27-01-18

ZERO DE CONDUITE: PSYCHEDELIC JOURNEY

jk co.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis, drie zwaardviskoppen en twaalf uitgeprocedeerde bisschoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.


Hé! In deze aflevering van Zéro de conduite maken we een trage reis zonder bestemming. Bewustzijnsverruimende middelen mogen maar zijn geen verplichting. Niets is verplicht! Twee uur lang hoef je geen enkele dwang te voelen. De muziek zelf zal je naar hogere oorden voeren. Die ook lagere oorden zijn. En geen oorden. Woorden, ritme, dans. De muziek, je enige vriend. Wat we doen, doen we zonder gehechtheid aan het resultaat. Er zijn geen doelstellingen. Your door is always open and your path is free to walk. 

Ingrediënten voor een psychedelische soep: elektrische gitaren, feedback, wah wah, fuzzbox. Studio-effecten, fasering, backwards tapes, vertraging, versnelling, echo, loops. Invloeden uit het Midden-Oosten en India, sitar, tabla, oud. Free jazz-elementen. Orgel, kerkorgel, harp, klavecimbel, theremin, mellotron. Lange instrumentale segmenten, gitaar- en orgelsolo’s, jams. Bizarre songstructuren, tempowisselingen, dreunen, elementen van concrete muziek, gevonden geluiden. Teksten die verwijzen naar bewustzijnsverruimende ervaringen, trips, sprookjes, kinderverhalen, Alice in Wonderland, surrealisme, esoterie, mystiek, circus, kermis, archetypische Britse cultuur, mescaline, LSD, lophophora williamsii, cannabis sativa. Summer of love, 1967. Tegencultuur. Psychedelische kunst. San Francisco. Avalon Ballroom, Fillmore West, Paradiso, Melkweg, Théâtre 140. Peter Max, the Fool (Simon & Marijke), Plaster Casters, Miss Christine, Miss Pamela. Donovan Leitch, the Beatles, the Doors, Jefferson Airplane, Brian Jones, Ornette Coleman. Allen Ginsberg, Aldous Huxley, William Burroughs, Jack Kerouac, Ken Kesey, Allen Ginsberg, Timothy Leary, Alan Watts, Arthur Koestler, Simon Vinkenoog, Johnny the Selfkicker, Willem De Ridder. Aloha, the East Village Other, the San Francisco Oracle, Oz Magazine, It. If I could turn you on, if I could drive you out of your wretched mind, I would let you know.

hp lovecraft ii.jpg

Het woord ‘psychedelisch is afgeleid van het Grieks psychē (ψυχή, ‘ziel’, ‘psyche’) en dēloun (δηλοῦν, ‘onthullen’, ‘openbaren’), wat onthullen van de ziel of psyche  betekent.

Hier gaan we. Geniet van de psychedelische reis!

cool

Mr. Tambourine Man - Bob Dylan - Bringing It All Back Home [Mono] – Bob Dylan

 The Trip - Donovan - Sunshine Superman - Donovan Leitch

Am I What I Was Or Am I What I Am - Traffic - Traffic - Chris Wood, Muff Winwood

Chapter 24 - Pink Floyd - The Piper At The Gates Of Dawn - Syd Barrett

Ten Thousand Words in a Cardboard Box - Twink - Think Pink – John Alder

Bass Strings - Country Joe & The Fish - Electric Music For The Mind And Body – Joe McDonald

What's Happening?!?! - The Byrds - Fifth Dimension - David Crosby

Can You Travel In The Dark Alone - Gandalf - Gandalf – Peter Sando

Keep Your Mind Open - Kaleidoscope – Side Trips – Chris Darrow

Flowers bloom and there is day and wind and trees and tides
Yet across the sea men know not why they have died..
Still love remains, in some strong heart, keep your mind open

Gomper - The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request - Keith Richards, Mick Jagger

Bat Macumba - Os Mutantes – Os Mutantes - Caetano Veloso, Gilberto Gil

Garden Of My Mind - The Mickey Finn - Nuggets II: Original Artyfacts From The British Empire And Beyond, Vol. 1 - Mickey Waller, Alan Marks

Codine - Charlatans – The Amazing Charlatans - Buffy Sainte-Marie

Magical Fingers Of Minerva - J.K. & Co - Suddenly One Summer – Jay Kaye

At the Mountains of Madness - H.P. Lovecraft - H.P. Lovecraft - Dave Michaels, George Edwards, Tony Cavallari

Over Under Sideways Down - The Yardbirds - Roger The Engineer - Chris Dreja, Jeff Beck, Jim McCarty, Keith Relf, Paul Samwell-Smith

One Rainy Wish - The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold As Love - Jimi Hendrix

The Inner Light - The Beatles - Past Masters, Vol. 2 - Lennon/McArtney

I Saw The World - Pearls Before Swine - Balaklava – Thomas Rapp

A Child's Guide To Good And Evil - West Coast Pop Art Experimental Band - A Child's Guide To Good And Evil - Bob Markley, Shaun Harris

Sundance - Q'65 - Revival – Frank Nuyens, Jay Baar

zero,zero de conduite,radio centraal,106.7 fm,antwerpen,thema,psychedelica,psychedelic journey,trip,voyage,reis,innerlijke reis,bewustzijnsverruiming,summer of love,san francisco,west coast,swinging london,amsterdam,brussel,tongeren,1967,sixties,rock,acid,acid rock,revolution,mind,pop art,love,liefde,hippies,underground,counterculture,tegencultuur,high,hogere oorden

Reverberation (Doubt) - 13th Floor Elevators - Reverberation (Doubt) - The Psychedelic Sounds Of The 13th Floor Elevators - Hall, Sutherland, Erickson

Here I Go - Syd Barrett - The Madcap Laughs - Syd Barrett

A Day In My Mind's Mind - Human Instinct - The Psychedelic Scene - Dave Hartstone

This Can't Be Real - The Mandrake Memorial - The Mandrake Memorial – Mandrake Memorial

Frozen Laughter - Rising Storm - Calm Before The Storm – Tony Thompson

House Of Glass - The Glass Family - Electric Band – Ralph Parrett

I’ll Be Late For Tea - Blossom Toes - We Are Ever So Clean - Brian Godding

Nightmares - The Creation - Our Music Is Red - With Purple Flashes - Pickett, Phillips

Walk Upon The Water - The Move - Move - Roy Wood

Painting Box - Incredible String Band - The 5000 Spirits Or The Layers Of The Onion – Mike Heron

Stone Circle - Third Ear Band - Alchemy – Third Ear Band

Sunny Goodge Street - Judy Collins - In My Life – Donovan Leitch

Pleasant Street - Tim Buckley - Goodbye And Hello – Tim Buckley

psychedelic-posters-10.jpg

Bonus Tracks

Rose Colored Eyes - Moby Grape - Wow - Jerry Miller, Don Stevenson

Young Girl Sunday Blues - Jefferson Airplane - After Bathing At Baxter's - Marty Balin, Paul Kantner

Psychedelic Trip - Chocolate Watchband - Melts In Your Brain...Not On Your Wrist! - Dave Aguilar, Gary Andrijasevich, Bill Flores, Mark Loomis, Sean Tolby

The Trip - Kim Fowley - Impossible But True: The Kim Fowley Story – Kim Fowley

Canyon Women - St. John Green - St. John Green – Kim Fowley

A Thousand Shadows - The Seeds - Future - Hooper, Savage, Saxon

The Great Banana Hoax - The Electric Prunes - Underground – Tulin, Lowe

Deep Inside Your Mind - Keith Shields - The Psychedelic Scene - Unknown

Fly - Ora - Ora – Jamie Rubinstein

With The Sun In My Eyes - Bee Gees - Horizontal - Gibb

If You Want My Love - The Nightcrawlers - The Little Black Egg – Chuck Conlon

Mouthful Of Grass - Free - Free - Fraser, Kossof

syd barrett 1969 by mick rock.jpg

Research, techniek en presentatie: Martin 'Splinter' Pulaski

20-01-18

OVER TWEE VORMEN VAN DWAASHEID

billy lee riley's little_green_men.jpg


Op de achtergrond hoor ik muziek uit Memphis in Tennessee. Sun rockabilly van Billy Lee Riley: ‘Flying Saucers Rock ‘n’ Roll’*. "The little green men were really hip cats", zingt Billy Lee, "I couldn't understand a word they said." Die kleine groene mannen leren Billy Lee Riley wel hoe hij bop moet dansen. Voor het lied begon zat ik nog te piekeren en mij over ik weet al niet meer wat op te winden. Met mijn gedachten op verre plaatsen, donkere oorden waar ik niets te zoeken heb en nog minder te vinden. Een primitief genie als Billy Lee Riley is op zo’n momenten een gids, hij wijst me de weg terug naar huis, en hoewel dat ook imaginair is kom ik daar toch vandaan. Ik sta er met mijn voeten op de grond. En versta me niet verkeerd, met primitief bedoel ik niets negatiefs, integendeel.

Nog niet zo heel lang geleden had je intellectuelen die in interviews en soms zelfs in hun werk tekeer gingen tegen rock & roll. Niet zoals Jerry Lee Lewis, uiteraard geen intellectueel, die rock de muziek van de duivel noemde, maar wel zoals Milan Kundera, nochtans een virtuoos schrijver, die het genre alleen maar vulgair vond, een primitieve uiting van een onderontwikkeld volkje. Bij mensen als Kundera had ‘primitief’ wel een negatieve betekenis. Nog niet zo heel lang geleden reageerde ik op dergelijke idiotie met een eigen fanatieke reactie. Ik riep uit dat ik walgde van het publiek dat in stadskledij in de Singel of de Munt kwam genieten van ‘Quatuor pour la fin du Temps’ van Olivier Messiaen en ‘Wozzeck’ van Alban Berg. Ik was zelfs zo dwaas voorbeelden te geven van composities die me dierbaar waren. Al wat minder lang geleden besefte ik dat de Tijd de uitspraken van dat soort intellectuelen zou weerleggen, ja, dat zijzelf over honderd of tweehonderd jaar al helemaal vergeten zouden zijn, zoals bijna iedereen die voor 1789 leefde en werkte nu vergeten is. Wat minder lang geleden besefte ik dat er niets mis is met mensen die van muziek houden, in wat voor klederdracht ze dat ook maar wensen te doen. Vandaag glimlach ik even als ik terugdenk aan die vroegere walging van me en leg nog een plaatje op van Billy Lee Riley of Warren Smith. Van die laatste kleine meester weerklinkt nu het onovertroffen ‘Black Jack David’**. Ik ben helemaal thuis. Barman, nog een rondje voor mijn gidsen!

...

* Flying Saucers Rock ‘n’ Roll. Opgenomen in de Sun studio van Sam Phillips in januari 1957. Billy Lee Riley, zang en gitaar; Jerry Lee Lewis, piano; Roland Janes en J.B. Perkins, gitaar; Clayton Perkins, bas; W.S. Holland, drums.

**Black Jack David. Opgenomen in de Sun studio van Sam Phillips in augustus 1956. Warren Smith, zang; Roland Janes en Quentin Claunch, gitaar; Marshall Grant, bas; Clyde Leoppard, drums.

Afbeelding: Billy Lee Riley's Little Green Men

09-01-18

SALUT LES COPAINS

france gall 8.jpg


Zolang ik me kan herinneren heb ik van muziek gehouden. In elke straat in elke stad waar ik kwam ging ik op zoek naar melodieën. Aan de hand van mijn moeder, met vrienden, en later – liefst van al – alleen. Soms zelfs in het gezelschap van mijn vader, over een paadje wandelend door een veld ergens in Limburg. Het gekwetter van vogels, het zingen van de wind in de bladeren. Ik herinner me nog hoe de klank van dat geruis veranderde in de herfst, alsof er een akkoord bestond tussen kleuren en geluiden.


Nu zijn we in het hart van de winter en France Gall is dood. Zo herinner ik mij opeens een korte maar intense vriendschap omstreeks 1965. Florentin Vleminckx was net als ik een schipperskind en leed bovendien ook aan astma. In tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden was hij Franstalig opgevoed. In die dagen voelde ik me aangetrokken tot de Franse popmuziek. Florentin was de enige jongen met wie ik over France Gall, Sylvie Vartan, Claude François en zo meer kon praten. Samen met Florentin luisterde ik naar de Franstalige programma’s op Radio Luxembourg en bladerde ik in het glossy magazine Salut les copains, met de nog altijd onovertroffen foto’s van Jean-Marie Périer. Zijn mooiste model was zonder twijfel Françoise Hardy, maar misschien bekoorde France Gall ons nog meer omdat ze er zo jong en opgewekt uitzag. Bovendien had ze met ‘Poupée de cire, poupée de son’ het Eurovisiesongfestival gewonnen! Een schitterende compositie van Serge Gainsbourg, maar wisten wij toen veel. Hij zou nog meer uitstekende liedjes voor France Gall schrijven, onder meer ‘Baby Pop’, ‘Les sucettes’ en ‘Les petits ballons’.
Mijn fascinatie voor wat yéyé wordt genoemd hield even snel op als ze begonnen was. Aan de vriendschap met Florentin kwam al gauw een einde. Bij schipperskinderen was dat niet ongewoon. Je ontmoette elkaar toevallig en even toevallig zag je elkaar nooit meer terug. Ik herinner me nu dat ik soms nog wel eens naar hem vroeg als ik met mijn moeder over die onschuldige dagen van Salut les Copains zat te keuvelen. Maar wat antwoordde ze toch ook weer? Het is meer dan een halve eeuw geleden dat ik Florentin voor het laatst zag. Nu France Gall dood is zit ik opnieuw met hem op het schip van mijn ouders naar ‘Poupée de cire, poupée de son’ op de transistorradio te luisteren. Zie je ons glimlachen?

***
In de zomer van 1980 liftten A. en ik door Frankrijk. In alle steden waar het toeval ons naartoe bracht weerklonk France Galls ‘Il jouait du piano debout’. In winkels, in bars, in restaurants. Als we een wandeling maakten over een veldweg hoorden we het in de verte door de openstaande ramen van een auto de wereld ingestuurd worden. De hemel tegemoet. Een lied voor de engelen die boven de wolken wonen. Of misschien toch niet.

france gall 6.jpg

*
[Il n'y a que pour la musique, qu'il était patriote
Il s'rait mort au champ d'honneur pour quelques notes
Et pour quelles raisons étranges
Les gens qui tiennent à leurs rêves, ça nous dérange

Il jouait du piano debout, Michel Berger
Het nummer is een hommage aan Jerry Lee Lewis.]

 

06-01-18

ZERO DE CONDUITE: SOUL SHAKE

mongo santamaria.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis, drie zwaardviskoppen en twaalf uitgeprocedeerde bisschoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier
 vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

In de aflevering van Zéro de conduite van vanavond geen inhoudelijk thema. Naar de vorm is er wel samenhang: soul, funk, dansmuziek uit voornamelijk de jaren zestig en de vroege seventies. Stax, Volt, Motown, Chess, Fame en een heleboel kleinere labels uit Memphis, Muscle Shoals, Detroit en andere Amerikaanse steden en stadjes die in die dagen sociale en muzikale geschiedenis schreven.
Dansen tegen de kou en de neerslachtigheid van te vroeg donker. Om het nieuwe jaar in te luiden met niet alleen vrolijkheid maar ook met liefde, seks, slechte voortekens, overspel, schaamte, jaloezie, een walsje en het huis dat Jan bouwde. En zeker ook met black power en woman power.

Opgedragen aan Rick Hall (31 januari 1932 – 2 januari 2018). Bezieler van de Muscle Shoals sound in Alabama en oprichter van de Fame Studios aldaar.  

Veel luisterplezier!

merry clayton.jpg

Soul Shake - Delaney & Bonnie & Friends - From Bonnie To Delaney – Lewis, Smith

Get It When I Want It - Candi Staton - Evidence: The Complete Fame Records Masters - Raymond Moore, George Jackson

We Got To Slip Around - Bettye LaVette - Take Another Little Piece Of My Heart - Charles Hodges

Talk To Me - Al Green - Green Is Blues - Joe Seneca

I Can't Get Next To You - Mongo Santamaría - What It Is! Funky Soul and Rare Grooves (1967-1977) - Norman Whitfield, Barrett Strong

Fat Man - Don Covay – See Saw -  Don Covay, Leroy Randolph

I Like It Like That, Part 1 - Chris Kenner - Land Of 1000 Dances - Allen Toussaint, Chris Kenner

At Last - Etta James - At Last! – Warren, Gordon

Anyone Who Knows What Love Is - Irma Thomas - Time Is On My Side - Arbuckle, Sheran, Sellyy, Newman

Did She Ask About Me - Ivory Joe Hunter - Complete Goldwax Singles Vol. 3 – Carmol Taylor

(You Keep Me) Hangin' On - Ann Peebles - I Can't Stand The Rain - Ira Allen, Buddy Mize

I Can't Hear You - Betty Everett - Goffin & King Song Collection 1961-67 - Carole King, Gerry Goffin

Prove It To Me - Garnet Mimms - Cry Baby: Warm And Soulful – J. Ragavoy, E. Marshall

Ninety-Nine & A Half (Won't Do) - Wilson Pickett - The Definitive Wilson Pickett - Steve Cropper, Eddie Floyd, Wilson Pickett

South Side Of Soul Street - Johnny Adams - Heart & Soul - R.J. Benninghoff

Glad Tidings - Merry Clayton - Gimme Shelter - Van Morrison

rita coolidge kris kristofferson.jpg

Born Under A Bad Sign - Rita Coolidge - Delta Lady: The Rita Coolidge Anthology - Booker T. Jones, William Bell

Big Bird - Steve Cropper, Roebuck "Pops" Staples, Albert King - Jammed Together - Booker T. Jones, Eddie Floyd

You Need Love Like I Do (Don't You) - The Temptations - Psychedelic Shack - Barrett Strong, Norman Whitfield

Talking About My Baby - Curtis Mayfield & The Impressions - The Anthology 1961 - 1977 - Curtis Mayfield

Be Good To Me Baby - Luther Ingram - I've Been Here All The Time ,  (If Loving You Is Wrong) I Don't Want To Be Right [Kent 315] -

The Power Of A Woman - Spencer Wiggins - Complete Goldwax Singles Vol. 3 – Quentin Claunch

Tennessee Waltz - Otis Redding - The Otis Redding Dictionary Of Soul – King, Stewart

(Hey You) Set My Soul On Fire - Mary Wells - The Girls Got Soul -  Cecil Womack, Mary Wells

I'm Living In Shame - Diana Ross & The Supremes - The Best of Diana Ross and the Supremes:  Anthology - Berry Gordy, Frank Wilson, Henry Cosby, Pamela Sawyer, R. Dean Taylor

Point It Out - Smokey Robinson & The Miracles - Anthology [Disc 2] - Marvin Tarplin, Al Cleveland, Smokey Robinson

(They Call Me) Mr. Lucky - The O'Jays - Back Stabbers – Gamble, Huff

Can't Be Still - Booker T. & The MG's - The Best Of Booker T. & the MGs - Jackson, Jones, Steinberg, Cropper

Come Take Me - Betty Davis - Betty Davis - Betty Davis

I'm Movin' On - Brenda Patterson - Keep On Keepin' On - Hank Snow

I Got Love - Charles Wright & The Watts 103rd Street Rhythm Band - Express Yourself - Charles Wright

Goin' Down - Claudia Lennear – Phew! – Allen Toussaint

The House That Jack Built - Aretha Franklin - Queen Of Soul: The Atlantic Recordings - Bob Lance, Fran Robbins

It's So Nice (When It's Somebody Else's Wife) - Arthur Conley - I'm Living Good - Jerry Williams, Matthew Parsons

She's Better Than You - James Carr - The Complete Goldwax Singles, Vol. 1 1962-1966 – O. McClinton

I'm Just Living A Lie - Bettye Swann - Back To The River - More Southern Soul Stories - G. Jackson, M. Buckins

I'd Do It All Over You - Doris Duke - I'm A Loser: The Swamp Dog Sessions & More – Jerry Williams Jr.

Baby, I Needed You - Shuggie Otis - Here Comes Shuggie Otis - Shuggie Otis

How Blue Can You Get - Esther Phillips - From A Whisper To A Scream – Trad.

clarence-carter.jpg

Bonus Tracks

Cafe Reggio - Isaac Hayes - The Best Of Isaac Hayes, Vol. 1 - Hayes

Higher Ground - Stevie Wonder - Innervisions - Stevie Wonder

Slippery When Wet - Commodores - Caught In The Act – Thomas McClary

Cry Like A Baby - Arthur Alexander - Sweet Inspirations: The Songs Of Dan Penn & Spooner Oldham - Dan Penn, Spooner Oldham

Sumpin' Funky Going On - Donnie Fritts - Prone To Lean - Donnie Fritts, Tony Joe White

I Want It All - Eddie Hinton - Very Extremely Dangerous - Alvin Howard, Eddie Hinton, Sandra Hinton

He Ain't Gonna Do Right - Barbara Lynn - Sweet Inspirations: The Songs Of Dan Penn & Spooner Oldham - Dan Penn, Spooner Oldham

Keep On Looking - Sharon Jones & The Dap-Kings - 100 Days, 100 Nights - B. Mann,H. Steinweiss,N. Sugarman,S. Jones,T. Brenneck

Better Get It Right the First Time - Rhiannon Giddens - Freedom Highway - Roebuck "Pops" Staples

candi staton.jpg

Research, techniek, presentatie: Martin Pulaski

...

Afbeeldingen: Mongo Santamaria; Merry Clayton; Rita Coolidge & Kris Kristofferson; Clarence Carter, Candi Staton.

03-01-18

KWETSBARE LICHAMEN

nieuw begin, begin, 2018, dagboeknotitie, herfst, winter, 2017, ziekte, pijn, terugblik, binnen, binnenskamers, isolatie, afzondering, asociaal, vrienden, afspraken, koorts, visioenen, dromen, melancholie, troost, familie, ouders, schoonvader, agnes, moeder, broer, foto's, fotografie, sneeuw, woorden, dood, wout vercammen, guche vercammen, antwerpen, provo, kunst, kunstenaars, conscienceplein, pannenhuis, bitter, ziel, stilte, niet vergeten


Begin in weerwil van veel een nieuw begin. Maar kun je dan al je eerste notitie van het jaar aanvangen met klachten over ziekte? Sta me toe te noteren dat 2017 op gebied van gezondheid voor mij ronduit een slecht jaar was. Het kan altijd erger, en dat is het ook voor mij soms geweest. Het dieptepunt was 2011, toen ik drie maanden lang in ziekenhuiskamers verbleef (maar zelfs een septische shock heeft me toen niet klein gekregen)… Nee, zo erg was wat het kwetsbare lichaam betreft het afgelopen jaar niet. Toch waren oktober, november en december maanden van kwellingen, pijn, ongemakken en daarmee samenhangende angsten en depressie. Ten gevolge van dat fysieke en mentale onbehagen sloot ik me nog meer dan anders af voor mijn vrienden en voor elke vorm van sociaal leven. Het kostte me veel moeite om naar theater, concert of de bioscoop te gaan. Tijdens een week in Porto zat ik soms halve dagen in het appartement dat we huurden aan Praça do Marquês de Pombal, niet alleen vanwege de regen. Meerdere afspraken, in Porto, Antwerpen, Brussel, moest ik afzeggen of verplaatsen. Het ergste was misschien nog dat ik op dertig december hoge koorts kreeg, waardoor ik twee van mijn trouwste en oudste vrienden, die ons in Bredene hadden uitgenodigd voor ons traditionele samenzijn tijdens de nieuwjaarsfeestdagen, ongetwijfeld heb teleurgesteld. Maar ik was zo zwak dat ik me niet eens recht kon houden. Tot eten en drinken was ik al helemaal niet in staat. Pure ellende, ook al omdat ik me zo schuldig voelde, terwijl zo’n koortsaanval toch niet iets is waar je voor kiest.

Wat ik in dergelijke situaties probeer te doen is zoveel mogelijk troost putten uit de denkbeelden en visioenen die uit mijn koortsige roes voortkomen. De nacht van dertig december ging ik onder meer terug naar 1975, toen ik pas was gaan samenwonen met A. Haar vader was niet bepaald op me gesteld. Toen A. bij haar vader was weggegaan had hij haar gewaarschuwd dat ze binnen zes maanden, of al veel eerder, terug bij hem zou zijn. De gevoelens die ik daar toen bij had kwamen nu weer helder naar boven. Misschien ging het zelfs om gevoelens die ik toen niet heb gehad, of meteen had verdrongen? Nu voelde ik een diep verdriet. Wat had die man, mijn toekomstige schoonvader, tegen me? Waarom heeft hij me tot zijn dood nooit willen aanvaarden als zijn zoon? Mijn ouders, die toch ook niet de meest vooruitstrevende mensen van België waren, ontvingen A. meteen met open armen.
Troost putten? Terwijl herinneringen als deze me toch ook triest maken. Maar het is een verwarde en zelfs warme melancholie. De denkbeelden vloeien in elkaar over. De herinneringen aan de strenge schoonvader, mijn tedere en gastvrije moeder. Hoe toen ik nog een kind, een puber was, mijn vriendjes bij ons thuis altijd welkom waren. Mijn moeder een en al aandacht en meegaandheid, zonder zich evenwel aan ons op te dringen. Zonder onze jeugdige dromen met allerlei regeltjes en bevelen te beschadigen. Aan mijn broer die ik nooit meer zie. Ja, die verschijnt nu ook op het toneel. Wat verwijdert ons van elkaar? Ik moet zeker nog eens naar hem toe voor de oude familiefoto’s, sommige zijn wel honderd jaar oud. Of ouder. Portretten van familieleden, mensen van wie ik de gezichten niet meer herken, de namen niet heb kunnen onthouden. Of misschien wel. Dat valt nog te bezien.

nieuw begin, begin, 2018, dagboeknotitie, herfst, winter, 2017, ziekte, pijn, terugblik, binnen, binnenskamers, isolatie, afzondering, asociaal, vrienden, afspraken, koorts, visioenen, dromen, melancholie, troost, familie, ouders, schoonvader, agnes, moeder, broer, foto's, fotografie, sneeuw, woorden, dood, wout vercammen, guche vercammen, antwerpen, provo, kunst, kunstenaars, conscienceplein, pannenhuis, bitter, ziel, stilte, niet vergeten


Nu ik hier in deze roes terechtgekomen ben en de woorden op dikke sneeuwvlokken zijn beginnen te lijken, een ordeloze dwarreling van niet voltrokken gedachten, verneem ik dat Wout Vercammen dood is. Ik ben sprakeloos. De woorden dwarrelen zelfs niet meer. Ze eten zichzelf en elkaar op. De eerste dode van het jaar. Wat kan ik zeggen over Wout? Dat ik hem graag zag? Het is allemaal zo lang geleden. De jaren tachtig in Antwerpen, die glansrijke periode zonder toekomst. Wout was in dat maffe theater een van de protagonisten, een van de pioniers van de nieuwe tijd, die was begonnen met de happenings van provo op het Conscienceplein. De plek waar we elkaar in de jaren zeventig en tachtig nog altijd ontmoetten. In het legendarische Pannenhuis. Nu kom ik nooit meer op dat pleintje. Er is niets meer overgebleven van toen. Alles is opgeofferd aan de vooruitgang, de groei. Het geld. Niet bitter worden, Pulaski. Wout Vercammen is dood. Ik denk aan zijn levensgezellin, Guche. Een dierbare vriendin, een zielsverwante. Een klein stuk uit mijn ziel gehapt, een groot stuk uit die van haar. Wout is dood. Stilte. Maar geen vergeten.

Afbeeldingen: familiefoto's M.P.

24-12-17

EEN JAAR IN POPULAIRE MUZIEK: 2017

joni mitchell - henry diltz.jpg

De tijd van langspeelplaten en cd’s als samenhangende collecties van songs, als liederenbundels, schijnt voorbij te zijn. De strijd, die omstreeks 1965 begon met werken als ‘Aftermath’ van the Rolling Stones, ‘Bringing It All Back Home’ van Bob Dylan en ‘Rubber Soul’ van the Beatles, is gestreden en verloren. De meeste mensen die nu vinylplaten kopen doen dat om er instagramfoto’s van te maken en daar de hashtag #vinylporn aan toe te voegen. Worden albums (elpees of cd’s) nog als integrale kunstwerken beluisterd, zoals romans en kortverhalen worden gelezen of films en series bekeken? Singer-songwriter Dan Stuart, medeoprichter van de invloedrijke Amerikaanse band Green On Red, schreef er onlangs over. Hij zal geen langspeelplaten meer uitbrengen. Zijn argumentatie: "It's ironic that with rock 'n' roll becoming a new kind of literature in the 60's/70's there was hand wringing about the "death of the novel", but really the novel, short stories, creative non-fiction, cinema, episodic TV etc. are surviving nicely in this dopamine fueled digital world, whereas it's the LP length record that has crashed and burned."
Veel andere muziekliefhebbers stellen hetzelfde vast. Er komen te weinig albums uit die als coherente kunstwerken kunnen worden beschouwd. Tegelijk, en dat is misschien paradoxaal, komt er heel veel muziek op de markt. Zoveel dat het onbegonnen werk is om het allemaal bij te houden. Om er naar te luisteren. Om er zinvolle uitspraken over te doen. Waardoor al het bovenstaande ook meteen weer in twijfel dient getrokken te worden.
Ondanks deze enigszins pessimistische bedenkingen heb ik toch weer een lijstje gemaakt. Omdat ik het niet laten kan? Misschien wel. Maar ook omdat ik van deze platen werkelijk genoten heb. En ik twijfel er niet aan dat er op dit ogenblik nog heel wat meer albums van een vergelijkbare kwaliteit worden uitgepakt, op de platenspeler gelegd of in de cd-speler geschoven en met aandacht en liefde beluisterd.

  1. Hurray For The Riff Raff – The Navigator

    1 navigator.jpg

  2. Gregg Allman – Southern Blood

    2 southern-blood.jpg

  3. Sam Amidon – The Following Mountain

    3 The+Following+Mountain+LP.jpg

  4. The Dream Syndicate – How Did I Find Myself There?

    4 dream syndicate.jpg

  5. Michael Chapman – 50

    5  Michael-Chapman.jpg

  6. Jason Isbell & the 400 Unit – The Nashville Sound

    6 jason isbell.jpg

  7. Margo Price – All American Made

    7 All+American+Made.jpg

  8. The Deslondes – Hurry Home

    8 deslondes.jpeg

  9. Lee Ann Womack - The Lonely, the Lonesome & the Gone

    9 Lee Ann Womack.jpg

  10. Neil Young – Hitchhiker

    10 Neil-Young-Hitchhiker-.jpg

  11. Bob Dylan – The Bootleg Series Vol. 13 / 1979-1981

    11 trouble no more.jpg

  12. Fleet Foxes – Crack-Up

    12 fleet foxes.jpg

  13. Mount Eerie – A Crow Looked At Me

    13 mount eerie.jpg

  14. Iron & Wine – Beast Epic

    14 IronandWine_BeastEpic.jpg

  15. Tim Buckley – Greetings From West-Hollywood

    15 tim buckley.jpg

  16. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

    16 rhiannon giddens.jpg

  17. Valerie June – The Order Of Time

    17 valerie june.jpg

  18. Michael Head And The Red Elastic Band – Adios Señor Pussycat

    18 michael head.jpg

  19. Courtney Barnett & Kurt Vile – Lotta Sea Lice

    19 courtney+barnett+cover.jpg

  20. The Rolling Stones – On Air

    20 on air.jpg

17-12-17

DONKERE DAG, HELDERE NACHT

anselm-kiefer-the-orders-of-the-night-die-orden-der-nacht-1996.jpg


Dit is je gelukt overdag: wat licht werk aan je minuscule tuin in de zon; zonnebloemen, wat klaprozen, groenachtig gras. Onkruid gewied. Om twaalf uur stipt valt de stilte. Niemand zingt, zelfs niet de gewillige varens, als de hand Gods slaat en het hart van slag raakt. Een te hoge dosis van dit of van dat, te veel Ethiopische koffie? Een hond ligt lui uitgestrekt in de schaduw van een onooglijke maar gevaarlijke bar.

Ja, overdag ben je radeloos. Je wist het al lang: geen miniatuur vervangt de natuur. Nooit valt een vrouw je in de armen als je in een nuchtere bui de wolken bekijkt of als je aan de rand van de afgrond  je adolescentenjaren staat te verschonen. Nooit daagt een vriend op, een raadgever, als je daar niets staat te zijn. Als je zegt: ik ben de woorden die ik niet ken. Zie mijn wanhoop in dit treurige reservaat.

Als in die gouden tijd de avond viel zongen we zo graag samen en huppelden soms in het rond met onze handen op onze knieën. Zilveren rook om onze hoofden. Aardbeien, sinaasappels uit China, jasmijnthee. De geur van sandelhout ons enige gebed. Van wie waren jouw knieën, haar enkels, mijn tenen? Onherstelbaar viel onze grote spiegel al spoedig uiteen. Verweesd keken we een tijdje naar zijn scherven. Nergens was er nog iets om vat op te krijgen. Loden dagen waren op komst, avonden vol zinsverbijstering.

Om tien uur binnenskamers, bij kunstlicht, staat zwart op wit beeldig. Op dat uur nog buiten verliezen je zinnen hun zin. In slecht verlichte straten onthouden oude en nieuwe boeken je hun gefluister. Suf gecatalogiseerd werpt zich een bibliothecaris op weg naar zijn woning onder tram 56, de traagste van alle. In de stilte van zijn vertrek verminkte hij zijn vingerafdrukken, wiste zijn wachtwoorden, elimineerde zijn existentie.
Op dun papier in Consolas 11 lees je de namen van zijn erfgenamen. De stuiptrekkingen van zijn geslacht. Gewillige varens, giftige digitalis vergaren schaduw in je minuscule tuin. Wie zou zich liever niet onttrekken aan de onontkoombare nacht?

‘s Nachts verklaar je niets. Geen mysterium tremendum, geen brakende albatros. Wat omklemt je donkere hand? Welke woorden prevelen je blauwe mond? Niets weet je, niets ben je, het is donker in je ziel en daarbuiten, ook al staat daar aan de hemel de stille Poolster te schitteren - en boven de stad heerst de heldere nacht.

...

Afbeelding: Anselm Kiefer, Die Orden der Nacht, 1996

12-12-17

VREEMDELINGEN IN EEN VREEMDE STAD

verhaal, stad, steden, mysterie, dwalen, dolen, zwerven, verdwalen, dérive, alleen, elvis, conversatie, bezoek, maaltijd, bendes, gevaar, zand

Elke stad bevat meerdere steden, sommige zichtbaar, sommige onzichtbaar. In zo’n stad in een stad liep ik over straat met een plastieken tas boordevol boodschappen en haastte me naar huis. Maar waar was mijn mooi huis en waar was mijn mooie vrouw? Dat zullen we later wel zien, dacht ik, en ik vervolgde mijn weg. Het was eerder een steegje dan een straat, zag ik nu. Een donker steegje in een middeleeuwse stad, met links en rechts van mij grijze en zwarte gebouwen waarvan de gevels elkaar bijna raakten. Verderop een brede boulevard met meer licht.
Wie is toch deze man die naast me loopt, vroeg ik me af. Terwijl ik dit dacht vielen mijn haast en mijn ongerustheid van me af. Ik zag dat de onbekende man – die ik zeker wel ergens van kende – en ik vrolijk doorstapten, nieuwsgierig om ons heen kijkend naar al het betoverende dat deze mysterieuze stad te bieden had. Ik zag dat omdat ik kennelijk uit mezelf was getreden, heel even maar, en een stukje achter mezelf en die vreemde man aanliep. Wat waren we opgetogen over deze stad! Zelfs de stinkende steegjes vertederden ons en wel zozeer dat ik meteen een foto maakte: een close up van onze pretoogjes.

Ik was al lang niet meer gehaast. Waarom zou ik me haasten? Ik had geen doel, tenzij je dit drentelen zelf, deze dérive, het doel zou noemen. En een bestemming dan? Ja, daar zeg je zoiets. Wat is het verschil tussen een doel en een bestemming? Alleszins was onze stemming opperbest, maar dat vermeldde ik al. We praatten er lustig op los; a little less conversation, dat merkwaardige advies van Elvis, was aan ons niet besteed.
Een vrouw sprak ons aan. Ze nodigde ons uit voor het avondmaal bij haar thuis. Haar eetkamer bestond uit twee delen, gescheiden door een wit gordijn in balenkatoen. Het was niet duidelijk waar ik plaats mocht nemen. Ik wist namelijk niet op basis van welke criteria de tweedeling was gemaakt. Al gauw bleek dat wij onder de genodigden de enige vreemdelingen waren. De andere aanwezigen waren allemaal familie van elkaar. Ze zaten met z’n allen, zeker wel dertig, aan grote langwerpige tafels. Waar vond ik een plaats om mijn boodschappentas achter te laten? Niemand bleek zich iets van mijn beslommeringen aan te trekken. Zag iemand mij wel? Waarom was ik hier uitgenodigd? Ik had zelfs geen honger.
Het was al donker geworden toen mijn metgezel en ik in de gevaarlijke wijk van de stad belandden. Op straathoeken waakten gewapende mannen. Meerdere bendes - met elk haar eigen kleuren en kapsels - terroriseerden deze buurt. We moesten ons gauw uit de voeten zien te maken. Hier en daar waren al straatgevechten aan de gang. Soms ook een eenzame wolf met een in het maanlicht flikkerend mes. Een psycho killer?
Gelukkig was het niet ver tot de nieuwere wijk, waar de zon opkwam. Ik liep voorop. Met mijn armen gestrekt bootste ik als een kind een vliegtuig of een engel na. Het leek wel of ik kon vliegen. Ik kon vliegen! Ik zag het vanop een afstand, met mijn eigen ogen. In deze wijk is de bevolking wel erg vriendelijk, zei mijn compagnon. Ja, zei ik, dat komt door het zand. In plaats van tegels, kasseien, straatstenen, was er overal zand. We deden onze schoenen uit en voelden de warmte van het witte zand.
We waren thuis gekomen. Niet bij mij thuis maar in het appartement van mijn metgezel, mijnheer Angelo Mysterioso. Hij was meteen in een diepe slaap gevallen. Alles was nu rustig. Ik was alleen met mezelf, met mijn onnauwkeurige gedachten. Wat mistte ik onze kinderlijke gesprekken. In een kartonnen doos naast zijn bureau zag ik folders over banken, over beleggen, over beursnoteringen. Doe je aan beleggen, vroeg ik. Ja, antwoordde hij met slaperige stem. Ik was diep teleurgesteld. Wie was deze man? Niemand om bevriend mee te zijn. Ik verliet het appartement en stond opnieuw op straat in het heldere licht van de dag. Ja, ik was alleen en redelijk gelukkig. Niets kon me nu nog tegenhouden.

...

Afbeelding: Martin Pulaski, Jaén, 2005

11-12-17

ROEM

phil ochs 3.jpg


Tijdens mijn presentatie van Zéro de conduite zaterdagavond ontsnapte mij in een onbewaakt moment de uitspraak dat iedereen verlangt naar bijval en roem. Dat was in verband met een song van de van geboorte Texaanse singer-songwriter Phil Ochs, ‘The Chords Of Fame’, waarin hij onder meer dit zingt:

“They'll rob you of your innocence, they will put you up for sale
The more that you will find success, the more that you will fail
I been around, I've had my share, and I really can't complain
But I wonder who I left behind the other side of fame”.
Phil Ochs, zelf niet bepaald beroemd geworden, heeft het over de keerzijde van de roem. Hij plaatst bijval en succes in een donker, winters licht. Maar wees hij de roem werkelijk af? Meende hij het wel? Was hij oprecht? Was het geen bluf, de laatste cynische woorden van een mislukkeling*, van een man die geen weg weet met succes?
Hoewel ik er tientallen jaren anders over dacht geloof ik nu dat iedereen die creëert, die iets maakt dat aan zijn verbeelding ontspruit, verlangt naar erkenning, en zelfs naar roem. Al zal dat verlangen niet bij iedereen even sterk zijn. Je mag duizend keer zeggen dat bijval je koud laat, het is niet waar. Nee, ik geloof niet dat het waar is.

Van the ‘The Chords Of Fame’ draaide ik zaterdag een cover uitgevoerd door Melanie Safka, ook een sixtiesmeisje maar wel nog steeds actief. De originele versie van de song is terug te vinden op het allbum ‘Phil Ochs’ Greatest Hits’, dat de ondertitel ’50 Phil Ochs Fans Can’t Be Wrong’ meekreeg, een wrange verwijzing naar ‘50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong’. 'Greatest Hits' was de laatste studio-elpee van Phil Ochs. Er stond geen enkele hit op.



*Phil Ochs kende aanvankelijk wel succes maar raakte aan lagerwal, werd dakloos, trok uiteindelijk bij zijn zus in, waar hij zich in 1976 verhing. Zijn leven is een soort van film noir, maar dan gesitueerd in Greenwich Village in de swinging sixties.

10-12-17

ZERO DE CONDUITE: CHORDS OF FAME (PLAYLIST)

margo price willie nelson.jpg

Gisteravond weer twee uur parels uit de popmuziek gedraaid op Radio Centraal 106.7 FM in mijn programma Zéro de conduite. Na wat technische problemen in de studio bij de eerste twee nummers is daarna alles op zijn pootjes terechtgekomen. Er was voor een keer geen thema, tenzij de jaartallen 1970 en 2017 daarvoor in aanmerking zouden kunnen komen.
Ziehier de playlist. Bedankt voor het luisteren!

Walk a Mile In My Shoes - Joe South - Don't It Make You Want To Go Home? - Joe South

Chords Of Fame - Melanie - The Good Book – Phil Ochs

The Dolphins - It's A Beautiful Day - Marrying Maiden – Fred Neil

Wildflowers - Tom Petty - Wildflowers - Tom Petty

Birds [Previously Unreleased Version] - Neil Young - The Archives Vol. 1: 1963-1972 – Neil Young

Refuge Of The Roads - Joni Mitchell - Hejira - Joni Mitchell

I Don't Know What To Say - The Weather Station - The Weather Station – Tamara Lindeman

If You Need To, Keep Time On Me - Fleet Foxes - Crack-Up – Robin Pecknold

Nothing's Gonna Change That Girl - Hurray For The Riff Raff - The Navigator - Alynda Segarra

Slip Away - Barbara Lewis - The Many Grooves Of – Armstrong, Daniel, Terrell

Going Back Home - Ground Hog - Back To The River - More Southern Soul Stories - B. Guy, J. Richardson

Sick And Tired - Johnny Jenkins - Ton-Ton Macoute! - C. Kenner, D. Bartholomew & A. Domino

Wade in the Water - Clover - Clover - Traditional

Parachute Woman - The Rolling Stones - Beggars Banquet - Keith Richards, Mick Jagger

Little Girl Blue - Janis Joplin - I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! - L. Hart, R. Rodgers

Midnight Rider - The Allman Brothers Band - Idlewild South - Gregg Allman, Robert Payne

My Only True Friend - Gregg Allman - Southern Blood - Gregg Allman, Scott Sharrard

Dirty Old Man - Lulu - New Routes - Delaney Bramlett, Mac Davis

Do Right By Me - Margo Price  - All American Made – Margo Price, Jeremy Ivy

Making a Liar Out of Me (Rehearsal) - Bob Dylan - Trouble No More: The Bootleg Series, Vol. 13 / 1979-1981 (Deluxe Edition) – Bob Dylan

Most Likely You Go Your Way (and I'll Go Mine) - Rita Coolidge - Nice Feelin' – Bob Dylan

Fortunate Son - Todd Snider – Peace Queer – John Fogerty

Someday Never Comes - Creedence Clearwater Revival – Mardi Gras - John Fogerty

Percy's Song - Arlo Guthrie - Washington County – Bob Dylan

How Sweet I Roamed – Acetone: 1992-2001 – Acetone – William Blake, Ed Sanders

Precious Memories - J.J. Cale - Okie - Traditional

Stories We Could Tell - John Sebastian - Tarzana Kid – John Sebastion

Do For The Others - Stephen Stills - Stephen Stills 1 - Stephen Stills

alynda segarra.jpg

Reserve:

Easy Now - Eric Clapton - Eric Clapton 1st - Eric Clapton

Nature's Way - Spirit - Twelve Dreams Of Dr. Sardonicus - Randy California

All The Things - The Byrds - (Untitled) - Roger McGuinn, Jacques Levy

She Don't Care About Time - Chris Hillman - Bidin' My Time – Gene Clark

Working Family - Michael Head & The Red Elastic Band - Adiós Señor Pussycat - Head

Looper - Moby Grape - Truly Fine Citizen - P.S. Lewis

No Time - The Guess Who - Greatest Hits – Bachman, Cummings

(Nothing Is Everything) Let's See Action - Pete Townshend - Who Came First – Pete Townshend

You Got A Reputation - Tim Hardin - Hange On To A Dream: The Verve Recordings - Tim Hardin

Fortune - Sam Amidon - The Following Mountain - Sam Amidon

Forest Fire - Mount Eerie - A Crow Looked at Me – Phil Elverum

Beautiful Friend - The Deslondes - Hurry Home - Snyder, Cutler, Tourville, Downing, Doores

arlo washington.jpg

Zéro de conduite is een (meestal) thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal 106.7 FM (en streaming) in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds.

Afbeeldingen: Margo Price & Willie Nelson; Alynda Lee Segarra (Hurray For The Riff Raff); Arlo Guthrie.

09-12-17

ZERO DE CONDUITE: CHORDS OF FAME

working on a groovy thing.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende universum. Stem af op 106.7 FM. 
Je kunt Zéro via streaming
 beluisteren.  Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.

In de aflevering van Zéro de conduite van vandaag gaat het opnieuw om de sfeer, om wat ontstaat door de opeenvolging van songs (melodie/ritme/tekst) en gesproken woord. In september 2013 wilde ik al breken met rond een thema opgebouwde programma’s, vooral omdat er wat sleet op de formule was gekomen. Ik maakte al dergelijke programma’s sinds 1982. Stilaan was zowat iedereen thematische radioshows gaan maken. Ik wilde iets anders gaan doen. Maar die beslissing, als het dat al was, vergat ik gauw, de thema’s lieten mij voorlopig niet met rust. Het idee van sferen was nochtans interessant.
Ik zal hier even herhalen wat ik toen schreef: “Voortaan en tot nader order ga ik op zoek naar sferen… Ik gebruik het woord sfeer in de betekenis van “gedachten en gevoelens die de gemoederen bezighouden”, wat toch heel wat mogelijkheden geeft. Sfeer als een stemming; gestemde muziekinstrumenten en stemmen die een stemming scheppen, die de luisteraar in stemming brengen.
Een sfeer (sphaira) is ook “een bolvormig volume rond een centraal punt”. Dat kan ik ook gebruiken. Zo zou elke song in dit programma een centraal punt van zijn eigen sfeer kunnen zijn, maar ook van het hele programma, alle punten samen vormen met hun eigen sferen de algemene sfeer, die toch voor elke luisteraar weer anders zal zijn. Het fijne van zo’n sfeer is dat ik van een punt kan vertrekken en er op het einde ook weer uit kan komen: het einde is het begin. Dat is goed, want eigenlijk weet ik niet van ophouden. Op die manier kan ik het programma beëindigen zonder er daadwerkelijk mee op te houden. Ik onthoud het begin dat het einde is, blijf er trouw aan en kom er in volgend programma op terug, om dan een andere sfeer te scheppen.”

Buiten mijn wil is er toch nog een thema in deze selectie geslopen en wel “Hogere Sferen van 1970 tot 2017”. De playlist is voor het grootste deel al een week klaar. (Wegens ziekte heb ik vorige week niet kunnen uitzenden.) Vandaag maak ik hem nog niet publiek. Laat mijn songkeuze nog even een verrassing blijven. Veel luisterplezier.

 hejira.jpg

Research, samenstelling en presentatie: Martin Pulaski

05-12-17

TABULA RASA: NABESCHOUWING

etymologie, voornamen, namen, mommaerts, mom, vermomming, geest, wolk, serie, televisie, veronica, v, vogel, vera icona, berenice, pherenike, spoor


Gisteravond bedacht ik dat in de naam van dokter Mommaerts de stam mom – niet al te diep - verborgen zit. Een beetje vermomd, zeg maar. ‘Mom’ betekent etymologisch ‘masker’, vandaar zich vermommen, vermomming, maskerade. Waarschijnlijk verwant aan het oude Franse woord ‘momer’ (se deguiser). In het Etymologisch Woordenboek der Nederlandsche Taal lees ik: “het werkwoord mommen ‘zich vermommen, aan gemaskerd bal deelnemen,’ komt reeds eind veertiende eeuw voor.” De huidige betekenis van ‘momerie’ is volgens Larousse: ‘affectation ridicule d'un sentiment qu'on n'a pas, et en particulier de sentiments religieux, bigoterie.’ Dat is ook mooi meegenomen.

En dan Véronique, of V. In het initiaal V zien we uiteraard de al dan niet met kinderhand getekende vogels. Maar interessanter nog is de betekenis van Véronique of Veronica. Die voornaam komt van het Griekse Pherenike, brengster van de zege, overwinnaar; denk ook aan Bérénice (Βερενίκη). Het is tevens de naam van de legendarische Veronica, een christen uit Jeruzalem, die Jezus een doek aanbood om het zweet en bloed van zijn gezicht te vegen terwijl hij zijn kruis droeg. Het gelaat van Christus werd zo op miraculeuze wijze op de doek ingeprent. Op grond hiervan wordt de naam soms verklaard uit een mengsel van het Latijnse verus en het Griekse icona. Dat wordt dan vera icona of het ware beeld. Veronique toont ons het ware beeld van de moordenaar: zij is het dader.
Mochten we van in het begin van Tabula Rasa wat aan naamkunde en etymologie hebben gedaan dan hadden we al gauw het ware gelaat van de slechte vrouw gekend.  Thomas De Geest, zoon van een speurder en appel die niet ver van de boom valt - en zoon van een wolk die Wolkers heet, had ons meteen op het goede spoor kunnen zetten. Dan hadden we meteen door haar niet eens helemaal geslaagde vermomming heen gekeken. Nog een geluk dat we dat pas hebben gedaan nadat het mysterie eindelijk was opgelost. Want leven we niet liever in onwetendheid dan het lot van onze helden (of antihelden) en van onszelf al van in het begin te kennen?

... 

Afbeelding: El Greco, De heilige Veronica.

04-12-17

TABULA RASA

tabula rasa.jpg

Gisteren op één de laatste episode van ‘Tabula Rasa’ gezien. Een van de beste Vlaamse televisieseries ooit. Hoewel ik er meteen moet aan toevoegen dat ik geen deskundige ben. Zoveel Vlaamse televisieseries heb ik nu ook weer niet gezien.
Ik heb van elke episode intens genoten. Op elk gebied is dit goed gemaakte fictie: scenario, regie, fotografie, acteertalent, muziek. ‘Tabula Rasa’ is een inventieve, meeslepende thriller met horror-ingrediënten. Sommigen zullen zich misschien geërgerd hebben aan de vele verwijzingen naar andere films en series, zelf heb ik er plezier aan beleefd. Misschien wat te veel knipogen naar Kubricks 'The Shining', maar goed, dat is dan ook een meesterwerk van filmkunst.
Bedankt Malin-Sarah Gozin, Jonas Govaerts, Christophe Dirickx, Veerle Baetens, Jeroen Perceval, Stijn Van Opstal, Peter Van den Begin, Natali Broods, Hilde Van Mieghem en Gene Bervoets (en de hele ploeg) – voor al die heerlijke, spannende zondagavonden.
Toegegeven, in de film ‘Broken Circle Breakdown’ vond ik Veerle Baetens niet bijzonder. Ik begreep niet wat zoveel mensen in deze actrice zagen. Nu besef ik pas wat mij toen misschien ontgaan is.

03-12-17

DUIVEL VAN DE ONRUST

night and the city 2.jpg

Je had genoeg van de stad. Ze had je afgemat: het rumoer, de kitsch, de uitlaatgassen, de shoppers, de junkies en dronkaards en het nachtelijk geweld. Het gebrek aan manieren, aan savoir-vivre. Je dacht aan Will Oldhams woorden, “I could fuck a mountain". Zo kwam het dat je naar de bergen ging, één week, twee weken… Daar vergat je de tijd, de dagen. Je was in goed gezelschap. Friedrich Nietzsche, Thomas Mann, Werner Herzog, Percy Shelley. Maar die mannen hadden nog een air van stedelijkheid. Je ging naar de hillbillies. Naar Dolly Parton met haar bergluchtstem. Naar Bill Monroe, en de vele bluegrassbroers, de McReynolds, de Stanleys, de Delmores… Je zag er muzikanten hun instrumenten inpluggen en hoorde ze je oren verdoven, maar onder die laag elektriciteit hoorde je nog steeds de ziel van de hillbilly. En zo, met een reiskoffer vol bergliederen, keerde je terug naar de stad, waar je altijd naar was blijven verlangen. Omdat de stad nooit inslaapt en het er nooit volstrekt donker is. Maar je wist dat je er op een dag weer van zou gaan walgen, dat je weer naar de heuvellanden zou afreizen. Naar Kentucky of, dichterbij, naar Tirol, Umbrië, de Twelve Bens in Ierland. En zo zou het blijven duren, met die duivel van de onrust in je ziel.


... 

Afbeelding: Jules Dassin, Night and the City.

07-11-17

EEN MEXICO VAN HET HART

alfredo garcia_edited.jpg

“Solitude is the profoundest fact of the human condition. Man is the only being who knows he is alone, and the only one who seeks out another. His nature - if that word can be used in reference to man, who has ‘invented’ himself by saying ‘no’ to nature - consists in his longing to realize himself in another. Man is nostalgia and a search for communion. Therefore, when he is aware of himself he is aware of his lack of another, that is, of his solitude.”
Octavio Paz, The Labyrinth Of Solitude.

Ik herinner mij een rit met de Greyhound van San Antonio in Texas naar Laredo, een stadje gelegen op de Noordelijke oever van de Rio Grande. Aan de overkant, in Mexico, ligt Nuevo Laredo, dat ik kende van een Tex Mex-liedje van the Sir Douglas Quintet. In Laredo vluchtte ik vanwege de verzengende hitte meteen een hotel in waar de koelte van de lobby mij voor een gewisse dood behoedde. Ik dacht aan The Streets 0f Laredo van Johnny Cash, voor mij een van zijn mooiste songs, hoewel hij het niet zelf heeft geschreven. I spied a young cowboy all dressed in white linen. Daarna te voet de streng bewaakte grens over. Bedelaars, dealers, hoeren, tandartsen, slechte tequila. Nuevo Laredo, Mexico.

Ik herinner mij de films van Sam Peckinpah, Pat Garrett and Billy the Kid, The Wild Bunch en vooral The Getaway, waarin  Steve McQueen en Ali McGraw, met de hulp van Slim Pickens, kunnen ontsnappen naar Mexico. In weinig films loopt het met misdadigers  zo goed af. Het is niet toevallig dat Dan Stuart van de rockgroep Green On Red Slim Pickens in een van zijn songs bij naam noemt. Dan Stuart heeft het wel vaker over zulke karakteracteurs, ook over Warren Oates, hoofdrolspeler in Bring Me The Head Of Alfredo Garcia, ook van Peckinpah. Oates doorkruist in die film Mexico, met het bewuste hoofd in een vuile linnen zak, bebloed, vol vliegen. Hijzelf ook stinkend van het zweet, bebloed, onder de vliegen. Zijn van de Mexicaanse hitte en moordlust op hol geslagen blik.

Ik herinner mij de Border Trilogy van Cormac McCarthy. All The Pretty Horses, The Crossing, Cities of the Plain. Tragische liefdesavonturen in het woeste Noorden van Mexico. Paarden, vacqueros (in enkele Noord-Amerikaanse staten heten ze buckaroos), bandieten. De mythische deelstaten Sonora, Chihuahua, Durango. Bob Dylan’s Romance In Durango, gedeeltelijk geïnspireerd door zijn samenwerking met Peckinpah. En net als Elvis trekt Dylan naar Acapulco, om er fun te beleven. Op zoek naar goedkope cocaïne, hoeren, pokerpartners?
Fun-In-Acapulco.jpg

Tientallen films herinner ik mij over het labyrint van de eenzaamheid, zoals begenadigd dichter Octavio Paz het land noemt. John Hustons The Treasure Of The Sierra Madre. Met Walter Huston en Humphrey Bogart. Hebzucht stort de goudzoekende antihelden in de afgrond. Niet alleen koorts leidt naar het inferno. “Hell is my natural habitat,” zijn de woorden van Geoffrey Firmin, de aan alcohol verslaafde Consul uit Quauhnahuac (Cuernavaca), in Mexico – uit de sublieme roman Under The Vulcano van Malcolm Lowry, een auteur die zich heeft doodgedronken in Mexico en elders. John Huston heeft het boek verfilmd, een moeilijke opdracht, ook al kon hij over Albert Finney beschikken voor de rol van de Consul. Een indrukwekkende Canadese documentaire uit 1976: Volcano: An Inquiry Into the Life and Death of Malcolm Lowry, van Donald Brittain en John Kramer. Met Richard Burtons stem als hoofdacteur.
MALCOLM LOWRY.jpg

Ik vermeld terloops nog John Sayles’ kleine maar sterke film Lone Star, gesitueerd in het grensstadje Frontera in Texas. Een originele en kritische kijk op de problemen van zo’n melting pot. Met een prima soundtrack, die mij vertrouwd maakte met de liederen van Lydia Mendoza.

Mexico is tegelijk reëel en een verzinsel. Alleen al de muziek uit en over dat land zit barstensvol stof waar je dromen van gemaakt zijn. Of verhalen. Je ontmoet er bizarre mensen, engelen, duivels, uit de echt gescheiden gokkers; je gaat op uitstap naar Laredo, Ciudad Juarez, Acapulco, Tijuana; er is Amor en de taal van de liefde, extase, uitputting, hitte, seks, verdovende middelen, moordlust, wanhoop, eenzaamheid.  Je zwerft door grensstadjes in Arizona, Californië en Texas. Slangen, woestijn, tequila, mezcal, zwetende paarden, macho’s met gevaarlijke messen en machinegeweren. De hel en de hemel op aarde. Mexico City Blues van Jack Kerouac. Neonlicht. Lost highways. Mexicaanse country & western. Een Mexico van de verbeelding. Een Mexico van het hart.
nuevo laredo, mexico II (2).jpg

Afbeeldingen: Warren Oates in 'Bring Me the Head of Alfredo Garcia' (Sam Peckinpah); Elvis Presley in 'Fun In Acapulco' (Richard Thorpe); Malcolm Lowry; Nuevo Laredo (Martin Pulaski)

04-11-17

ZERO DE CONDUITE: GITAREN, GITAREN EN GITAREN

marlon brando the fugitive kind.jpg

Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 

Je kunt Zéro via streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over Radio Centraal en andere radiomakers.link wray.jpg

“Guitars will play your grand finale.
Down in some Tularosa alley,
Maybe in the Rio Pecos valley
Billy, you’re so far away from home.”
Bob Dylan


Als ik aan gitaren denk denk ik onwillekeurig aan blues- en rockmuzikanten. Namen die mij meteen te binnen schieten zijn Guitar Slim, Jimi Hendrix, Jeff Beck, Freddie King, Peter Green en Link Wray. Namen van oude of al geruime tijd dode mannen. Op die manier herleidt mijn wat vastgeroest denken een rijke werkelijkheid tot een armere fictie: die van de elektrische gitaar en de gitaargoden. Want de gitaar is zoveel meer dan een blues- en rockinstrument. Ik wil hier niet de hele geschiedenis van de oude Griekse kithara via de Spaanse barokgitaar en de rol van dat snaarinstrument aan het hof van Lodewijk XIV uit de doeken doen. Elke melomaan wordt geacht die te kennen. Of net niet, want je kan even goed een primitivo (en daarmee bedoel ik niet de wijn) zijn en toch van muziek en gitaren houden. De wereld behoort niet alleen toe aan snobs, kenners en veelweters.

Als ik aan gitaren denk denk ik eveneens aan het mooie, lange gedicht ‘The Man with the Blue Guitar’ van Wallace Stevens. Dat begint als volgt:
“The man bent over his guitar, / A shearsman of sorts. The day was green.//
They said, ‘You have a blue guitar, / You do not play things as they are.”
Met die vier regels is veel gezegd. Ze geven onder meer een impressie van het gitaarspel van Jimi Hendrix. Net zoals in Hendrix’ muziek hoor je er onbekende werelden in.
Deze aflevering van Zéro de conduite gaat over songs die over gitaren gaan. Niet één van de songteksten die we gaan horen is even sterk als het gedicht van Wallace Stevens, maar in combinatie met de muziek mogen ze zeker gehoord worden. Sommige van deze liederen zijn er zelfs voor lange tijd, zoveel is zeker. Andere zijn trash, kitsch, amusement. De context bepaalt hoe goed of slecht trash kan zijn. Onlangs zag ik een voorstelling van het theatergezelschap De warme winkel over de Russische dichter Majakovski. Op een nogal plechtig moment weerklonk opeens het überkitschnummer ‘Junge komm bald wieder’ van Freddy Quinn. Opeens werd het een groot kunstwerk. Iets gelijkaardigs gebeurt in heel wat films van Rainer Werner Fassbinder. Tijdloze muziek kan dan weer naar beneden gehaald worden in zielloze films of televisieseries. Dit programma van ons heeft als een doelstelling liederen zowel vulgair als heilig te maken.

Veel luisterplezier!
JOHNNY GUITAR ALBUM.jpg

The Guitar - Guy Clark - Somedays The Song Writes You - Guy Clark

This Old Guitar - Neil Young - Prairie Wind - Neil Young

For A Spanish Guitar - Gene Clark - White Light - Gene Clark

Rhythm Guitar - Emmylou Harris - The Ballad Of Sally Rose - Emmylou Harris, Paul Kennerley

Guitar Town - Steve Earle - Guitar Town - Steve Earle

Miss Williams' Guitar - The Jayhawks - Tomorrow The Green Grass - Gary Louris, Mark Olson

Perfectly Good Guitar - John Hiatt - The Best Of John Hiatt - John Hiatt

Steel Guitar Rag - John Fahey - The Dance Of Death & Other Plantation Favorites - Sylvester Weaver

Steel Guitar Heaven - Ry Cooder - I, Flathead - Ry Cooder

The Guitar Player (The Ballad Of James Burton) - James Burton - James Burton: The Early Years [1956-1969] - Scott Turner

Tennessee Flat-Top Box - Johnny Cash - Man In Black - The Very Best Of Johnny Cash – John R. Cash

Guitar Man - Elvis Presley - Clambake - Jerry Reed

Daddy Frank (The Guitar Man) - Merle Haggard - Let Me Tell You About a Song – Merle Haggard

Ragtime Blue Guitar – Steve Young - Seven Bridges Road: The Complete Recordings - Steve Young

Dolly Parton's Guitar - Lee Hazlewood - Back On The Street Again - Lee Hazlewood

Second Fiddle (To an Old Guitar) - Jean Shepard - Honky-Tonk Heroine: Classic Capitol Recordings, 1952-1964 - Betty Amos, Bob Amos

Guitar Child - Duane Eddy & The Rebelettes - Break-A-Way: The Songs Of Jackie De Shannon 1961-1967 - Sharon Sheeley

Wild Guitar Trailer (1962) - Dialogue - The Wild Wild World Of Mondo Movies Music

Hully Gully Guitar - The Percells - Girls With Guitars - Peter Antell,  John Linde

Guitars, guitars, guitars - Al Casey With The K-C-Ettes - Califia - The Songs Of Lee Hazlewood - Lee Hazlewood

Mr Guitar - Link Wray & The RayMen - Early Recordings - Link Wray

Space Guitar - Johnny "Guitar" Watson - Space Guitar - John Watson

Johnny B. Goode - Chuck Berry - Chuck Berry Is on Top - Chuck Berry

Guitar Lovin' Man - John Lee Hooker - Don't Turn Me From Your Door - John Lee Hooker

Me and My Guitar - Freddie King - Texas Cannonball - Chuck Blackwell, Leon Russell

Play My Guitar - Quicksilver Messenger Service - Quicksilver – Dino Valente

While My Guitar Gently Weeps - The Beatles - The Beatles (White Album) - George Harrison

The Lonesome Guitar Strangler - Dr. John - Babylon - Mac Rebennack

Ziggy Stardust - David Bowie - The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars - David Bowie

Impossible Guitar - Phil Manzanera - Primitive Guitars - Phil Manzanera

Solo Guitar with Tin Foil - Brian Eno & David Byrne - My Life In The Bush Of Ghosts - Eno, Byrne

Guitarra - Madredeus - Ainda – Magalhães

mazzy star.jpg

Bonus Tracks

Five String Serenade - Mazzy Star - So Tonight That I Might See - Arthur Lee

That Black Guitar - The Walkabouts - Train Leaves at Eight - Chris Eckman

Song for a Blue Guitar - Red House Painters - Songs for a Blue Guitar -  Mark Kozelek

Torn And Frayed - The Rolling Stones - Exile On Main Street - Keith Richards, Mick Jagger

Guitar Man Upstairs - Drive-By Truckers - Southern Rock Opera: Act I - Drive-By Truckers

Real Live Bleeding Fingers & Broken Guitar Strings - Lucinda Williams - World Without Tears - Lucinda Williams

Johnny B. Goode - Grateful Dead - Skull & Roses - Chuck Berry

Stan's Guitar - Davy Graham - Davy Graham (A Scholar & A Gentleman) - Stan Watson

Johnny Guitar - Peggy Lee - The Peggy Lee Songbook: There'll Be Another Spring - Peggy Lee, Victor Young

Billy 4 - Bob Dylan - Pat Garrett & Billy The Kid - Bob Dylan

Johnny-Guitar-Watson.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

27-10-17

IK HERINNER ME DE WARME WINKEL

majakovski 1.png

Ethische en esthetische opmerkingen naar aanleiding van de voorstelling ‘Majakovski/Oktober’ van De warme winkel, in het Kaaitheater op 24 oktober 2017. Concept en spel: Dik Boutkan, Annelinde Bruijs, Sara Lâm, Lois Brochez, Martijn Nieuwewerf, Vincent Rietveld, Mara van Vlijmen. Eindregie: Marien Jongewaard. Muziek: Rik Elstgeest, Bo Koek. Scenografie en lichttechniek: Julian Maiwald. Fotografie: Sofie Knijff.

Ik herinner me ‘De warme winkel’.  Drie dagen geleden woonde ik hun voorstelling ‘Majakovski/Oktober’ bij maar het lijkt al langer geleden. Ik herinner me hoe de warme winkelmeisjes gekleed waren, hun dunne doorzichtige jurken, alsof het nooit winter zou worden. De warme winkelmeisjes bewogen zich op een onverschrokken wijze sexy. Hun sensualiteit leidde me soms van het revolutionaire elan van hun spel af. Van de geest van Majakovski die zij zich, samen met de warme winkeljongens, luidop herinnerden. De rebelse geest die zij opnieuw adem inbliezen door zelf rebels te worden, erotische en opstandige lichamen.

In de proloog heeft Majakovski al zijn afscheidsbrief geschreven en is hij - met niet eens een dramatische geste - uit het leven gestapt, de afgrond in, zijn nalatenschap tegemoet. Een nalatenschap waar wij het nog steeds moeilijk mee hebben. Wat te denken van hoe de dichter zich tot Stalin verhield, bijvoorbeeld? Ik vermoed dat de warme winkeljongens het daar nog moeilijker mee hebben dan de meisjes. De meisjes weten hun plan te trekken. Aan hen behoort de toekomst, aan de jongens het verleden en een beetje nog het heden. Onder hun lange jassen met bontkragen zie je hun blote borst, een beetje stoer nog, maar toch grotendeels nutteloos. Niet zoals de in zwarte tule gehulde borsten van de meisjes.

Het begint allemaal met Boem! Paukeslag! Veel gordijnen in primaire kleuren. Rood, zwart, goud. Een ritmisch lawaai dat je meesleept naar de stilte van de dode Majakovski. Grotesk hoe er met zijn kadaver wordt omgesprongen. Hoe er met zijn lijk de charleston wordt gedanst en hoe het ruimschoots te laat een sigaret en een blikje bier krijgt toegediend. Hoe het corpus op een van de warme winkelmeisjes wordt neergelegd. Hoe er coïtusbewegingen op worden uitgevoerd.

Ik herinner me hoe de Nederlandse en Vlaamse acteurs daar op het podium gulzig champagne drinken, zoals in de goede oude tijd, de glorieuze, van kort voor 1917, toen alles nog moest gebeuren. Drinken deze warme winkelmeisjes en winkeljongens echte bubbels of doen ze maar alsof? Staan ze ons dronken te belazeren of spelen ze toneel? Want als het lijk dat ondertussen wordt gewassen niet echt is, en dat is het niet, dat weten we, is de drank misschien ook niet echt. Maar we hebben toch kurken horen knallen? En hoe revolutionair is champagne?

Ik herinner me ‘Een wolk in een broek’ vertaald door Marko Fondse en uitgegeven bij de Bezige Bij in 1967. Ik heb dat ‘vierluik met poëtische held’ nooit kunnen lezen. Veel te moeilijk, veel te compact. De woorden die daar in stilte op het wit staan doen me pijn aan de ogen. Misschien moet ik ze declameren? Of moet ik alsnog Russisch lezen? Want toen een van de Vlaamse warme winkelmeisjes een stukje Majakovski in het Russisch scandeerde, met luide stem, net niet pathetisch maar wel met overgave, toen werd ik door dat ritme meegesleurd, ook al begreep ik geen woord van de inhoud. Haar stem kwam diep uit haar lichaam, krachtig en waardig boos. Die inheemse pussy riot leek me de echte Majakovski, veel meer dan die van Marko Fondse (die geen lichaam heeft, geen erotiek, geen blote borsten).

“Boeken! Allemaal kul!” roept Majakovski uit in ‘Een wolk in een broek’. Dat begrijp ik maar al te goed. Al ben ik het daar volstrekt oneens mee. Maar kijk, in het geval van De warme winkel, zoals ik mij hem herinner, klopt die uitspraak helemaal.

MajakovskiOktober-Sofie-Knijff-1.jpg

 

08-10-17

ZERO DE CONDUITE: TALK IS CHEAP (2)

blondie___parallel_lines.jpg

Secrets and sharing soda, that's how our time began
Love is a story told to a friend, it's second hand
But I'll listen to his questions, I'll give my answers when they're found
He says she keeps him guessing, but I know she keeps him down
She speaks in sorry sentences, miraculous repentances
I don't believe her
Tomorrow he will come to me and speak his sorrow endlessly
And ask me why
Why can't I leave her?
He comes for conversation, I comfort him sometimes
Comfort and consultation, he knows that's what he'll find

Joni Mitchell, Conversation
joni 1.jpg

Met bovenstaande regels begon gisteravond Zéro de conduite. Het thema was echter niet liefde of ontrouw maar gepraat. We beluisterden allerlei songs over allerlei vormen van praten. De titel, ontleend aan Van Morrisons barse blues ‘Talk Is Cheap’, dekt natuurlijk niet de hele lading. Sommige woorden en zinnen en soms zelfs hele monologen en conversaties blijven ook uitgesproken van goud of ander edel metaal. (Van Morrison zingt letterlijk “talk is cheap almost all the time”).
De afsluiter van het programma was geheel toevallig Frankie Lee Sims’ ‘I done talked and I done talked’. Ik weet niet meer hoe het kwam maar toen ik die song nog eens hoorde bedacht ik dat de duivel niet alleen tot de mooiste muziek inspireert maar ook het laatste woord heeft. Is dat echter de les die ik gisteravond heb geleerd? Zeker niet. Wat ik opnieuw besefte was hoe mooi meisjes kunnen praten, ook al klinkt het in de ogen van iemand als Van Morrison “blah, blah, blah”. Nee hoor, daarin geef ik hem ongelijk. Ik hoor net als Elvis Costello en Dave Edmunds meisjes heel graag praten. En volgende maand wil ik opnieuw zo’n heftige en hartige Zéro maken.

Dit is de volledige playlist gevolgd door titels van songs die ik helaas niet de ether in heb kunnen sturen.

Playlist

Conversation - Joni Mitchell - Ladies Of The Canyon - Joni Mitchell

Everybody's Talkin' - Fred Neil - The Many Sides Of Fred Neil - Fred Neil

I Had A Talk With My Woman - Tim Buckley - Lorca - Tim Buckley

Don't Talk To Strangers - Sons Of Champlin - Fat City – Bob Durand, Ron Elliott

I'm Not Talking - The Yardbirds - Ultimate! - Mose Allison

Talk To You - The Small Faces - Small Faces - Marriott, Lane

Talk Talk - The Music Machine - Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era, Vol. 2 - Sean Bonniwell

Let's Talk About Girls - Chocolate Watchband - No Way Out! - Manny Freiser

Girls That Don't Talk - The Undertones - Hypnotized - John O'Neill, Feargal Sharkey

Girls Talk - Dave Edmunds - Repeat When Necessary - Elvis Costello

Talking In The Dark - Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces - Elvis Costello

Talk Of The Town - The Pretenders - Pretenders II - Chrissie Hynde

Hanging On The Telephone - Blondie - Parallel Lines - Jack Lee

If Money Talks - Jason & The Scorchers - Lost & Found - Perry A. Baggs, Larry Napier

Gravity Talks - Green on Red - Gravity Talks - Cacavas, Stuart

Talking In My Sleep - The Rain Parade - Emergency Third Rail Power Trip - David Roback, Matt Piucci

Talk About The Passion - R.E.M. - Murmur - Bill Berry, Michael Stipe, Mike Mills, Peter Buck

Small Town Talk - Bobby Charles - Bobby Charles - Bobby Charles, Rick Danko

We Can Talk - The Band - Music From Big Pink - Richard Manuel

We Better Talk This Over - Bob Dylan - Street Legal - Bob Dylan

Talk To Me - Southside Johnny & The Asbury Jukes - Hearts Of Stone - Bruce Springsteen

Talk, Talk - James Carr - The Complete Goldwax Singles - Bill Husky

Keep On Talking - Arthur Conley - I'm Living Good - Dan Penn, Spooner Oldham

Talk To Me, Talk To Me (Soul '69 Outtake) - Aretha Franklin - Rare & Unreleased Recordings From The Golden Reign Of The Queen Of Soul - Joe Seneca

Talk To Me, Talk To Me - Little Willie John - The King Sessions 1958-1960 - Joe Seneca

chiffons.jpg

Sweet Talking Guy - The Chiffons - The Laurie Records Story, Vol. 1 – Morris, Greenberg

You Talk Too Much - Joe Jones & His Orchestra - The Golden Age Of American Rock & Roll - Vol 9 – Jones, Hall

Baby Talk - Jan & Dean - Lou Adler: A Musical History - Schwarz

Telephone Conversation - Frank Zappa & The Mothers of Invention - We're Only In It for the Money - Frank Zappa

I'm Talking About You - Chuck Berry - New Juke Box Hits - Chuck Berry

Double Talkin' Baby - Gene Vincent – Gene Vincent and the Blue Caps! - D. Wolfe

Let's Talk About Us - Jerry Lee Lewis - Jerry Lee's Greatest! - Otis Blackwell

Hush Your Mouth - Bo Diddley - The Story Of Bo Diddley : The Very Best Of Bo Diddley – E. McDaniel

Mama, Keep Your Big Mouth Shut - The Pretty Things - The Pretty Things - E. McDaniel

Talk Is Cheap - Van Morrison - Down The Road - Van Morrison

Don't Start Me Talking - Lightnin' Slim - Rooster Blues - Jerry West

I Done Talked and I Done Talked - Frankie Lee Sims - Lucy Mae Blues – Sims

aretha_franklin_soul_69.jpg

Bonus tracks

Mama Talk To Your Daughter - J.B. Lenoir - Eisenhower Blues - Alex Atkins

Hear Me Talkin' - Lightnin' Hopkins - Come And Get It: The Herald Records Story 1953-1962 - Lightnin’ Hopkins

No One to Talk To (But the Blues) - Lefty Frizzell - The One and Only Lefty Frizzell (bonus track)  - Walker, Sherry

The Girl They Talk About - Johnny Paycheck - The Little Darlin' Sound Of Johnny Paycheck: The Beginning - Karen Keeley, Larry Lee

Talk To Me Lonesome Heart - George Jones - Blue & Lonesome - James O’Gwynne

Loose Talk - Buck Owens - The Fabulous Country Music Sound Of Buck Owens - A. Lucas, F. Hart

Talk To Your Heart - Ray Price - The Essential Ray Price 1951-1962 - L. Ulrich, C.M. Bradley

Never Talk About It - Tift Merritt - See You On The Moon - Tift Merritt

Talk To Me Devil, Again - Magnolia Electric Co. - Fading Trails -  Jason Molina

If I Could Talk I'd Tell You - The Lemonheads - Car Button Cloth - Eugene Kelley, Evan Dando

Something About What Happens When We Talk - Lucinda Williams - Sweet Old World - L. Williams

Talk To Me While I'm Listening - Nanci Griffith - Flyer - Nanci Griffith

People Talkin' - Hurray For The Riff Raff - My Dearest Darkest Neighbor - Alynda Lee Segarra

Talk To Me - Tindersticks - Tindersticks [II] - Alistair McAuley , David Boulter, Dickon Hinchliffe, Mark Colwill, Neil Fraser, Stuart A. Staples, Tindersticks

Miss Pamela's First Conversation With The Plaster Casters Of Chicago - GTO’S - Permanent Damage – GTO’s

Les-Girls.jpg

07-10-17

ZERO DE CONDUITE: TALK IS CHEAP

rain parade.jpg


Zéro de conduite is een sfeervol, meestal thematisch programma gewijd aan popcultuur op Radio Centraal in Antwerpen. Elke eerste zaterdag van de maand, van 6 tot 8 ’s avonds. Een muzikaal evenement voor anderhalve bakvis en drie forellenkoppen. Uniek in het zich steeds verder uitdijende multiversum. Stem af op 106.7 FM. 


Je kunt Zéro via 
streaming beluisteren. Hier vind je meer informatie over de zender en de andere radiomakers.  
the_pretenders-pretenders 2.jpg

Vanavond gaan we praten, want ‘talk is cheap’ en conversaties zijn heilzaam voor lichaam en geest. Zelf praten we zo weinig mogelijk, we laten dat aan de liedjes over, die doen dat welsprekend en meestal met welluidende stem. Al dat gepraat is nergens goed voor, zou je echter kunnen opwerpen. Veel beter te zwijgen en te luisteren naar de stilte, zoals Van Morrison en andere mystici ons aanraden. Maar er zijn uitzonderingen, zeker als het gepraat zo melodieus is als dat van Chrissie Hynde of Bobby Charles, zo opzwepend als dat van the Undertones en the Small Faces, zo psychedelisch als dat van the Rain Parade en Green On Red. Om maar enkele voorbeelden te geven. O ja, en wat dacht je van het gepraat in de juke joints en de honky tonks? Sfeervol toch? Hypnotiserend zelfs.

Veel luisterplezier!

(Om het allemaal wat verrassend te houden verklap ik de songkeuze nog niet. De playlist verschijnt hier morgen.)
hypnotised.jpg

Research, presentatie en techniek: Martin Pulaski

06-10-17

ADIEU ANNE WIAZEMSKY

anne wiazemsky 2.jpg
Gisteren was het de beurt aan Anne Wiazemsky om ons voor goed te verlaten. Ze was een van mijn geliefkoosde actrices, al zag ik haar maar in een tiental films. Maar wat voor films: ‘Au hasard, Balthazar’ van Robert Bresson, ‘La Chinoise’, ‘One Plus One’ en ‘Week-End’ van Jean-Luc Godard, ’Teorema’ van Pier Paolo Pasolini, ‘La semence de l’homme’ van Marco Ferreri, ‘Le retour d’Afrique’ van Alain Tanner en ‘L’enfant secret’ van Philippe Garrel. Ze schreef het scenario voor de ontroerende televisiefilm ‘US Go Home’ van Claire Denis.
Maar dat was niet alles. Ze was eveneens de auteur van schitterende autobiografische romans als ‘Une année studieuse, ‘Un an après’, ‘Un poignée de gens’, ‘Jeune fille’, ‘Mon enfant de Berlin’ en ‘Un saint homme’. 

Anne Wiazemsky was de kleindochter van de katholieke schrijver en Nobelprijswinnaar François Mauriac en haar vader was de Russische prins Yvan Wiazemsky. Van 1967 tot 1970 was ze de echtgenote van Jean-Luc Godard. Dat laatste, “muze van Godard”, schijnt ongeveer het enige te zijn wat de Vlaamse pers over haar te melden heeft.

Adieu Anne!

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende