiselijke taken, enzovoort, maakt plaats voor de subjectieve tijd. Mijn ervaring is dat ik me in Valle Gran Rey minder in de dwang van de objectieve tijd (die van economie en rekenkunde) bevind. Dagdromen, mijmeren lijken opnieuw een tweede natuur te worden. Tijdens wandelingen, vaak op het ritme van de alomtegenwoordige oceaan, komen herinneringen spontaan naar boven. En soms is het bijna alsof ik tijdens die herinneringen de lang geleden gebeurtenissen opnieuw beleef. Wat zo goed als onmogelijk is. In ‘Tijd’ merkt Rüdiger Safranski met veel inzicht het volgende op: “De vergankelijkheid betreft de uiterlijke dingen, maar de innerlijke nog sterker. Want die hebben helemaal geen plek waar ze kunnen voortduren. Ze zijn in een oogwenk voorbij en kunnen niet als zichzelf, maar alleen in uiterlijke talige of sedert kort technische media bewaard worden. Het zijn uiterlijke tekens die op iets innerlijks wijzen, dat echter zelf altijd al is vergaan.”[2]

f scott and zelda 1919.jpg

A. leest de Nederlandse vertaling van ‘Tender Is The Night’ van F. Scott Fitzgerald. Hoewel mijn vrouw en ik een heel ander leven leiden – en de uiterlijke tijd waarin wij leven nauwelijks vergeleken kan worden met de periode tussen de twee wereldoorlogen – dan de hoofdpersonages in dat boek, Richard en Nicole Diver, zie ik toch ook overeenkomsten. Het zou me echter te ver leiden om hier nu veel dieper op in te gaan. Elke mens heeft geheimen nodig. Zonder geheimen kun je niet leven. Er is veel waar ik eerlijk in wil zijn. Eerlijkheid en waarheid waren echt wel uitgangspunten toen ik dertien jaar geleden met dit blog begon. Maar hier stoot ik op een grens. Ik schaam me er niet voor dat ik die grens vandaag niet overschrijd. Bovendien ben ik geen exhibitionist. Ik loop niet met mezelf te koop, al lijkt het voor sommige lezers misschien wel zo. De belangrijkste overeenkomst is overigens niet zo persoonlijk. Elke mens die ouder wordt, moet door een periode van ontnuchtering en uiteindelijk van aftakeling. De momenten van geluk liggen in het verre verleden. In je herinneringen vang je er soms nog een glimp van op, maar dat maakt je nog droeviger dan je al was voor de herinnering naar boven kwam. Je kunt nooit meer terug naar die momenten van geluk. Richard Diver raakt gedesillusioneerd, hij verliest zijn soepelheid, veerkracht, inventiviteit, zijn energie neemt af. Zijn liefde voor zijn jongere vrouw Nicole en voor zijn minnares – al is dat niet het juiste woord – Rosemary dooft uit. De ooit zo begaafde en veelbelovende psychiater begint meer en meer te drinken. Verbittering maakt hem agressief. Zijn feestelijk leven is ten einde. De neergang van Diver en zijn gezin vindt voornamelijk plaats tegen de achtergrond van mondaine steden in Zwitserland en de Middellandse Zee. Als A. me scènes uit het boek navertelt, versmelt voor mij die azuren zee met de ruwere Atlantische oceaan die ik door het raam van ons appartement kan zien.

A. en ik gaan niet al te diep in op de kleine overeenkomsten tussen ons en de Divers. Het feit dat ze zo rijk zijn – vooral Nicole is dat, ze komt uit een schatrijke familie – maakt het ons gemakkelijker om die zelfs niet te zien. Des te beter zien we zwakheden in de vorm, in de uiterlijkheden van het boek. De vertaling is bedroevend slecht, zegt A. Waarom wordt er zo weinig zorg besteed aan het vertalen van een meesterwerk als ‘Tender is the Night’? Het ligt niet aan de vertalers, denk ik. Ze doen hun best en worden daar slecht voor betaald. Vertalen moet bijzonder snel gaan. Het economische denken heeft ook de cultuur volledig in zijn greep. Daar zijn we het over eens. Fitzgeralds zinnen zijn soms onbegrijpelijk, zegt A. Jammer dat ik het origineel niet heb meegebracht om te vergelijken. Ik herinner me wel dat F. Scott Fitzgerald nogal moeilijk formuleert, moeilijker zelfs dan Marcel Proust. Maar dat impliceert nog niet dat hij onzorgvuldig is in zijn zinsconstructies. En dan is er nog iets met de chronologie in deze vertaling (van Henne van der Kooy). Wat daar aan scheelt, kan ik niet zo meteen achterhalen. Ik wil best wel een en ander opzoeken op mijn smartphone, al doe ik dat altijd met enige tegenzin. Want tast je zo je fragiele geheugen nog niet meer aan? Straks of morgen misschien… Laten we eerst maar een verfrissende wandeling maken naar Playa del Ingles, daar is het rustig en kunnen we de zonsondergang zien. Misschien zijn er nog surfers, altijd een plezier om naar te kijken. En California Girls? Nee, California Girls vind je hier niet, dat is wel zeker. Maar wel lekkere wijn in de supermarkt hier om de hoek. Van die heerlijke Martin Codax uit Galicië. Wat denk je? A marvelous idea, my darling!

f scott.jpg

...

[1] Deel 6 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden.

[2] Rüdiger Safranski, Tijd, pag. 156-157

Foto's: Boven: Martin Pulaski, februari 2018; Midden: F. Scott Fitzgerald & Zelda Sayre; Onder: F. Scott Fitzgerald.

17-03-18

HET LICHAAM IN VALLE GRAN REY, DE GEEST IN CALIFORNIË[1]

reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid

Hoeveel uur per dag zou je je bewust zijn van je aanwezigheid in een ander land, op een eiland, in Valle Gran Rey? Zo vaak vergeet je waar je bent, bijvoorbeeld als je in gedachten verzonken of aan het mijmeren bent, als je zit te lezen. Als je niet weet waar je bent, waar ben je dan eigenlijk? Uiteraard is je lichaam op die bepaalde plek, maar je geest schijnt ergens anders rond te spoken, ook al zijn lichaam en geest één. Die gedachten kwamen bij me op nadat ik met veel aandacht een interview met Michael Nesmith had gelezen. Een paar keer onderbrak ik mijn lectuur om op het terrasje een blik te gaan werpen op de oceaan, alsof ik mij ervan wilde vergewissen dat die nog bestond. Of omdat ik hem zo lang ik hier was zo vaak mogelijk wilde zien en in mij opnemen. Of mij er in onderdompelen, er één mee worden, lichaam en geest versmolten met het grote geheel dat het universum is. Na een tijdje, soms kort, soms langer, heb ik weer genoeg van die hele oceaan en ga ik opnieuw binnen in de zetel zitten en lees verder over the Monkees en Michael Nesmiths tweede groep, the First National Band.

reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid

Mensen die Nesmith niet kennen zullen misschien denken, moet je daarvoor film en filosofie gestudeerd hebben, om een interview met een nogal bejaarde ex-Monkee te lezen? Maar dat is het nu net: zij kennen Nesmith niet. Ik ook niet zo goed trouwens, daarom lees ik dat interview. Als het een degelijk vraaggesprek is stel je al gauw vast of de geïnterviewde boeiende dingen te vertellen heeft of niet. In het laatste geval sla je het tijdschrift weer toe.
Ik wil hier het hele verhaal van Mike Nesmith niet navertellen, het heeft weinig met mijn reis te maken en geïnteresseerden kunnen het terugvinden in Mojo van maart 2018 en online op zoek gaan naar meer informatie. Een kleine samenvatting verdient de man echter wel.
Mike Nesmith werd opgevoed door zijn alleenstaande moeder Bette Nesmith Graham. Zij verdiende de kost als grafisch vormgever en secretaresse. Toevallig vond ze in haar keuken Liquid Paper uit, een correctievloeistof (vergelijkbaar met Tipp-Ex bij ons). Dat was in 1956. Twee jaar later richtte ze het bedrijfje Mistake Out op. Wat later probeerde ze Liquid Paper te verkopen aan IBM, zonder resultaat. In 1979 echter kon ze haar hele bedrijf van de hand doen aan Gillette Company voor een bedrag 47,5 miljoen dollar. Haar zoon Mike Nesmith werd in 1965 naar aanleiding van een advertentie, waarin gevraagd werd naar acteurs die vier gekke jongens konden spelen, geselecteerd voor de sitcom ‘The Monkees’. Muzikaal talent was van minder belang: de muziek voor de serie zou worden ingespeeld door sessiemuzikanten, de songs geschreven door professionals uit de muziekindustrie. Zingen zouden de gekke jongens wel mogen doen. De producers, Bob Rafelson en Bert Schneider, hadden zich voor de televisieshow laten inspireren door ‘A Hard Days Night’, de eerste succesfilm met the Beatles in de hoofdrollen. Muziekmogul Don Kirshner werd gevraagd om op maat gesneden liedjes aan te leveren. Mike Nesmith vertelt dat er een groot verschil bestond tussen aan de ene kant Schneider en Rafelson en aan de andere kant Kirshner. Rafelson en Schneider[2] waren geïnteresseerd in kunst en cultuur en zagen meteen het talent van de vier groepsleden, Davy Jones, Mickey Dolenz, Peter Tork en Mike Nesmith. Vooral Nesmith was een begenadigd songschrijver[3]. Don Kirshner was daar blind voor, hij zag alleen maar dollars. Al gauw wilden the Monkees op hun singles en elpees hun eigen ding doen, maar ze waren met handen en voeten gebonden aan hun contract. Op een dag in 1970 had Nesmith genoeg van de beperkingen die hem en de andere Monkees werden opgelegd: hij verbrak zijn contract, wat hem 186.000 dollar kostte, een klein fortuin in die dagen. “It’s more or less true that everything I got out of it, I had to put back in”, vertelt Nesmith. Na zijn vertrek bij the Monkees richtte de songschrijver-gitarist the First National Band op, een zeker bij ons miskend country rock-kwartet (met de virtuoze steelgitarist Red Rhodes). Daar bleef het evenwel niet bij. Net als zijn moeder was Nesmith een nieuwsgierige zoeker. Zo komt het dat de vroegere Monkee mee aan de basis ligt van MTV. In de jaren tachtig had hij zijn eigen televisieshow, Television Parts, met als gasten onder meer Whoopi Goldberg, Jay Leno en Jerry Seinfeld, later stuk voor stuk beroemde Amerikaanse mediafiguren. Daarnaast richtte Mike Nesmith een mediabedrijf op, was filmproducer, acteerde in langspeelfilms, was lid van het American Film Institute en schreef twee romans. In 2016 verscheen zijn autobiografie, ‘Infinite Tuesday: An Autobiographical Riff’.  Momenteel werkt hij aan een onderzoek naar de impact van televisie op het dagelijks leven en de cultuur. “There’s something in the television/internet/computation that will create a meme that we’ll live with for generations”, verklaart Nesmith in het interview. En er is ook nog altijd de muzikant in hem: in januari was er opnieuw een tournee met the First National Band[4]****.
reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid

In de Spar, om de hoek van de Gomera Lounge, is het vrieskoud. Het is alsof ik van de warme zomer een strenge winter binnenstap. Af en toe zien we daar een man die we van vier jaar geleden kennen. Hoewel dat kennen best met een korreltje zout mag worden genomen. Wanneer ken je iemand? Hij is mooi gebruind, heeft grijze haren, ziet er fit uit. Verplaatst zich met een zware motor, maar we zagen hem ook al met een dure BMW vertrekken.
A. zegt dat de man, zoals zovelen hier een Duitser, de concerten in de pianobar organiseert. Dat zal wel zo zijn want op een keer vraagt hij ons - een beetje verwijtend,  vind ik - waarom we niet op de flamenco-avond waren. Waar komen jullie ook alweer vandaan, is zijn volgende vraag. Uit België, zeg ik. Brussels. Daar wordt toch Frans gesproken, niet? Toch vreemd dat nog steeds zoveel mensen niet schijnen te weten dat België toch ook heel wat Nederlandstalige inwoners telt. Zestig procent ongeveer? Nu ja, het taaltje dat veel Vlamingen in het buitenland spreken lijkt ook niet echt op Nederlands. Geen mens die weet waar het dan wel op lijkt. Koetervlaams? Stop! ik mag niet veralgemenen. Niet alle Vlamingen heten Piet of Griet.
Elke avond houden die optredens me uit mijn slaap. Eigenlijk niet zozeer de muziek, wel de klanten die voor de ingang luid staan te praten. Vervelend, maar je went eraan. En je gaat je dank zij dat rumoer ook weer een beetje thuis voelen, of alleszins in een grote stad. Zou de Duitser misschien ook de eigenaar van de Gomera Lounge zijn, vraag ik me af. Die vraag durven we de man niet stellen, dat zou wat te onbeschaamd zijn. Ik probeer in alles een gentleman te blijven. Hij ziet er alleszins niet arm uit, nee, helemaal niet arm. Misschien heeft hij, net zoals Mike Nesmith, een pak geld geërfd van zijn moeder. Sommige mensen hebben alle geluk. Maar hoe vaak zouden die gelukkige mensen zich bewust zijn van hun geluk?

reizen, valle gran rey, la gomera, canarias, gomera lounge, lichaam, geest, mijmeren, dagdromen, vergeten, filosoferen, tijdverdrijf, californië, mike nesmith, michael nesmith, bette nesmith graham, uitvinding, liquid paper, tipp-ex, mistake out, monkees, geld, don kirshner, bob rafelson, bert schneider, mikey dolenz, pete tork, davy jones, last train to clarksville, i'm a believer, neil diamond, circle sky, talent, nieuwsgierigheid, veelzijdigheid, beatles, a hard days night, mtv, televisie, schrijven produceren, acteren, first national band, country rock, pop, rock, spar, taal, duits, nederlands, frans, engels, belgië, vlamingen, dialect, koeterwaals, piano bar, lawaai, rumoer, rijkdom, erven, geluk, vluchtigheid



[1] Deel 5 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden. De impressies zijn gerangschikt volgens thema. Hier: tijd / ruimte en tijdverdrijf.

[2] Bob Rafelson en Bert Schneider produceerden de film ‘Easy Rider’. Bob Rafelson regisseerde onder meer het meesterwerk ‘Five Easy Pieces’, met Jack Nicholson en Karen Black.

[3] Naast poëzie had Mike Nesmith al heel wat songs geschreven, waaronder ‘Different Drum’ voor the Geenbriar Boys (later opgenomen door Linda Ronstadt & the Stone Poneys) en ‘Mary, Mary’ voor the Butterfield Blues Band

[4] In one of the more unexpected moves of Michael Nesmith's career, a reconstituted First National Band hit the road in early 2018 with Christian Nesmith (guitar), Jonathan Nesmith (piano/guitar/vocals), Circe Link (vocals), Christopher Allis (drums), Jason Chesney (bass), Amy Spear (vocals), and Pete Finney (pedal steel). Sadly, original members Rhodes and London have passed away, but Ware gave his blessing to the project and wished everyone well.
Monkeeslivealmanac.com (blog).

...


Foto's La Gomera: Martin Pulaski, februari 2014 en februari 2018.
Foto's Mike Nesmith en the Monkees: fotograaf niet bekend.

13-03-18

VAN CASA MARIA NAAR VUELTAS*

2018-03-03b-LAGOMERA HUAWEI 452 (2).jpg

Helemaal beneden aan Avenida de la Calera vind je Casa Maria, de enige fijne bar van Valle Gran Rey. Bij aankomst met de bus uit San Sebastian had ik al gezien dat Casa Maria toe was. Vanwege mijn aangeboren optimisme ging ik er echter van uit dat dinsdag sluitingsdag was. Maar op woensdag was de bar nog steeds dicht. Ik ging van kortbij een kijkje nemen. Inderdaad, het hele pand stond te koop, de bar was definitief gesloten. Het hart en de ziel van Valle Gran Rey. Dit was een nog veel grotere teleurstelling dan het voorval met ons appartement in Gomera Lounge. Zoveel euforische avonden heb ik aan de toog en op het terras van Casa Maria doorgebracht, niet zozeer vanwege het bier (Dorada pils is nogal flauw, een beetje zoals Heineken) maar wel vanwege de livemuziek. Meerdere avonden per week speelden er plaatselijke muzikanten akoestische Spaanse liederen, vergelijkbaar met die van de Cubaanse Buena Vista Social Club. Gitaren, accordeon, bas en samenzang. De grootste aantrekkingskracht op mij had de zangeres en gitarist Gloria. Ik was verliefd op haar stem. En niet alleen op haar stem, ook op haar ogen. Mocht een zeemeermin kunnen glimlachen zou ze het als Gloria doen. G-L-O-R-I-A. Elke avond als het optreden afgelopen was en ik haar met haar gitaar naar huis zag gaan was ik een beetje triest. Ik wilde langer bij haar zijn, met haar praten. Maar ik was natuurlijk niet alleen, en mocht ik alleen geweest zijn zou ik het evenmin hebben gedaan. Je zou eens moeten weten hoe schuchter ik ben. Nu was Gloria zo te zien voor altijd naar huis, net zoals de fantastische muzikanten met wie ze musiceerde en Casa Maria was definitief gesloten. Wat een opdoffer. Ik voelde mijn hart krimpen.

IMG_6518 (2).JPG

Maar een hart is elastisch en droefheid maakt meestal gauw plaats voor andere gevoelens. Als je Casa Maria de rug toekeert strekt zich daar de onmetelijke oceaan voor je uit met zijn golven in meer tinten blauw en groen en wit dan ik ergens anders ooit heb gezien. De wandeling via Avenida Maritima van Playa naar La Puntilla, waarbij ik nog altijd aan ‘Herr Puntila und sein Knecht Matti’**, het toneelstuk van Bertolt Brecht, moet denken, is een steeds anders klein avontuur. De golven lijken op het eerste zicht allemaal eender, maar dat is natuurlijk niet zo. De stand van de zon, lichtinval, windrichting en windkracht maken dat ze er altijd anders uitzien en ook altijd een beetje anders klinken. In het begin dat ik aan zee verbleef had ik daar geen oog en oor voor. Nu Casa Maria dicht was en ik ’s morgens vroeger uit bed was, had ik er veel meer aandacht voor. In La Puntilla is niet bepaald veel te zien en helemaal niets te beleven. Ook dat is iets wat je pas na een tijd leert te waarderen, dat ‘niets te beleven’. Je moet eerst de onrust en de drukte van de grote stad van je afgeschud hebben. Een stukje landinwaarts kom je via de Avenida de Llano in het piepkleine nieuwere gehucht Borbalan. Daar drinken we bijna elke dag een cappuccino, ofwel in het wat drukkere La Odisea ofwel aan de overkant bij Sal Y Pimiento. Na een paar dagen stond bij wijze van spreken de cappuccino voor ons al klaar. Als je nog wat over de Avenida Maritima doorloopt in Zuidelijke richting bereik je Vueltas en Puerto. In Vueltas vind je winkeltjes met hippiekleding, kruiden, wierook, bioproducten, plaatselijke wijn, juwelen enzovoort. De winkeliers zijn grotendeels uit Duitsland afkomstige, ondernemende hippies of pseudo-hippies, die zich hier jaren geleden hebben gevestigd. Over de hippies en de andere inwoners van Valle Gran Rey zal ik het later nog hebben. En zeker ook over de muzikanten van Valle Gran Rey en in het bijzonder over Gloria.
In Puerto is een mooie kleine jachthaven en aan de pier komen de veerboten aan en vertrekken ze weer. Nog wat verder langs het water kom je aan wat ik de weg van de gevaarlijke rotsen noem. Die leidt naar het Playa de Argaga en de Tropischer Fruchtgarten Argaga. Ik ben er jaren niet meer geweest. Ik wil niet het slachtoffer worden van zo’n gevaarlijke rots. Mijn eeuwige hoed zal me daar niet tegen beschermen, en een panamahoed al helemaal niet. Wist je overigens dat panamahoeden in Ecuador worden gemaakt? Het is zoals met de Belgische frieten, die bijna overal french fries worden genoemd.

IMG_6230 (2).JPG

* Deel 4 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden. De impressies zijn gerangschikt volgens thema. Hier: Casa Maria / rituelen.
Foto's: Martin Pulaski, februari 2014 en februari 2018. Boven: Casa Maria in februari 2018; midden de gitaar van een muzikant in Casa Maria in februari 2014; onder: Casa Maria in februari 2014.

** ”In de zomer van 1940 schrijft Brecht dit stuk over de goede en de slechte mens, verenigd in één persoon. Het stuk gaat over de verhouding tussen meerderen en minderen, de rol die iedereen moet spelen en uiteindelijk vrijwillig speelt en over wederzijdse uitbuiting. De protagonist Puntila is een rijke grootgrondbezitter, nuchter is hij een keiharde zakenman die zich aan niets of niemand wat gelegen laat liggen. Maar aangeschoten is hij de goedheid zelve, een man die lieveheersbeestjes terugzet op het gras. Een aloud thema dat we kennen uit Goethes Faust. De antagonist Matti is de chauffeur en daarmee ondergeschikte van Puntila. In nuchtere toestand gedraagt Puntila zich honds tegenover Matti, Matti gedraagt zich onderdanig. Eenmaal dronken ziet Puntila Matti als gelijke, zijn grote vriend. Waardeert Matti dat? Nee, Matti is berekenend en probeert misbruik te maken van zijn baas. Dat is een omslag in de stukken van Brecht: we zien hier niet één goede en één slechte partij maar twee slechten die beiden proberen gebruik te maken van elkaar zodra de situatie dat toelaat.”
Wikipedia

10-03-18

EEN ONTGOOCHELING*

valle gran rey, la gomera, canarias, reizen, ontgoocheling, canarische eilanden, busreis, aankomen, garajonay, onvriendelijkheid, appartement, studio, genieten, raymond roussel, des esseintes, a rebours, san sebastian, jk huysmans, huysmans, verwelkoming, ermita san pedro, sleutels, huissleutels, computer, bars, nors, onbeschoft, lui, vakantie

Ik heb het over reizen, niet over vakantie. Sinds 2010 is mijn leven één lange vakantie, wat niet bepaald een pretje is. Het is zoals het einde van die lange zomervakanties toen je nog een tiener was. Dat was een vervelende periode, waar maar geen einde aan kwam. Hoewel je daar zeker niet naar uitkeek want dan moest je weer naar de orde en tucht van het internaat terug. Achter de lange vakantie die je nu beleeft wil je al zeker geen punt zetten. Een doodswens heb je nooit gehad.

Mijn manier van reizen kun je moeilijk avontuurlijk noemen; het is niet veel meer dan een poging om te ontsnappen aan de monotonie van het alledaagse leven. Hoewel de rituelen van het dagelijks bestaan ook veel troost bieden is het heilzaam die af en toe te onderbreken, al is het maar om nieuwe of tijdelijke rituelen een kans te geven.

Reizen is zelden een genot. Zoals liefde, vriendschap en het leven zelf gaat het met ontgoochelingen en teleurstellingen gepaard. Een reis begint bijna altijd in de verbeelding. Je hebt je eigen denkbeelden, je kent je bestemming uit reisgidsen, romans, films of je hebt je er een idee van gevormd bij het zien van oude prenten en schilderijen. De grootmeester J.-K. Huysmans heeft – in A Rebours** - wellicht het meest treffend over de denkbeeldige reis geschreven, over de reis die je in je hoofd maakt voor je écht vertrekt. Het hoofdpersonage van de roman, Des Esseintes, bereidt zich voor op een reis naar Londen. Na een dag in Parijs, waar hij de Engelse boekwinkel Galignani’s Messengers bezoekt, een wijnkelder die Bodega heet, waar het wemelt van de Engelsen die er Sanlucar, Pale Dry, Oloroso en Amontillado komen drinken en om de uitstap af te ronden een restaurant waar toevallig ook nogal wat ‘eilandbewoners’ hun honger komen stillen. Des Esseintes geniet er van een rijke Engelse maaltijd van onder meer haddock, rosbief met aardappelen en zachte, blauwe Stiltonkaas. Hij drinkt er bier en koffie met gin. Na deze immersie vraagt hij zich af wat hij nog in Londen kan gaan doen. Het echte Londen zou vast alleen maar een teleurstelling zijn. “Hij kwam in Fontenay terug met zijn koffers, dozen, valiezen, reisdekens, paraplu’s en wandelstokken en voelde de lichamelijke uitputting en geestelijke vermoeidheid van een man die is thuisgekomen van een lange en gevaarlijke reis.”

Voor een reis naar Valle Gran Rey, een dorp op het kleine eiland La Gomera, is er wat mij betreft niet veel voorbereiding nodig. Ik weet waar ik mij aan kan verwachten, ik ben er al vier of vijf keer geweest. Ik heb voor de derde keer een appartement gehuurd in de coole Gomera Lounge, vlakbij de promenade en de Atlantische oceaan. De mogelijke teleurstelling is nu minder een gevolg van de verbeeldingskracht, van ingebeelde verwachtingen maar wel van de zekerheid over de eindbestemming.

Vanuit San Sebastian, het hoofdstadje van La Gomera, waar de veerboot uit Tenerife aanmeert, stuurde ik een sms met het uur waarop de bus in Valle Gran Rey zou aankomen, om er zeker van te zijn dat er iemand aanwezig zou zijn om ons de sleutels te overhandigen. Daar kreeg ik geen antwoord op. Ach, nonchalance die samenhangt met een Zuiders land, dacht ik. Vervolgens twee uur met de bus, eerst door het wilde, sprookjesachtige laurierwoud van Garajonay en vervolgens langs de duizelingwekkende afgronden naar de vallei van de grote koning. Overweldigd door emoties stappen we vlakbij Ermita San Pedro, de mij welbekende kapel aan de oceaan, uit de bus. Ik haast me naar de Gomera Lounge en stap een ‘juwelierszaakje’ binnen, waar ik verwacht de sleutels te zullen krijgen. De winkelierster gunt me geen blik waardig als ze me toebijt dat ik in het winkeltje (annex kantoor) ernaast moet zijn. Als we weer buiten staan komt een jonge vrouw op ons af, bleek, met een zonnebril op de neus, al even onvriendelijk als de dame van de kitschjuwelen. Ik heb jullie sleutels, zegt ze in het Engels met een Duits accent. Geen glimlach, niets. Eerder verbeten, bars. Ik vind dat ze er onheilspellend uitziet, ze heeft iets van een junkie, maar gevaarlijker. Mijn verbeelding zal me wel parten spelen. Maar alleszins een volstrekt andere ‘verwelkoming’ dan ik verwacht had. Niet alleen verwacht had, maar zeker van was. Gomera Lounge telt als ik me niet vergis twee grote appartementen aan de voorkant, met rechtstreeks uitzicht op de oceaan, en negen kleinere studio’s  aan de zijkant. Ons is een studio op de tweede verdieping toegewezen, degene die zich het verst van de oceaan bevindt. Helaas kunnen we jullie geen appartement op de derde verdieping geven, en ook niet dichter bij de oceaan, zegt de vrouw met de zonnebril. Die appartementen zijn allemaal al lang geleden geboekt. Hoezo, zeg ik, ik heb al in maart vorig jaar geboekt. De anderen al veel langer, zegt ze. Het zijn mensen die hier elk jaar komen. Met kinderen. We kunnen niets meer veranderen. Komt er de volgende tweeëntwintig dagen dan niets vrij, vraag ik. Nee, zegt ze. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te zien dat ze staat te liegen. Ze kijkt niet eens op de computer om na te gaan of er niets mogelijk is. Ik stel voor om een duurder appartement te nemen, aan de voorkant, maar dat gaat ook niet. (Later blijkt dat heel wat appartementen en studio’s geregeld vrijkomen).
A. heeft zich tot mijn verbazing de hele tijd nogal rustig gehouden maar verandert nu opeens in een furie. Zelf probeer ik er kalm bij te blijven. Met vriendelijkheid en beleefdheid, ook al zijn die niet gemeend, kun je vaak meer bereiken dan met schelden en brullen. Maar daar heeft mijn lieve levensgezellin geen oren naar. Ze vliegt de junkie nog net niet naar de keel. Je bent een leugenaar, roept ze. Ik geloof geen woord van wat je zegt. Je bent zelfs te lui om in je computer te kijken. Je bent hier niet op je plaats!
Maria, de huishoudster, die ons meteen herkent, is blij ons terug te zien en probeert ons te sussen. Ze zal kijken of er morgen geen ander appartement zal vrijkomen. Maar ik weet dat ze dat alleen maar uit vriendelijkheid zegt. Tegen de stugge brutaliteit van de Duitse vrouw beneden kan haar Spaanse warmte niet op.

Een dag of twee later is dit allemaal bezonken en vraag ik me zelfs af waarover we ons zo druk hebben gemaakt. Want ook dit is een mooi appartement en vijf meter verder van de zee is toch niet echt een straf? De tweede avond konden we zelfs al over een leeslamp beschikken. Maar de vrouw met de zonnebril, die van 11 tot 3 uur over het kantoortje van de Gomera Lounge heerst, krijgt ons niet meer te zien (en wij haar ook niet). Much ado about nothing, maar het blijft een teleurstelling die je op zijn minst enkele uren of zelfs dagen doet vergeten dat buiten de zon schijnt en dat je lucht inademt die zoveel schoner is dan thuis.

De gefortuneerde schrijver Raymond Roussel, voorloper van de nouveau roman, bewonderd door surrealisten en oulipisten, was een doorwinterde reiziger. Hij bezat een van de allereerste caravans, een luxevoertuig waarmee hij Europa doorkruiste. De Franse schrijver reisde eveneens door Indië, Australië, Nieuw Zeeland, de archipels in de Stille Oceaan (waaronder Tahiti), Egypte, Noord-Afrika, Perzië, Constantinopel (Istanbul), maar op zijn werk had dat allemaal nauwelijks invloed. Slechts zelden verliet hij zijn caravan of zijn kajuit. Hij reisde voornamelijk om de ideeën die hij zich over de te bezoeken steden en landen had gevormd bevestigd te zien. Zijn boeken, waaronder Impressions d’Afrique en Locus Solus, waren de neerslag van de reizen die hij in zijn verbeelding had gemaakt. Wat er in de werkelijke wereld te beleven viel interesseerde Raymond Roussel nauwelijks. Misschien is dat wel de beste manier van reizen om nooit ontgoocheld te worden?

 

valle gran rey, la gomera, canarias, reizen, ontgoocheling, canarische eilanden, busreis, aankomen, garajonay, onvriendelijkheid, appartement, studio, genieten, raymond roussel, des esseintes, a rebours, san sebastian, jk huysmans, huysmans, verwelkoming, ermita san pedro, sleutels, huissleutels, computer, bars, nors, onbeschoft, lui, vakantie


* Deel 3 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden. De impressies zijn gerangschikt volgens thema. Hier: ontgoocheling.
Foto's: Martin Pulaski, februari 2018.

** In schitterend Nederlands vertaald door Jan Siebelink, onder de titel ‘Tegen de keer’.



08-03-18

WOELIGE OCEAAN*

2018-03-03-LAGOMERA 004 (2).JPG


Om niet meteen op onze bestemming aan te komen reizen we er met enige vertraging naartoe, met een paar zelfgekozen hindernissen, voornamelijk saaie, karakterloze hotels – alleen maar geschikt om in te slapen. Na een dag in de kitsch, in de lusteloze decadentie van Los Cristianos is het tijd voor de overtocht naar het kleine, lieflijke eiland La Gomera.

We nemen de oude vertrouwde ferry van Olsen, de Benchijigua Express. Wel altijd een gedoe om de juiste lockers voor de bagage te vinden. Je moet muntstukken hebben, sommige sloten zijn stuk, er is geen personeel om uitleg aan te vragen, enzovoort. Voor iemand met een aangeboren onzekerheid en een flinke dosis wantrouwen zoals ik is dat niet prettig. Soms denk ik dan met afgunst aan personages als Richard en Nicole Diver, die nooit zelf voor hun bagage moesten zorgen.
Al gauw voel ik hoe woelig de oceaan wordt. Ik heb deze overtocht al vier of vijf keer gemaakt en dit is de eerste keer dat ik me ongemakkelijk voel. Vanwege de deining lukt het me zelfs niet om een coca cola te gaan halen aan de bar. Ik probeer wat te lezen in ‘Brooklyn’ van Colm Toibin maar dat gaat me al gauw tegenstaan. Toevallig ben ik aan het hoofdstuk gekomen waarin het hoofdpersonage Eilis Lacy, een meisje dat van een stadje in Ierland naar Brooklyn emigreert, zich aan boord van een lijnboot bevindt die haar van Liverpool naar New York zal brengen. Ze deelt een piepkleine kajuit derde klasse met een andere vrouw. Tijdens de overtocht, die ongeveer een week duurt, doet Eilis niet veel meer dan overgeven. “She got down on her knees; it was the only way she could manage since the ship was swaying so much. She realized that she should try to vomit everything up as quickly as possible before she was discovered by one of her fellow passengers, or by the ship’s authorities, but each time she stood up thinking she had finished, the nausea came back.”
Nee, dan liever de andere passagiers observeren. Niemand schijnt er erg aan toe te zijn. Ik voel me ook niet bepaald ziek. Alleen bang dat ik ziek ga worden. Het enige dat je moet vrezen is de vrees zelf. Vanwege de koude, stevige wind zitten de meeste passagiers binnen. Op het achterdek houden twee meisjes zich sterk; ze hebben duidelijk geen kou en lijken zich ook geen zorgen te maken over zeeziekte of erger. Een herinnering aan de Herald Of Free Enterprise dringt zich even op, maar die gedachte duw ik meteen weer weg in het troebele water van de Acheron, waar ze thuishoort, samen met zoveel ander leed.
Het mooiste van de twee meisjes, die met de wilde blonde haren, viel me op toen de Benchijigua Express al een eindje van de aanmeerkade weg was. Ze wuifde naar iemand in de vuurtoren en lachte kleine rimpeltjes rond haar blauwige ogen. Het leek een gebaar dat ouder was dan de tijden. Ik vermoedde dat ik haar in Valle Gran Rey terug zou zien, ze was er het type voor. Nu ik dit neerschrijf besef ik dat dat niet alleen niet gebeurd is, maar dat ik er tot nu ook niet meer aan teruggedacht heb. Waarom zou ik ook? Elke dag dat je buitenkomt zie je wel ergens een meisje met wilde haren dat een of ander onbestemd verlangen in je oproept. Zoals de wilde oceaan doet, waar je altijd opnieuw naar wilt terugkeren. Of op zijn minst naar een plek dicht bij de oceaan.

Uiteindelijk verbaast het me dat ik me niet helemaal op mijn gemak voel op zo’n veerboot. Dat ik me zelfs zorgen maak over zeeziekte. Tenslotte ben ik op een schip opgegroeid. Tot mijn achtste heb ik bijna al mijn tijd op het water doorgebracht. In al die dagen ben ik nooit bang geweest voor het water. Ik was gelukkig op het water. Nu heeft het zoals zoveel dingen twee of meer kanten. Als je ouder wordt is niets meer alleen maar onschuldig en mooi en goed. Het spreekwoord “stille waters hebben diepe gronden” wint elke dag aan betekenis.

2018-03-03-LAGOMERA 007 (2).JPG

* Deel 2 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden. De impressies zijn gerangschikt volgens thema. Hier: onderweg / overtocht.
Foto's: Martin Pulaski, februari 2018.

06-03-18

VERTREK*

IMG_5355.JPG


Hoe beschrijf je een vriendelijke taxichauffeur, de manier waarop hij je om vier uur ’s morgens begroet, hoe hij je rode reiskoffers in de kofferbak zet en dan de autodeuren opendoet? De stilte tijdens de rit van Anderlecht naar de luchthaven, die sommigen Zaventem noemen, anderen Brussel Nationaal of Brussels Airport, over de ring waar nu nauwelijks een andere auto te bespeuren valt en fijn stof bijna ondenkbaar wordt.

Hoe beschrijf je een doodgewone vlucht van vier uur met een Airbus van Brussels Airlines, zonder enige turbulentie of welk ander onheil dan ook? Als een bevrijding na het lange wachten in de luchthaven in de vertrekhal waarvan bijna twee jaar geleden een aanslag gebeurde waarbij veertien mensen om het leven kwamen en ongeveer honderd andere gewond raakten? Aan die aanslag heb je zelfs geen ogenblik gedacht toen je daar de slaap uit je ogen zat te wrijven.
De luchthaven van Tenerife Sur wil je niet eens beschrijven. Je wil meteen naar buiten, de zon op je huid voelen, de bus nemen naar je hotel, de rode koffers daar afgeven want om in je kamer binnen te kunnen is het nog veel te vroeg. Maar welke bus was het ook alweer? Het is tenslotte al vier jaar geleden dat je hier was en het lijkt wel alsof je al die praktische dingen elke keer weer opnieuw moet leren. Terwijl je met je slaapkop op de borden met de lijnnummers de bestemmingen en vertrekuren staat te bestuderen komt een vrouw op je af. Ze keert naar huis terug, zegt ze, en heeft nog een rittenkaart die voor haar geen nut meer heeft, of ik er iets mee kan doen.
Hoe beschrijf je zo’n moment van goedheid en dankbaarheid en naar woorden zoeken, van iemand heel even ontmoeten en meteen al afscheid nemen, terwijl op dat ogenblik bus 450 aankomt, de bus die je naar Los Cristianos brengt, de hel op aarde, bij wijze van spreken?

---

* Deel 1 van een reeks impressies van een reis naar Valle Gran Rey in La Gomera, Canarische Eilanden. De impressies zijn gerangschikt volgens thema. Hier: onderweg / vertrek.

27-01-18

ZERO DE CONDUITE: PSYCHEDELIC JOURNEY

jk co.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis, drie zwaardviskoppen en twaalf uitgeprocedeerde bisschoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.


Hé! In deze aflevering van Zéro de conduite maken we een trage reis zonder bestemming. Bewustzijnsverruimende middelen mogen maar zijn geen verplichting. Niets is verplicht! Twee uur lang hoef je geen enkele dwang te voelen. De muziek zelf zal je naar hogere oorden voeren. Die ook lagere oorden zijn. En geen oorden. Woorden, ritme, dans. De muziek, je enige vriend. Wat we doen, doen we zonder gehechtheid aan het resultaat. Er zijn geen doelstellingen. Your door is always open and your path is free to walk. 

Ingrediënten voor een psychedelische soep: elektrische gitaren, feedback, wah wah, fuzzbox. Studio-effecten, fasering, backwards tapes, vertraging, versnelling, echo, loops. Invloeden uit het Midden-Oosten en India, sitar, tabla, oud. Free jazz-elementen. Orgel, kerkorgel, harp, klavecimbel, theremin, mellotron. Lange instrumentale segmenten, gitaar- en orgelsolo’s, jams. Bizarre songstructuren, tempowisselingen, dreunen, elementen van concrete muziek, gevonden geluiden. Teksten die verwijzen naar bewustzijnsverruimende ervaringen, trips, sprookjes, kinderverhalen, Alice in Wonderland, surrealisme, esoterie, mystiek, circus, kermis, archetypische Britse cultuur, mescaline, LSD, lophophora williamsii, cannabis sativa. Summer of love, 1967. Tegencultuur. Psychedelische kunst. San Francisco. Avalon Ballroom, Fillmore West, Paradiso, Melkweg, Théâtre 140. Peter Max, the Fool (Simon & Marijke), Plaster Casters, Miss Christine, Miss Pamela. Donovan Leitch, the Beatles, the Doors, Jefferson Airplane, Brian Jones, Ornette Coleman. Allen Ginsberg, Aldous Huxley, William Burroughs, Jack Kerouac, Ken Kesey, Allen Ginsberg, Timothy Leary, Alan Watts, Arthur Koestler, Simon Vinkenoog, Johnny the Selfkicker, Willem De Ridder. Aloha, the East Village Other, the San Francisco Oracle, Oz Magazine, It. If I could turn you on, if I could drive you out of your wretched mind, I would let you know.

hp lovecraft ii.jpg

Het woord ‘psychedelisch is afgeleid van het Grieks psychē (ψυχή, ‘ziel’, ‘psyche’) en dēloun (δηλοῦν, ‘onthullen’, ‘openbaren’), wat onthullen van de ziel of psyche  betekent.

Hier gaan we. Geniet van de psychedelische reis!

cool

Mr. Tambourine Man - Bob Dylan - Bringing It All Back Home [Mono] – Bob Dylan

 The Trip - Donovan - Sunshine Superman - Donovan Leitch

Am I What I Was Or Am I What I Am - Traffic - Traffic - Chris Wood, Muff Winwood

Chapter 24 - Pink Floyd - The Piper At The Gates Of Dawn - Syd Barrett

Ten Thousand Words in a Cardboard Box - Twink - Think Pink – John Alder

Bass Strings - Country Joe & The Fish - Electric Music For The Mind And Body – Joe McDonald

What's Happening?!?! - The Byrds - Fifth Dimension - David Crosby

Can You Travel In The Dark Alone - Gandalf - Gandalf – Peter Sando

Keep Your Mind Open - Kaleidoscope – Side Trips – Chris Darrow

Flowers bloom and there is day and wind and trees and tides
Yet across the sea men know not why they have died..
Still love remains, in some strong heart, keep your mind open

Gomper - The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request - Keith Richards, Mick Jagger

Bat Macumba - Os Mutantes – Os Mutantes - Caetano Veloso, Gilberto Gil

Garden Of My Mind - The Mickey Finn - Nuggets II: Original Artyfacts From The British Empire And Beyond, Vol. 1 - Mickey Waller, Alan Marks

Codine - Charlatans – The Amazing Charlatans - Buffy Sainte-Marie

Magical Fingers Of Minerva - J.K. & Co - Suddenly One Summer – Jay Kaye

At the Mountains of Madness - H.P. Lovecraft - H.P. Lovecraft - Dave Michaels, George Edwards, Tony Cavallari

Over Under Sideways Down - The Yardbirds - Roger The Engineer - Chris Dreja, Jeff Beck, Jim McCarty, Keith Relf, Paul Samwell-Smith

One Rainy Wish - The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold As Love - Jimi Hendrix

The Inner Light - The Beatles - Past Masters, Vol. 2 - Lennon/McArtney

I Saw The World - Pearls Before Swine - Balaklava – Thomas Rapp

A Child's Guide To Good And Evil - West Coast Pop Art Experimental Band - A Child's Guide To Good And Evil - Bob Markley, Shaun Harris

Sundance - Q'65 - Revival – Frank Nuyens, Jay Baar

zero,zero de conduite,radio centraal,106.7 fm,antwerpen,thema,psychedelica,psychedelic journey,trip,voyage,reis,innerlijke reis,bewustzijnsverruiming,summer of love,san francisco,west coast,swinging london,amsterdam,brussel,tongeren,1967,sixties,rock,acid,acid rock,revolution,mind,pop art,love,liefde,hippies,underground,counterculture,tegencultuur,high,hogere oorden

Reverberation (Doubt) - 13th Floor Elevators - Reverberation (Doubt) - The Psychedelic Sounds Of The 13th Floor Elevators - Hall, Sutherland, Erickson

Here I Go - Syd Barrett - The Madcap Laughs - Syd Barrett

A Day In My Mind's Mind - Human Instinct - The Psychedelic Scene - Dave Hartstone

This Can't Be Real - The Mandrake Memorial - The Mandrake Memorial – Mandrake Memorial

Frozen Laughter - Rising Storm - Calm Before The Storm – Tony Thompson

House Of Glass - The Glass Family - Electric Band – Ralph Parrett

I’ll Be Late For Tea - Blossom Toes - We Are Ever So Clean - Brian Godding

Nightmares - The Creation - Our Music Is Red - With Purple Flashes - Pickett, Phillips

Walk Upon The Water - The Move - Move - Roy Wood

Painting Box - Incredible String Band - The 5000 Spirits Or The Layers Of The Onion – Mike Heron

Stone Circle - Third Ear Band - Alchemy – Third Ear Band

Sunny Goodge Street - Judy Collins - In My Life – Donovan Leitch

Pleasant Street - Tim Buckley - Goodbye And Hello – Tim Buckley

psychedelic-posters-10.jpg

Bonus Tracks

Rose Colored Eyes - Moby Grape - Wow - Jerry Miller, Don Stevenson

Young Girl Sunday Blues - Jefferson Airplane - After Bathing At Baxter's - Marty Balin, Paul Kantner

Psychedelic Trip - Chocolate Watchband - Melts In Your Brain...Not On Your Wrist! - Dave Aguilar, Gary Andrijasevich, Bill Flores, Mark Loomis, Sean Tolby

The Trip - Kim Fowley - Impossible But True: The Kim Fowley Story – Kim Fowley

Canyon Women - St. John Green - St. John Green – Kim Fowley

A Thousand Shadows - The Seeds - Future - Hooper, Savage, Saxon

The Great Banana Hoax - The Electric Prunes - Underground – Tulin, Lowe

Deep Inside Your Mind - Keith Shields - The Psychedelic Scene - Unknown

Fly - Ora - Ora – Jamie Rubinstein

With The Sun In My Eyes - Bee Gees - Horizontal - Gibb

If You Want My Love - The Nightcrawlers - The Little Black Egg – Chuck Conlon

Mouthful Of Grass - Free - Free - Fraser, Kossof

syd barrett 1969 by mick rock.jpg

Research, techniek en presentatie: Martin 'Splinter' Pulaski

20-01-18

OVER TWEE VORMEN VAN DWAASHEID

billy lee riley's little_green_men.jpg


Op de achtergrond hoor ik muziek uit Memphis in Tennessee. Sun rockabilly van Billy Lee Riley: ‘Flying Saucers Rock ‘n’ Roll’*. "The little green men were really hip cats", zingt Billy Lee, "I couldn't understand a word they said." Die kleine groene mannen leren Billy Lee Riley wel hoe hij bop moet dansen. Voor het lied begon zat ik nog te piekeren en mij over ik weet al niet meer wat op te winden. Met mijn gedachten op verre plaatsen, donkere oorden waar ik niets te zoeken heb en nog minder te vinden. Een primitief genie als Billy Lee Riley is op zo’n momenten een gids, hij wijst me de weg terug naar huis, en hoewel dat ook imaginair is kom ik daar toch vandaan. Ik sta er met mijn voeten op de grond. En versta me niet verkeerd, met primitief bedoel ik niets negatiefs, integendeel.

Nog niet zo heel lang geleden had je intellectuelen die in interviews en soms zelfs in hun werk tekeer gingen tegen rock & roll. Niet zoals Jerry Lee Lewis, uiteraard geen intellectueel, die rock de muziek van de duivel noemde, maar wel zoals Milan Kundera, nochtans een virtuoos schrijver, die het genre alleen maar vulgair vond, een primitieve uiting van een onderontwikkeld volkje. Bij mensen als Kundera had ‘primitief’ wel een negatieve betekenis. Nog niet zo heel lang geleden reageerde ik op dergelijke idiotie met een eigen fanatieke reactie. Ik riep uit dat ik walgde van het publiek dat in stadskledij in de Singel of de Munt kwam genieten van ‘Quatuor pour la fin du Temps’ van Olivier Messiaen en ‘Wozzeck’ van Alban Berg. Ik was zelfs zo dwaas voorbeelden te geven van composities die me dierbaar waren. Al wat minder lang geleden besefte ik dat de Tijd de uitspraken van dat soort intellectuelen zou weerleggen, ja, dat zijzelf over honderd of tweehonderd jaar al helemaal vergeten zouden zijn, zoals bijna iedereen die voor 1789 leefde en werkte nu vergeten is. Wat minder lang geleden besefte ik dat er niets mis is met mensen die van muziek houden, in wat voor klederdracht ze dat ook maar wensen te doen. Vandaag glimlach ik even als ik terugdenk aan die vroegere walging van me en leg nog een plaatje op van Billy Lee Riley of Warren Smith. Van die laatste kleine meester weerklinkt nu het onovertroffen ‘Black Jack David’**. Ik ben helemaal thuis. Barman, nog een rondje voor mijn gidsen!

...

* Flying Saucers Rock ‘n’ Roll. Opgenomen in de Sun studio van Sam Phillips in januari 1957. Billy Lee Riley, zang en gitaar; Jerry Lee Lewis, piano; Roland Janes en J.B. Perkins, gitaar; Clayton Perkins, bas; W.S. Holland, drums.

**Black Jack David. Opgenomen in de Sun studio van Sam Phillips in augustus 1956. Warren Smith, zang; Roland Janes en Quentin Claunch, gitaar; Marshall Grant, bas; Clyde Leoppard, drums.

Afbeelding: Billy Lee Riley's Little Green Men

09-01-18

SALUT LES COPAINS

france gall 8.jpg


Zolang ik me kan herinneren heb ik van muziek gehouden. In elke straat in elke stad waar ik kwam ging ik op zoek naar melodieën. Aan de hand van mijn moeder, met vrienden, en later – liefst van al – alleen. Soms zelfs in het gezelschap van mijn vader, over een paadje wandelend door een veld ergens in Limburg. Het gekwetter van vogels, het zingen van de wind in de bladeren. Ik herinner me nog hoe de klank van dat geruis veranderde in de herfst, alsof er een akkoord bestond tussen kleuren en geluiden.


Nu zijn we in het hart van de winter en France Gall is dood. Zo herinner ik mij opeens een korte maar intense vriendschap omstreeks 1965. Florentin Vleminckx was net als ik een schipperskind en leed bovendien ook aan astma. In tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden was hij Franstalig opgevoed. In die dagen voelde ik me aangetrokken tot de Franse popmuziek. Florentin was de enige jongen met wie ik over France Gall, Sylvie Vartan, Claude François en zo meer kon praten. Samen met Florentin luisterde ik naar de Franstalige programma’s op Radio Luxembourg en bladerde ik in het glossy magazine Salut les copains, met de nog altijd onovertroffen foto’s van Jean-Marie Périer. Zijn mooiste model was zonder twijfel Françoise Hardy, maar misschien bekoorde France Gall ons nog meer omdat ze er zo jong en opgewekt uitzag. Bovendien had ze met ‘Poupée de cire, poupée de son’ het Eurovisiesongfestival gewonnen! Een schitterende compositie van Serge Gainsbourg, maar wisten wij toen veel. Hij zou nog meer uitstekende liedjes voor France Gall schrijven, onder meer ‘Baby Pop’, ‘Les sucettes’ en ‘Les petits ballons’.
Mijn fascinatie voor wat yéyé wordt genoemd hield even snel op als ze begonnen was. Aan de vriendschap met Florentin kwam al gauw een einde. Bij schipperskinderen was dat niet ongewoon. Je ontmoette elkaar toevallig en even toevallig zag je elkaar nooit meer terug. Ik herinner me nu dat ik soms nog wel eens naar hem vroeg als ik met mijn moeder over die onschuldige dagen van Salut les Copains zat te keuvelen. Maar wat antwoordde ze toch ook weer? Het is meer dan een halve eeuw geleden dat ik Florentin voor het laatst zag. Nu France Gall dood is zit ik opnieuw met hem op het schip van mijn ouders naar ‘Poupée de cire, poupée de son’ op de transistorradio te luisteren. Zie je ons glimlachen?

***
In de zomer van 1980 liftten A. en ik door Frankrijk. In alle steden waar het toeval ons naartoe bracht weerklonk France Galls ‘Il jouait du piano debout’. In winkels, in bars, in restaurants. Als we een wandeling maakten over een veldweg hoorden we het in de verte door de openstaande ramen van een auto de wereld ingestuurd worden. De hemel tegemoet. Een lied voor de engelen die boven de wolken wonen. Of misschien toch niet.

france gall 6.jpg

*
[Il n'y a que pour la musique, qu'il était patriote
Il s'rait mort au champ d'honneur pour quelques notes
Et pour quelles raisons étranges
Les gens qui tiennent à leurs rêves, ça nous dérange

Il jouait du piano debout, Michel Berger
Het nummer is een hommage aan Jerry Lee Lewis.]

 

06-01-18

ZERO DE CONDUITE: SOUL SHAKE

mongo santamaria.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis, drie zwaardviskoppen en twaalf uitgeprocedeerde bisschoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier
 vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

In de aflevering van Zéro de conduite van vanavond geen inhoudelijk thema. Naar de vorm is er wel samenhang: soul, funk, dansmuziek uit voornamelijk de jaren zestig en de vroege seventies. Stax, Volt, Motown, Chess, Fame en een heleboel kleinere labels uit Memphis, Muscle Shoals, Detroit en andere Amerikaanse steden en stadjes die in die dagen sociale en muzikale geschiedenis schreven.
Dansen tegen de kou en de neerslachtigheid van te vroeg donker. Om het nieuwe jaar in te luiden met niet alleen vrolijkheid maar ook met liefde, seks, slechte voortekens, overspel, schaamte, jaloezie, een walsje en het huis dat Jan bouwde. En zeker ook met black power en woman power.

Opgedragen aan Rick Hall (31 januari 1932 – 2 januari 2018). Bezieler van de Muscle Shoals sound in Alabama en oprichter van de Fame Studios aldaar.  

Veel luisterplezier!

merry clayton.jpg

Soul Shake - Delaney & Bonnie & Friends - From Bonnie To Delaney – Lewis, Smith

Get It When I Want It - Candi Staton - Evidence: The Complete Fame Records Masters - Raymond Moore, George Jackson

We Got To Slip Around - Bettye LaVette - Take Another Little Piece Of My Heart - Charles Hodges

Talk To Me - Al Green - Green Is Blues - Joe Seneca

I Can't Get Next To You - Mongo Santamaría - What It Is! Funky Soul and Rare Grooves (1967-1977) - Norman Whitfield, Barrett Strong

Fat Man - Don Covay – See Saw -  Don Covay, Leroy Randolph

I Like It Like That, Part 1 - Chris Kenner - Land Of 1000 Dances - Allen Toussaint, Chris Kenner

At Last - Etta James - At Last! – Warren, Gordon

Anyone Who Knows What Love Is - Irma Thomas - Time Is On My Side - Arbuckle, Sheran, Sellyy, Newman

Did She Ask About Me - Ivory Joe Hunter - Complete Goldwax Singles Vol. 3 – Carmol Taylor

(You Keep Me) Hangin' On - Ann Peebles - I Can't Stand The Rain - Ira Allen, Buddy Mize

I Can't Hear You - Betty Everett - Goffin & King Song Collection 1961-67 - Carole King, Gerry Goffin

Prove It To Me - Garnet Mimms - Cry Baby: Warm And Soulful – J. Ragavoy, E. Marshall

Ninety-Nine & A Half (Won't Do) - Wilson Pickett - The Definitive Wilson Pickett - Steve Cropper, Eddie Floyd, Wilson Pickett

South Side Of Soul Street - Johnny Adams - Heart & Soul - R.J. Benninghoff

Glad Tidings - Merry Clayton - Gimme Shelter - Van Morrison

rita coolidge kris kristofferson.jpg

Born Under A Bad Sign - Rita Coolidge - Delta Lady: The Rita Coolidge Anthology - Booker T. Jones, William Bell

Big Bird - Steve Cropper, Roebuck "Pops" Staples, Albert King - Jammed Together - Booker T. Jones, Eddie Floyd

You Need Love Like I Do (Don't You) - The Temptations - Psychedelic Shack - Barrett Strong, Norman Whitfield

Talking About My Baby - Curtis Mayfield & The Impressions - The Anthology 1961 - 1977 - Curtis Mayfield

Be Good To Me Baby - Luther Ingram - I've Been Here All The Time ,  (If Loving You Is Wrong) I Don't Want To Be Right [Kent 315] -

The Power Of A Woman - Spencer Wiggins - Complete Goldwax Singles Vol. 3 – Quentin Claunch

Tennessee Waltz - Otis Redding - The Otis Redding Dictionary Of Soul – King, Stewart

(Hey You) Set My Soul On Fire - Mary Wells - The Girls Got Soul -  Cecil Womack, Mary Wells

I'm Living In Shame - Diana Ross & The Supremes - The Best of Diana Ross and the Supremes:  Anthology - Berry Gordy, Frank Wilson, Henry Cosby, Pamela Sawyer, R. Dean Taylor

Point It Out - Smokey Robinson & The Miracles - Anthology [Disc 2] - Marvin Tarplin, Al Cleveland, Smokey Robinson

(They Call Me) Mr. Lucky - The O'Jays - Back Stabbers – Gamble, Huff

Can't Be Still - Booker T. & The MG's - The Best Of Booker T. & the MGs - Jackson, Jones, Steinberg, Cropper

Come Take Me - Betty Davis - Betty Davis - Betty Davis

I'm Movin' On - Brenda Patterson - Keep On Keepin' On - Hank Snow

I Got Love - Charles Wright & The Watts 103rd Street Rhythm Band - Express Yourself - Charles Wright

Goin' Down - Claudia Lennear – Phew! – Allen Toussaint

The House That Jack Built - Aretha Franklin - Queen Of Soul: The Atlantic Recordings - Bob Lance, Fran Robbins

It's So Nice (When It's Somebody Else's Wife) - Arthur Conley - I'm Living Good - Jerry Williams, Matthew Parsons

She's Better Than You - James Carr - The Complete Goldwax Singles, Vol. 1 1962-1966 – O. McClinton

I'm Just Living A Lie - Bettye Swann - Back To The River - More Southern Soul Stories - G. Jackson, M. Buckins

I'd Do It All Over You - Doris Duke - I'm A Loser: The Swamp Dog Sessions & More – Jerry Williams Jr.

Baby, I Needed You - Shuggie Otis - Here Comes Shuggie Otis - Shuggie Otis

How Blue Can You Get - Esther Phillips - From A Whisper To A Scream – Trad.

clarence-carter.jpg

Bonus Tracks

Cafe Reggio - Isaac Hayes - The Best Of Isaac Hayes, Vol. 1 - Hayes

Higher Ground - Stevie Wonder - Innervisions - Stevie Wonder

Slippery When Wet - Commodores - Caught In The Act – Thomas McClary

Cry Like A Baby - Arthur Alexander - Sweet Inspirations: The Songs Of Dan Penn & Spooner Oldham - Dan Penn, Spooner Oldham

Sumpin' Funky Going On - Donnie Fritts - Prone To Lean - Donnie Fritts, Tony Joe White

I Want It All - Eddie Hinton - Very Extremely Dangerous - Alvin Howard, Eddie Hinton, Sandra Hinton

He Ain't Gonna Do Right - Barbara Lynn - Sweet Inspirations: The Songs Of Dan Penn & Spooner Oldham - Dan Penn, Spooner Oldham

Keep On Looking - Sharon Jones & The Dap-Kings - 100 Days, 100 Nights - B. Mann,H. Steinweiss,N. Sugarman,S. Jones,T. Brenneck

Better Get It Right the First Time - Rhiannon Giddens - Freedom Highway - Roebuck "Pops" Staples

candi staton.jpg

Research, techniek, presentatie: Martin Pulaski

...

Afbeeldingen: Mongo Santamaria; Merry Clayton; Rita Coolidge & Kris Kristofferson; Clarence Carter, Candi Staton.

03-01-18

KWETSBARE LICHAMEN

nieuw begin, begin, 2018, dagboeknotitie, herfst, winter, 2017, ziekte, pijn, terugblik, binnen, binnenskamers, isolatie, afzondering, asociaal, vrienden, afspraken, koorts, visioenen, dromen, melancholie, troost, familie, ouders, schoonvader, agnes, moeder, broer, foto's, fotografie, sneeuw, woorden, dood, wout vercammen, guche vercammen, antwerpen, provo, kunst, kunstenaars, conscienceplein, pannenhuis, bitter, ziel, stilte, niet vergeten


Begin in weerwil van veel een nieuw begin. Maar kun je dan al je eerste notitie van het jaar aanvangen met klachten over ziekte? Sta me toe te noteren dat 2017 op gebied van gezondheid voor mij ronduit een slecht jaar was. Het kan altijd erger, en dat is het ook voor mij soms geweest. Het dieptepunt was 2011, toen ik drie maanden lang in ziekenhuiskamers verbleef (maar zelfs een septische shock heeft me toen niet klein gekregen)… Nee, zo erg was wat het kwetsbare lichaam betreft het afgelopen jaar niet. Toch waren oktober, november en december maanden van kwellingen, pijn, ongemakken en daarmee samenhangende angsten en depressie. Ten gevolge van dat fysieke en mentale onbehagen sloot ik me nog meer dan anders af voor mijn vrienden en voor elke vorm van sociaal leven. Het kostte me veel moeite om naar theater, concert of de bioscoop te gaan. Tijdens een week in Porto zat ik soms halve dagen in het appartement dat we huurden aan Praça do Marquês de Pombal, niet alleen vanwege de regen. Meerdere afspraken, in Porto, Antwerpen, Brussel, moest ik afzeggen of verplaatsen. Het ergste was misschien nog dat ik op dertig december hoge koorts kreeg, waardoor ik twee van mijn trouwste en oudste vrienden, die ons in Bredene hadden uitgenodigd voor ons traditionele samenzijn tijdens de nieuwjaarsfeestdagen, ongetwijfeld heb teleurgesteld. Maar ik was zo zwak dat ik me niet eens recht kon houden. Tot eten en drinken was ik al helemaal niet in staat. Pure ellende, ook al omdat ik me zo schuldig voelde, terwijl zo’n koortsaanval toch niet iets is waar je voor kiest.

Wat ik in dergelijke situaties probeer te doen is zoveel mogelijk troost putten uit de denkbeelden en visioenen die uit mijn koortsige roes voortkomen. De nacht van dertig december ging ik onder meer terug naar 1975, toen ik pas was gaan samenwonen met A. Haar vader was niet bepaald op me gesteld. Toen A. bij haar vader was weggegaan had hij haar gewaarschuwd dat ze binnen zes maanden, of al veel eerder, terug bij hem zou zijn. De gevoelens die ik daar toen bij had kwamen nu weer helder naar boven. Misschien ging het zelfs om gevoelens die ik toen niet heb gehad, of meteen had verdrongen? Nu voelde ik een diep verdriet. Wat had die man, mijn toekomstige schoonvader, tegen me? Waarom heeft hij me tot zijn dood nooit willen aanvaarden als zijn zoon? Mijn ouders, die toch ook niet de meest vooruitstrevende mensen van België waren, ontvingen A. meteen met open armen.
Troost putten? Terwijl herinneringen als deze me toch ook triest maken. Maar het is een verwarde en zelfs warme melancholie. De denkbeelden vloeien in elkaar over. De herinneringen aan de strenge schoonvader, mijn tedere en gastvrije moeder. Hoe toen ik nog een kind, een puber was, mijn vriendjes bij ons thuis altijd welkom waren. Mijn moeder een en al aandacht en meegaandheid, zonder zich evenwel aan ons op te dringen. Zonder onze jeugdige dromen met allerlei regeltjes en bevelen te beschadigen. Aan mijn broer die ik nooit meer zie. Ja, die verschijnt nu ook op het toneel. Wat verwijdert ons van elkaar? Ik moet zeker nog eens naar hem toe voor de oude familiefoto’s, sommige zijn wel honderd jaar oud. Of ouder. Portretten van familieleden, mensen van wie ik de gezichten niet meer herken, de namen niet heb kunnen onthouden. Of misschien wel. Dat valt nog te bezien.

nieuw begin, begin, 2018, dagboeknotitie, herfst, winter, 2017, ziekte, pijn, terugblik, binnen, binnenskamers, isolatie, afzondering, asociaal, vrienden, afspraken, koorts, visioenen, dromen, melancholie, troost, familie, ouders, schoonvader, agnes, moeder, broer, foto's, fotografie, sneeuw, woorden, dood, wout vercammen, guche vercammen, antwerpen, provo, kunst, kunstenaars, conscienceplein, pannenhuis, bitter, ziel, stilte, niet vergeten


Nu ik hier in deze roes terechtgekomen ben en de woorden op dikke sneeuwvlokken zijn beginnen te lijken, een ordeloze dwarreling van niet voltrokken gedachten, verneem ik dat Wout Vercammen dood is. Ik ben sprakeloos. De woorden dwarrelen zelfs niet meer. Ze eten zichzelf en elkaar op. De eerste dode van het jaar. Wat kan ik zeggen over Wout? Dat ik hem graag zag? Het is allemaal zo lang geleden. De jaren tachtig in Antwerpen, die glansrijke periode zonder toekomst. Wout was in dat maffe theater een van de protagonisten, een van de pioniers van de nieuwe tijd, die was begonnen met de happenings van provo op het Conscienceplein. De plek waar we elkaar in de jaren zeventig en tachtig nog altijd ontmoetten. In het legendarische Pannenhuis. Nu kom ik nooit meer op dat pleintje. Er is niets meer overgebleven van toen. Alles is opgeofferd aan de vooruitgang, de groei. Het geld. Niet bitter worden, Pulaski. Wout Vercammen is dood. Ik denk aan zijn levensgezellin, Guche. Een dierbare vriendin, een zielsverwante. Een klein stuk uit mijn ziel gehapt, een groot stuk uit die van haar. Wout is dood. Stilte. Maar geen vergeten.

Afbeeldingen: familiefoto's M.P.

24-12-17

EEN JAAR IN POPULAIRE MUZIEK: 2017

joni mitchell - henry diltz.jpg

De tijd van langspeelplaten en cd’s als samenhangende collecties van songs, als liederenbundels, schijnt voorbij te zijn. De strijd, die omstreeks 1965 begon met werken als ‘Aftermath’ van the Rolling Stones, ‘Bringing It All Back Home’ van Bob Dylan en ‘Rubber Soul’ van the Beatles, is gestreden en verloren. De meeste mensen die nu vinylplaten kopen doen dat om er instagramfoto’s van te maken en daar de hashtag #vinylporn aan toe te voegen. Worden albums (elpees of cd’s) nog als integrale kunstwerken beluisterd, zoals romans en kortverhalen worden gelezen of films en series bekeken? Singer-songwriter Dan Stuart, medeoprichter van de invloedrijke Amerikaanse band Green On Red, schreef er onlangs over. Hij zal geen langspeelplaten meer uitbrengen. Zijn argumentatie: "It's ironic that with rock 'n' roll becoming a new kind of literature in the 60's/70's there was hand wringing about the "death of the novel", but really the novel, short stories, creative non-fiction, cinema, episodic TV etc. are surviving nicely in this dopamine fueled digital world, whereas it's the LP length record that has crashed and burned."
Veel andere muziekliefhebbers stellen hetzelfde vast. Er komen te weinig albums uit die als coherente kunstwerken kunnen worden beschouwd. Tegelijk, en dat is misschien paradoxaal, komt er heel veel muziek op de markt. Zoveel dat het onbegonnen werk is om het allemaal bij te houden. Om er naar te luisteren. Om er zinvolle uitspraken over te doen. Waardoor al het bovenstaande ook meteen weer in twijfel dient getrokken te worden.
Ondanks deze enigszins pessimistische bedenkingen heb ik toch weer een lijstje gemaakt. Omdat ik het niet laten kan? Misschien wel. Maar ook omdat ik van deze platen werkelijk genoten heb. En ik twijfel er niet aan dat er op dit ogenblik nog heel wat meer albums van een vergelijkbare kwaliteit worden uitgepakt, op de platenspeler gelegd of in de cd-speler geschoven en met aandacht en liefde beluisterd.

  1. Hurray For The Riff Raff – The Navigator

    1 navigator.jpg

  2. Gregg Allman – Southern Blood

    2 southern-blood.jpg

  3. Sam Amidon – The Following Mountain

    3 The+Following+Mountain+LP.jpg

  4. The Dream Syndicate – How Did I Find Myself There?

    4 dream syndicate.jpg

  5. Michael Chapman – 50

    5  Michael-Chapman.jpg

  6. Jason Isbell & the 400 Unit – The Nashville Sound

    6 jason isbell.jpg

  7. Margo Price – All American Made

    7 All+American+Made.jpg

  8. The Deslondes – Hurry Home

    8 deslondes.jpeg

  9. Lee Ann Womack - The Lonely, the Lonesome & the Gone

    9 Lee Ann Womack.jpg

  10. Neil Young – Hitchhiker

    10 Neil-Young-Hitchhiker-.jpg

  11. Bob Dylan – The Bootleg Series Vol. 13 / 1979-1981

    11 trouble no more.jpg

  12. Fleet Foxes – Crack-Up

    12 fleet foxes.jpg

  13. Mount Eerie – A Crow Looked At Me

    13 mount eerie.jpg

  14. Iron & Wine – Beast Epic

    14 IronandWine_BeastEpic.jpg

  15. Tim Buckley – Greetings From West-Hollywood

    15 tim buckley.jpg

  16. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

    16 rhiannon giddens.jpg

  17. Valerie June – The Order Of Time

    17 valerie june.jpg

  18. Michael Head And The Red Elastic Band – Adios Señor Pussycat

    18 michael head.jpg

  19. Courtney Barnett & Kurt Vile – Lotta Sea Lice

    19 courtney+barnett+cover.jpg

  20. The Rolling Stones – On Air

    20 on air.jpg

17-12-17

DONKERE DAG, HELDERE NACHT

anselm-kiefer-the-orders-of-the-night-die-orden-der-nacht-1996.jpg


Dit is je gelukt overdag: wat licht werk aan je minuscule tuin in de zon; zonnebloemen, wat klaprozen, groenachtig gras. Onkruid gewied. Om twaalf uur stipt valt de stilte. Niemand zingt, zelfs niet de gewillige varens, als de hand Gods slaat en het hart van slag raakt. Een te hoge dosis van dit of van dat, te veel Ethiopische koffie? Een hond ligt lui uitgestrekt in de schaduw van een onooglijke maar gevaarlijke bar.

Ja, overdag ben je radeloos. Je wist het al lang: geen miniatuur vervangt de natuur. Nooit valt een vrouw je in de armen als je in een nuchtere bui de wolken bekijkt of als je aan de rand van de afgrond  je adolescentenjaren staat te verschonen. Nooit daagt een vriend op, een raadgever, als je daar niets staat te zijn. Als je zegt: ik ben de woorden die ik niet ken. Zie mijn wanhoop in dit treurige reservaat.

Als in die gouden tijd de avond viel zongen we zo graag samen en huppelden soms in het rond met onze handen op onze knieën. Zilveren rook om onze hoofden. Aardbeien, sinaasappels uit China, jasmijnthee. De geur van sandelhout ons enige gebed. Van wie waren jouw knieën, haar enkels, mijn tenen? Onherstelbaar viel onze grote spiegel al spoedig uiteen. Verweesd keken we een tijdje naar zijn scherven. Nergens was er nog iets om vat op te krijgen. Loden dagen waren op komst, avonden vol zinsverbijstering.

Om tien uur binnenskamers, bij kunstlicht, staat zwart op wit beeldig. Op dat uur nog buiten verliezen je zinnen hun zin. In slecht verlichte straten onthouden oude en nieuwe boeken je hun gefluister. Suf gecatalogiseerd werpt zich een bibliothecaris op weg naar zijn woning onder tram 56, de traagste van alle. In de stilte van zijn vertrek verminkte hij zijn vingerafdrukken, wiste zijn wachtwoorden, elimineerde zijn existentie.
Op dun papier in Consolas 11 lees je de namen van zijn erfgenamen. De stuiptrekkingen van zijn geslacht. Gewillige varens, giftige digitalis vergaren schaduw in je minuscule tuin. Wie zou zich liever niet onttrekken aan de onontkoombare nacht?

‘s Nachts verklaar je niets. Geen mysterium tremendum, geen brakende albatros. Wat omklemt je donkere hand? Welke woorden prevelen je blauwe mond? Niets weet je, niets ben je, het is donker in je ziel en daarbuiten, ook al staat daar aan de hemel de stille Poolster te schitteren - en boven de stad heerst de heldere nacht.

...

Afbeelding: Anselm Kiefer, Die Orden der Nacht, 1996

12-12-17

VREEMDELINGEN IN EEN VREEMDE STAD

verhaal, stad, steden, mysterie, dwalen, dolen, zwerven, verdwalen, dérive, alleen, elvis, conversatie, bezoek, maaltijd, bendes, gevaar, zand

Elke stad bevat meerdere steden, sommige zichtbaar, sommige onzichtbaar. In zo’n stad in een stad liep ik over straat met een plastieken tas boordevol boodschappen en haastte me naar huis. Maar waar was mijn mooi huis en waar was mijn mooie vrouw? Dat zullen we later wel zien, dacht ik, en ik vervolgde mijn weg. Het was eerder een steegje dan een straat, zag ik nu. Een donker steegje in een middeleeuwse stad, met links en rechts van mij grijze en zwarte gebouwen waarvan de gevels elkaar bijna raakten. Verderop een brede boulevard met meer licht.
Wie is toch deze man die naast me loopt, vroeg ik me af. Terwijl ik dit dacht vielen mijn haast en mijn ongerustheid van me af. Ik zag dat de onbekende man – die ik zeker wel ergens van kende – en ik vrolijk doorstapten, nieuwsgierig om ons heen kijkend naar al het betoverende dat deze mysterieuze stad te bieden had. Ik zag dat omdat ik kennelijk uit mezelf was getreden, heel even maar, en een stukje achter mezelf en die vreemde man aanliep. Wat waren we opgetogen over deze stad! Zelfs de stinkende steegjes vertederden ons en wel zozeer dat ik meteen een foto maakte: een close up van onze pretoogjes.

Ik was al lang niet meer gehaast. Waarom zou ik me haasten? Ik had geen doel, tenzij je dit drentelen zelf, deze dérive, het doel zou noemen. En een bestemming dan? Ja, daar zeg je zoiets. Wat is het verschil tussen een doel en een bestemming? Alleszins was onze stemming opperbest, maar dat vermeldde ik al. We praatten er lustig op los; a little less conversation, dat merkwaardige advies van Elvis, was aan ons niet besteed.
Een vrouw sprak ons aan. Ze nodigde ons uit voor het avondmaal bij haar thuis. Haar eetkamer bestond uit twee delen, gescheiden door een wit gordijn in balenkatoen. Het was niet duidelijk waar ik plaats mocht nemen. Ik wist namelijk niet op basis van welke criteria de tweedeling was gemaakt. Al gauw bleek dat wij onder de genodigden de enige vreemdelingen waren. De andere aanwezigen waren allemaal familie van elkaar. Ze zaten met z’n allen, zeker wel dertig, aan grote langwerpige tafels. Waar vond ik een plaats om mijn boodschappentas achter te laten? Niemand bleek zich iets van mijn beslommeringen aan te trekken. Zag iemand mij wel? Waarom was ik hier uitgenodigd? Ik had zelfs geen honger.
Het was al donker geworden toen mijn metgezel en ik in de gevaarlijke wijk van de stad belandden. Op straathoeken waakten gewapende mannen. Meerdere bendes - met elk haar eigen kleuren en kapsels - terroriseerden deze buurt. We moesten ons gauw uit de voeten zien te maken. Hier en daar waren al straatgevechten aan de gang. Soms ook een eenzame wolf met een in het maanlicht flikkerend mes. Een psycho killer?
Gelukkig was het niet ver tot de nieuwere wijk, waar de zon opkwam. Ik liep voorop. Met mijn armen gestrekt bootste ik als een kind een vliegtuig of een engel na. Het leek wel of ik kon vliegen. Ik kon vliegen! Ik zag het vanop een afstand, met mijn eigen ogen. In deze wijk is de bevolking wel erg vriendelijk, zei mijn compagnon. Ja, zei ik, dat komt door het zand. In plaats van tegels, kasseien, straatstenen, was er overal zand. We deden onze schoenen uit en voelden de warmte van het witte zand.
We waren thuis gekomen. Niet bij mij thuis maar in het appartement van mijn metgezel, mijnheer Angelo Mysterioso. Hij was meteen in een diepe slaap gevallen. Alles was nu rustig. Ik was alleen met mezelf, met mijn onnauwkeurige gedachten. Wat mistte ik onze kinderlijke gesprekken. In een kartonnen doos naast zijn bureau zag ik folders over banken, over beleggen, over beursnoteringen. Doe je aan beleggen, vroeg ik. Ja, antwoordde hij met slaperige stem. Ik was diep teleurgesteld. Wie was deze man? Niemand om bevriend mee te zijn. Ik verliet het appartement en stond opnieuw op straat in het heldere licht van de dag. Ja, ik was alleen en redelijk gelukkig. Niets kon me nu nog tegenhouden.

...

Afbeelding: Martin Pulaski, Jaén, 2005

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende